 |
patari.org Χώρος συζήτησης της πατριωτικής αριστεράς
|
| Ανασκόπηση Θέματος |
|
 |
| vngelis |
Δημοσιεύθηκε: Παρ Φεβ 05, 2010 12:33 am Θέμα δημοσίευσης: |
|
[quote:7c96f2afe6="Anonymous"]ΕΛΛΑΔΑ: Η πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης
ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΝ $ 96.000.000.000
Διαβάστε το δυνατά (96 δισεκατομμύρια δολάρια)!!!!
Να γιατί "διεκδικούν" οι Αλβανοί εθνικιστές την Ήπειρο, οι Σκοπιανοί τη Μακεδονία, οι Τούρκοι τη Θράκη και το Αιγαίο! (γιατί από πίσω τους βρίσκονται οι Αμερικάνοι που θέλουν να λεηλατήσουν και να ληστέψουν τον εθνικό μας πλούτο)
|
Εγινε οικονομικη κατοχη των πολυεθνικων. Μετα εφεραν αλλοδαπους να κανουν κατοχη με πλυθησμους. Το τριτο σκελος της υποθεσεις ειναι να εξωστρακισουν τους ελληνες απ'την γη και τον πλουτο τους.
Απ'ολες τις χωρες τις Ευρωπης η Ελλαδα τωρα ειναι απο οικονομικη επιτηρηση για χαρη του 4' Ραιχ και με σφραγιδα των Βρυξελλων.
Εξω οι Ξενοι απ'την Ελλαδα και Εξω απ'την ΕΕ.
Η καθε ξενη εταιρεια εαν δεν εξυπηρετει με τεχνογνωσια να χασει την αδεια λειτουργιας της. Φτανει πια. |
|
 |
| Επισκέπτης |
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Φεβ 04, 2010 7:47 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
ΕΛΛΑΔΑ: Η πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης
ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΝ $ 96.000.000.000
Διαβάστε το δυνατά (96 δισεκατομμύρια δολάρια)!!!!
Να γιατί "διεκδικούν" οι Αλβανοί εθνικιστές την Ήπειρο, οι Σκοπιανοί τη Μακεδονία, οι Τούρκοι τη Θράκη και το Αιγαίο! (γιατί από πίσω τους βρίσκονται οι Αμερικάνοι που θέλουν να λεηλατήσουν και να ληστέψουν τον εθνικό μας πλούτο)
Τον Φεβρουάριο του 1998 έφτασε στην δημοσιότητα έρευνα που αφορούσε την μεγαλύτερη συγκέντρωση ραδονίου στον Ελληνικό χώρο και συγκεκριμένα στο χωριό Νεράιδα Θεσπρωτίας. Η μέτρηση ήταν 9550 μπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο και με όριο επιφυλακής τα 150!
Παρόμοιες υψηλές μετρήσεις είχαμε και στις περιοχές Σερρών, Θεσσαλονίκης, Μύκονου, Καβάλας, Ικαρίας, Λέσβου, Φθιώτιδα, Λουτράκι, Νιγρίτα, Σουρωτή (1), κλπ. Το ραδόνιο είναι φυσικό ραδιενεργό στοιχείο και για όσους γνωρίζουν, αποτελεί ένδειξη για την ύπαρξη στο υπέδαφος των άνω τουλάχιστον περιοχών ΟΥΡΑΝΙΟΥ. Στο όρος Παγγαίο στην Καβάλα επίσης υπάρχει ήδη έντονο ενδιαφέρον από ξένο επενδυτή για την εξόρυξη των τεράστιων κοιτασμάτων χρυσού. Στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής ήδη έχει ξεκινήσει η εκμετάλλευση του εκεί υπεδάφους από την TVX Gold του (γνωστού ανθέλληνα χρηματοδότη της σκοπιανής προπαγάνδας) George Soros, η οποία περιέχει αρκετό χρυσό, αλλά και ουράνιο!!!.
Μία απόρρητη έκθεση που ήρθε στο φως με δημοσίευμα της εφημερίδας "Επενδυτής" στις 23/2/96, αναφέρει για τα αποτελέσματα των μετρήσεων του ΙΓΜΕ (Ίδρυμα Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών). Γύρω στο ποσό των 100 τρισεκατομμυρίων δραχμών εκτιμάται η αξία των κοιτασμάτων ουρανίου και άλλων σπανίων μετάλλων για δορυφόρους και πυραύλους. Το κείμενο της έρευνας υπογράφεται από επτά διακεκριμένους Έλληνες επιστήμονες και κάνει λόγο για κοίτασμα ουρανίου που περιέχει 300 εκατομμύρια τόνους με συμπύκνωμα ουρανίου 16%, καθώς και σπάνια άλλα ορυκτά όπως ρουτίλιο, λουτέσιο και λανθάνιο, που έχουν εξαιρετικά ειδικές χρήσεις στην κατασκευή πυραυλικών συστημάτων. Αναφέρεται ΜΟΝΟΝ για την περιοχή του όρους Σύμβολο του νομού Καβάλας. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα ουρανίου ΔΙΕΘΝΩΣ. Η αξία του εμπλουτισμένου ουρανίου 235 στην διεθνή αγορά (1998) είναι 20.000 δολάρια το γραμμάριο !.
O κοσμήτορας της πολυτεχνικής σχολής και πρόεδρος του τμήματος χημικών μηχανικών Βασίλειος Παπαγεωργίου, πραγματοποίησε διάλεξη με θέμα "Η Βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα",η οποία είχε να κάνει με τα αποτελέσματα και της δικής του έρευνας 30 ετών. Εντυπωσιακό ήταν το ότι σε όλα τα σημεία η έρευνά αυτή συμφώνησε με τα αποτελέσματα παλαιοτέρας αντίστοιχης έρευνας της δεκαετίας του 1940 που τυχαία είχε φτάσει στα χέρια του. Ο εν λόγω καθηγητής αναρωτιέται πως είναι δυνατόν η Ελλάδα να μην έχει αυτή τη στιγμή ήδη στημένη βαριά βιομηχανία την στιγμή που διαθέτει όχι μόνον ΟΛΕΣ τις απαραίτητες πρώτες ύλες (στρατηγικά ορυκτά) και μάλιστα σε αφθονία, αλλά και για ορισμένα από αυτά, είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ παραγωγός χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και συγκεκριμένα:
Λιγνίτης: Ως ορυκτό για την παραγωγή ενέργειας από την καύση του με λιγοστή μόλυνση του περιβάλλοντος. Η Ελλάδα διαθέτει τόσο πολύ λιγνίτη, που εάν τον εκμεταλλευόταν από νωρίς, θα είχε γλιτώσει πολλά δισεκατομμύρια από την εισαγωγή πετρελαίου.
Αλουμίνιο: Εδώ και μερικά χρόνια η Γαλλία ελάττωσε την παραγωγή της σε αλουμίνιο και η Ελλάδα πλέον είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή του αλουμινίου, με χιλιάδες εφαρμογές.
Βωξίτης: Η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη βωξιτοπαραγωγός χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο βωξίτης χρησιμοποιείται και στην κατασκευή αεροσκαφών, ηλεκτρικών συσκευών, μεταλλικών κατασκευών και αλλού.
Μαγγάνιο: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που περιέχει στο υπέδαφός της κοιτάσματα μαγγανίου. Τα κυριότερα κοιτάσματα έχουν εντοπισθεί στο νομό Δράμας.
Νικέλιο: Και για αυτό το στρατηγικό ορυκτό όπως ανέφερε ο κύριος Παπαγεωργίου, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με σημαντικά κοιτάσματα νικελίου στο υπέδαφός της. Υπάρχει ένα συγκρότημα παραγωγής νικελίου, του μεγαλυτέρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξάγεται στο εξωτερικό όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα όσα εξορύσσονται.
Σμηκτίτες: Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες στην εξόρυξη σμηκτιτών, οι οποίοι έχουν μεγάλο εύρος εφαρμογών, όπως η διάθεση αποβλήτων, τα φάρμακα, τα καλλυντικά και άλλα.
Μαγνήσιο: Ο μαγνησίτης που εξάγει η χώρα μας, καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.
Χρωμίτης: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που περιέχει στο υπέδαφός της σημαντικά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα χρωμίτη. Τα σημαντικότερα κοιτάσματα βρίσκονται στο Μπούρινο Κοζάνης και χρησιμοποιούνται κυρίως για την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα.
Ουράνιο: Όπως ανέφερα ήδη, τα ουρανιούχα μεταλλεύματα έχουν εντοπισθεί στην Κεντρική Μακεδονία και στην Θράκη. Το τεύχος της 28ης Απριλίου 1999 της εφημερίδας "Αθηναϊκή" είχε ως τίτλο "Θησαυροφυλάκιο η Βόρεια Ελλάδα" και αναφερόταν σε αυτό ακριβώς το θέμα. Η Θράκη λοιπόν είναι ένας στρατηγικός κόμβος, διότι εκτός των πλουσίων κοιτασμάτων ουρανίου, χρυσού και πετρελαίου, επιπλέον από εκεί πρόκειται να περάσει στο μέλλον και ο αγωγός φυσικού αερίου και πετρελαίου "Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης" Αγωγός μεταφοράς καυσίμων από Κασπία προς τη δύση.
ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ: Υπάρχει άφθονο στο Αιγαίο. Στην ίδια διάλεξη για τα στρατηγικά ορυκτά του κυρίου Παπαγεωργίου έγινε εκτενής λόγος για τα πετρέλαια στο Αιγαίο. Καμία κυβέρνηση δεν είχε μέχρι τώρα το θάρρος να παραδεχθεί την ύπαρξη πλουσιοτάτων κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο και ότι το παιχνίδι με την Τουρκία στην ουσία εκεί παίζεται. Υπάρχουν εδάφια του αρχαίου ιστορικού Ηροδότου που κάνει λόγο για την "εύφλεκτη πίσσα". Είναι ακόμη γεγονός γνωστό ότι οι Γερμανοί επί κατοχής είχαν ήδη χαρτογραφήσει όλη την Ελλάδα, αφού άμεσα τους ενδιέφεραν και τότε οι όποιες πηγές ενέργειας για την στρατιωτική τους μηχανή. Με την πτώση του Χίτλερ, οι σχετικοί χάρτες και πληροφορίες έφτασαν και στα χέρια των Αμερικανών της εποχής. Τα τελευταία χρόνια και με την βοήθεια ειδικών δορυφορικών φωτογραφήσεων είναι γεγονός ότι ήδη υπάρχουν ασφαλή στοιχεία για την ύπαρξη πλουσίων πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Αιγαίο. Ο πρώην πρεσβευτής της Αμερικής στην Ελλάδα Nicholas Burns σε ζωντανή εκπομπή στο κανάλι MEGA είχε κι αυτός επισήμως παραδεχθεί ότι υπάρχει όντως πετρέλαιο στο Αιγαίο και ότι αυτό ουσιαστικά δημιουργεί την ένταση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Σύμφωνα με αποτελέσματα ερευνών που στηρίχτηκαν σε δορυφορικούς χάρτες είναι πλέον γεγονός αναμφισβήτητο ότι: Τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου στον Ελληνικό χώρο υπάρχουν ανατολικά της νήσου Θάσου, στον Θερμαϊκό Κόλπο, στην περιοχή των Δωδεκανήσων και συγκεκριμένα στην περιοχή κοντά στα Ίμια, στην Ζάκυνθο και στην Φλώρινα. Επίσημη δήλωση του καθηγητή πυρηνικής φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κυρίου Παπαστεφάνου, αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: "Από παλιά διέβλεπα ότι, όπως και στην υπόθεση των κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο, έτσι και στην υπόθεση του ουρανίου, ίσως να μην δόθηκαν ποτέ στις ελληνικές κυβερνήσεις τα πλήρη αποτελέσματα των γεωλογικών ερευνών που έκαναν στην Δράμα και τη Θράκη οι Αμερικανοί ερευνητές..."
Ένα εύλογο ερώτημα είναι το γιατί η Ελλάδα να έχει πετρέλαιο και σημαντικά ορυκτά σε τέτοιες ποσότητες. Σε αυτό απαντούν οι γεωλόγοι λέγοντας τα εξής.
Όσον αφορά το πετρέλαιο είναι γνωστό στους γεωλόγους ότι ολόκληρο σχεδόν το σημερινό Αιγαίο Πέλαγος ήταν κάποτε μία απέραντη πεδιάδα με πλούσια βλάστηση η οποία στην πορεία κατεποντίσθη για να δημιουργήσει μετά από χιλιάδες χρόνια το σημερινό Αιγαίο Πέλαγος. Οι υδρογονάνθρακες των δασών έγιναν πετρέλαιο. Όσον αφορά τα σπάνια μέταλλα, εξηγείται εύκολα κι αυτό την στιγμή που ως γνωστόν καθώς η τεκτονική πλάκα της Αφρικής υποχωρεί κάτω από αυτήν της Ευρώπης, δημιουργεί μεταξύ άλλων και κατάλληλες προûποθέσεις δημιουργίας τέτοιου είδους μεταλλευμάτων.
Υπάρχουν βάσιμες υποψίες και για άλλα "περίεργα" και πανάκριβα συστατικά στο υπέδαφός μας, όπως το ΟΣΜΙΟ, ο κόκκινος υδράργυρο κ.ά. για τα οποία η έρευνα συνεχίζεται. Κλείνοντας το θέμα των πετρελαίων στο Αιγαίο, παραθέτω τον καταμερισμό των χώρων ευθύνης των πετρελαϊκών καρτέλ ανά την Ελλάδα, όπως έχουν συμφωνηθεί από το 1975:
α') Ανατολικά της Θάσου (OXYDENTAL, του τεξανού Α. Χάμμερ),
β') Κρητικό Πέλαγος, μεταξύ Κάσου και Κρήτης (CHEVRON, συμφερόντων Ροκφέλλερ),
γ') Κατάκωλλο Ζακύνθου (ESSO, επίσης του Ροκφέλλερ),
δ') Επανομή - Σιθωνία - Θερμαϊκός (αμερικανική TEXACO και αγγλοολλανδική SHELL).
Πηγές: Δημοσιεύματα του τύπου, Forum Μ.Π.Ε. , ΙΟΑΝΝΙS
Χρυσός: Μπορεί να αποφέρει κρατικά έσοδα ύψους 500 εκατ. ευρώ ετησίως και να εξασφαλίσει πάνω από 7.000 θέσεις εργασίας.
Γεωθερμικά πεδία: Αν αξιοποιούνταν η ενέργεια που θα προέκυπτε, θα ισοδυναμούσε με 160.000 τόνους πετρελαίου ετησίως.
Πετρέλαιο: Ένα δισ. βαρέλια είναι τα πιθανά απολήψιμα αποθέματα αργού στο Βορειοανατολικό Αιγαίο.
Ουράνιο: 10.000 τόνοι στο υπέδαφος της Βόρειας Ελλάδας.
Ανεκμετάλλευτα δισεκατομμύρια περιμένουν στο υπέδαφος
Του Ευκλείδη Καραγιαννίδη (Εφημερίδα "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ")
Η Βόρεια Ελλάδα είναι η περιοχή πού χτυπήθηκε ίσως περισσότερο από όλες τις άλλες από τη διεθνή κρίση, λόγω της φύσης της οικονομίας της και κυρίως της έντονης εξωστρέφειας των επιχειρήσεών της.
Χιλιάδες λουκέτα μικρομεσαίων επιχειρήσεων, εφαρμογή ελαστικής εργασίας στις μεγάλες βιομηχανίες, μείωση ή και εγκατάλειψη παραδοσιακών αγροτικών καλλιεργειών, πτώση της τουριστικής κίνησης συνθέτουν ένα “εφιαλτικό” σκηνικό, οι συνέπειες του οποίου σύμφωνα με αναλυτές θα φανούν από το τέλος του καλοκαιριού και μετά, επιδεινώνοντας την ήδη άσχημη εικόνα.
Την ίδια στιγμή στο υπέδαφος της ευρύτερης περιοχής υπάρχουν κρυμμένοι θησαυροί, οι οποίοι σχεδόν στο σύνολό τους μένουν ανεκμετάλλευτοι κυρίως λόγω αντιδράσεων σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών που δημιουργεί το πολιτικό κόστος, το οποίο καμία κυβέρνηση δεν θέλει να επωμισθεί. Και εννοούμε πετρέλαιο, χρυσό, γεωθερμία, ακόμη και το ουράνιο που παραμένει ένα θέμα ταμπού για την ελληνική πραγματικότητα.
Τα νούμερα είναι πράγματι εντυπωσιακά : Ένα τεράστιο γεωθερμικό ενεργειακό δυναμικό, της τάξης των 150 μεγαβάτ το χρόνο, που αντιστοιχεί σε 114.000 τόνους ισοδύναμου πετρελαίου, αξίας που ξεπερνά τα 33.455.000 ευρώ, μένει ανεκμετάλλευτο εδώ και πολλά χρόνια στη Βόρεια Ελλάδα.
Οι τρεις επενδύσεις χρυσού μπορούν να αποφέρουν άμεσα ή έμμεσα πάνω από 7.000 θέσεις εργασίας και έσοδα 500 εκατ. ευρω τουλάχιστον από άμεση φορολογία στο ελληνικό κράτος ετησίως, ενώ φέρουν ξένα κεφάλαια ύψους 1 δισ. ευρώ τουλάχιστον στη χώρα.
Ειδικοί υποστηρίζουν ότι η χώρα θα μπορούσε να καλύψει πλήρως τις ανάγκες της σε πετρέλαιο, εκτιμώντας ότι τα κοιτάσματα του ελλαδικού χώρου και κυρίως στο βορειοελλαδικό μπορεί να περιέχουν από ένα έως και τρία δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου.
Όσο για το ουράνιο, οι ειδήμονες λενε ότι η αξιοποίηση μέρους των βεβαιωμένων κοιτασμάτων του Παγγαίου θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα της χώρας “εν μια νυκτί”. Φαίνεται ιδιαίτερα παράδοξο σε μια εποχή όπου όλοι μιλάνε για χρήση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και εγκατάλειψη των ορυκτών να θίγουμε ένα τέτοιο ζήτημα. Από την άλλη θεωρούμε ότι χρήσιμο θα ήταν να αναλογιστούμε τι χάσαμε, τι χάνουμε και τι θα μπορούσαμε να κερδίσουμε έστω και σήμερα με το λιγότερο δυνατόν κόστος σε επίπεδο ποιότητας ζωής και περιβάλλοντος. Απλά αναρωτιόμαστε αν ήρθε πλέον η ώρα για μια ολοκληρωμένη προσέγγιση του τεράστιου αυτού θέματος, η οποία και θεμιτή είναι αλλά και αναγκαία προκειμένου με τις σωστές δράσεις και ενέργειες η Βόρεια Ελλάδα και η χώρα στο σύνολό της να μπορέσει να εκμεταλλευτεί έστω ένα μέρος αυτού του τεράστιου κρυμμένου της θησαυρού.
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ -Την αύξηση της απασχόλησης κατά 1.500 άτομα πρωτογενώς και κατά τουλάχιστον 6.000 δευτερογενώς προβλέπει η επένδυση της Ελληνικός Χρυσός στα Μεταλλεία Κασσάνδρας.
-Για την ίδρυση μεταλλουργίας χρυσού στην περιοχή του Μάντεμ Λάκκου, η Ελληνικός Χρυσός σχεδιάζει να επενδύσει 800 εκατ.ευρώ, ενώ άλλα τόσα θα δαπανηθούν τα πρώτα 20 χρόνια λειτουργίας των μεταλλείων σε μισθούς. -Οι καθυστερήσεις που έχουν σημειωθεί από το 2006, οπότε κατατέθηκε το επενδυτικό σχέδιο στο υπουργείο Ανάπτυξης , αλλά και η Προμελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων στο ΥΠΕΧΩΔΕ, έχουν ως συνέπεια το όλο σχέδιο να έχει υπερβεί κατά δύο χρόνια τα χρονοδιαγράμματα αλλά και τις συμβατικές προβλέψεις. ΧΡΥΣΩΡΥΧΕΙΑ ΘΡΑΚΗΣ -Τη δημιουργία 200 άμεσων θέσεων εργασίας και περίπου 800 έμμεσων προβλέπει η επένδυση της Χρυσωρυχεία Θράκης στο Πέραμα, που βρίσκεται στα όρια των νομών Ροδόπης και ´Εβρου. -Η άμεση προτεινόμενη επένδυση εκτιμάται στα 100 εκατ.ευρώ και σε βάθος δεκαετίας θα επενδυθούν στην περιοχή επιπλέον 158 εκατ.ευρώ. Το 70% των κεφαλαίων αυτών θα επενδυθεί στην περιοχή της Θράκης, -Υπολογίζεται ότι το ελληνικό δημόσιο θα έχει εισροές από την άμεση φορολογία της εταιρείας άνω των 200 εκατ.ευρώ.
-Το έργο φτάνει “αισίως” τα 9 χρόνια καθυστέρησης σε σχέση με τα αρχικά χρονοδιαγράμματα.
ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗ ΘΡΑΚΗΣ -Εκατόν τριάντα θέσεις εργασίας με τη λειτουργία και 200 κατά τη διάρκεια της κατασκευής της μονάδας προβλέπει το επενδυτικό πλάνο της Μεταλλευτικής Θράκης για τα κοιτάσματα χρυσού της περιοχής Σαπών του νομού Ροδόπης.
-Η επένδυση των 90 εκατ.δολ. βρίσκεται σήμερα στο σημείο που βρισκόταν πριν από εννέα χρόνια, οπότε είχε λάβει προέγκριση για τη χωροθέτησή της. Οι τότε διοικούντες θεωρούσαν πως το 2004 με 2005 η μονάδα θα ήταν έτοιμη να λειτουργήσει. Σήμερα ουσιαστικά η επένδυση ξεκινά από την αρχή.
Τα ορυκτά και τα μεταλλεύματα
Σύμφωνα με τον κ. Χρήστο Καβαλόπουλο, γενικό διευθυντή του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων, η ελληνική φύση και ιδιαίτερα στη Βόρεια Ελλάδα έδωσε σημαντικό ορυκτό πλούτο, ο οποίος συνίσταται σε μεγάλη ποικιλία ορυκτών και μεταλλευμάτων, με σημαντικά βιομηχανικό ενδιαφέρον και πολλαπλές εφαρμογές.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα που περιγράφουν τη δυναμική παρουσία του κλάδου της εξόρυξης στη Βόρεια Ελλάδα είναι: Λιγνίτης, Λευκόλιθος-Μαγνησία, Μεικτά θειούχα, Μάρμαρα Ασβεστολιθικά αδρανή Άστριοι Ατταπουλγίτης Ολιβινίτης Ποζολάνη Χαλαζίας Χουντίτης Χρυσός.
Εξάλλου, σημαντικά κοιτάσματα ουρανίου, που υπολογίζεται ότι φτάνουν 10.000 τόνους, εντόπισε το Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών στο υπέδαφος των νομών Δράμας και Σερρών αλλά και σε άλλες περιοχές της Βορείου Ελλάδας. Σύμφωνα με τη μελέτη του ΙΓΜΕ, τα κοιτάσματα μεταλλευμάτων ουρανίου στη Δράμα, τις Σέρρες και σε άλλες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας υπολογίζονται στους 10.000 τόνους, ενώ τα βεβαιωμένα αποθέματα είναι 1.525 τόνοι.
ΠΗΓΗ http://stephanosmytilineos.blogspot.com/2010/01/blog-post_07.html |
|
 |
| -Γαβριάς- |
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Ιαν 28, 2010 9:23 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
Ως "εθνικιστική" και "ιμπεριαλιστική" καταγγέλει η ελληνική "αριστερά", του πεπτικού σωλήνα και κυρίως του εντερικού, τη χώρα που οι νατοϊκοί μας σύμμαχοι προφέρουν Ελλάντα.
Προ ετών ο κ. Παπούλιας, για όσους θυμούνται, είχε δια της βίας αναγκαστεί να διακόψει, άρον-άρον, επίσκεψη που πραγματοποιούσε στην γειτονική Αλβανία κάτω από τις απειλές και τις εχθρικές διαθέσεις των γειτόνων-"ταξικών αδελφών" (και ευεργετηθέντων από συντάξεις μαϊμού του μειοδοτικού ελληνικού Κράτους) οι οποίοι τσαμπουνούσαν κάτι αλυτρωτισμούς για "τσαμουριές", "Θεσπρωτίες" κι ό,τι η Ελλάδα φτάνει μέχρι το Αγρίνιο, αν όχι μέχρι την Πάτρα.
Το γεγονός πέρασε στα ψιλά, όπως την ίδια τύχη γνωρίζουν και οι αποκαλύψεις μιας σειράς άλλων μεγαλύτερων και πιο κατάφορων προκλήσεων.
Υπάρχει λοιπόν νοήμων άνθρωπος και κυρίως μη επιδοτούμενος που να ονομάζει "ιμπεριαλιστική" και "εθνικιστική" μια χώρα η οποία σκύβει το κεφάλι απαράμιλλα σε κάθε τραμπουκική πρόκληση του οποιοδήποτε αποθρασυμένου νατοϊκού ρουφιάνου-ουτσεκά που απολαμβάνει τις πλάτες που τού παρέχει ο αμερκλάνος; |
|
 |
| Επισκέπτης |
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Ιαν 28, 2010 8:35 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
[quote:033ebef36f="Anonymous"]24/01/2010
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΥΠΗΚΟΟΤΗΤΑΣ...
Δέχθηκαν οι κρήτες Ιεράρχες την «προσφορά» του Ερντογάν
Του ΜΑΝΟΛΗ ΚΑΡΕΛΛΗ
«Το 1923... για την εθναρχούσα Εκκλησία του Οικουμενικού
Πατριαρχείου... είναι η αρχή μιας νέας περιόδου στην ιστορική της πορεία: Καταργούνται τα προνόμια που είχε παραχωρήσει η οθωμανική αυτοκρατορία και το διοικητικό σύστημα των γενικών κανονισμών και αρχίζει η εντός των τειχών της Κωνσταντινουπόλεως περισυλλογή με πολλές δυσκολίες...».
Το απόσπασμα προέρχεται από βιβλίο λόγιου κρητός ιεράρχη που ανήκει στον «σκληρό» πυρήνα του καλουμένου πατριαρχικού κλίματος (1).
Και απαιτούνται σίγουρα επεξηγήσεις για τον «δύσπεπτο» όρο «εθναρχούσα Εκκλησία»:
Τι ακριβώς σημαίνει αυτός και σε ποιο έθνος αναφέρεται; Γιατί αν λάβουμε υπόψη μας την εγκύκλιο του Οικουμενικού Πατριάρχη Γρηγορίου ΣΤ´ που προσδιόριζε το έργο του ποιμνίου στην Κρήτη και συντάχθηκε το έτος 1869, ενώ εξέπνεε η μεγάλη κρητική επανάσταση που είχε ξεκινήσει πριν από τρία χρόνια με κυρίαρχο σύνθημα «Ένωση (με τη μάνα Ελλάδα) ή θάνατος», δημιουργούνται σίγουρα ερωτήματα για το έθνος στο οποίο αναφέρεται και για το οποίο φρόντιζε: Ήταν η Ελλάδα ή η Τουρκία;
Αναφέρει η πατριαρχική εγκύκλιος: «Το πρώτον και ιερόν χρέος, όπερ απαιτεί η κοινωνική τάξις και η προς την ευημερίαν πρόοδος... ο σεβασμός και τέλεια και ειλικρινής αφοσίωσις και η υποταγή αυτής προς τους καθεστώτας νόμους και τας διατάξεις της πολιτικής αρχής, υφ’ ας έλαχεν κυβερνωμένη...» (2)
Και οι «καθεστώτες νόμοι» στους οποίους αναφέρεται η εγκύκλιος του Γρηγορίου ΣΤ´ ήσαν, βέβαια, τουρκικοί ενώ η πολιτική αρχή που έτυχε, εν έτει 1869, να κυβερνά την Κρήτη ήταν εκείνη του τουρκικού έθνους.
Αξιοσημείωτη, όμως, είναι και εκείνη η «περισυλλογή», λέξη που χρησιμοποιεί ο λόγιος Ιεράρχης στο απόσπασμα του βιβλίου του ενώ και ο «ευφημισμός» που εμπεριέχει πρέπει να ερμηνευθεί. Γιατί για τα ίδια ακριβώς πράγματα που συνιστούν την «περισυλλογή» του αποσπάσματος, χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα ένας άλλος όρος: εκείνος της σταύρωσης.
= Ένα από τα στοιχεία της πατριαρχικής «περισυλλογής» (ή με την άλλη διατύπωση της σταύρωσης) είναι η υποχρέωση όσων επιθυμούν να εκλεγούν στο αξίωμα του Οικουμενικού Πατριάρχη ή στη θέση των συνοδικών Μητροπολιτών να διαθέτουν την τουρκική ιθαγένεια.
Από τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 προέρχεται η ρύθμιση που πέρασε σχετικά απαρατήρητη όταν εμφανίστηκε, καθώς υπήρχαν εκατοντάδες χιλιάδες ορθόδοξων με τουρκική υπηκοότητα, κυρίως κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, που μπορούσαν να επανδρώσουν (εδώ το επανδρώσουν κυριολεκτεί) χωρίς κανένα πρόβλημα τα ύπατα αξιώματα της Ορθοδοξίας.
Τα προβλήματα άρχισαν να εμφανίζονται όταν οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Τουρκίας υπέστησαν σημαντική μείωση, ενώ σήμερα, με 2.000-3.000 όλους κι όλους ορθόδοξους χριστιανούς που ζουν στην Κωνσταντινούπολη, οι πλείστοι των οποίων βρίσκονται κοντά στη φυσική ή πνευματική απόσυρση ή την έχουν υπερβεί, είναι ορατό το όριο του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Η ορθοδοξία προσεγγίζει προς το τέλος της, τουλάχιστον ως προς τη δυνατότητα να επιλέγει τις κορυφές της.
= Κι εδώ εμφανίστηκε η «μεγαθυμία» του τούρκου πρωθυπουργού, του κ. Ταγίπ Ερντογάν, που δέχθηκε, όπως εμφανίστηκε να δηλώνει σε συνάντηση που είχε πριν από μερικές μέρες με τον πρόεδρο της «συμβουλευτικής επιτροπής της τουρκικής μειονότητας της Θράκης» κ. Αχμέτ Μετέ, να κάνει τα «στραβά μάτια» για έξι μη τούρκους υπηκόους, από τη δωδεκαμελή Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. (3) (Από την Εκκλησία της Κρήτης έχει οριστεί ως συνοδικός του Οικουμενικού Πατριαρχείου ο Μητροπολίτης Γορτύνης και Αρκαδίας κ. Μακάριος.)
Ο πρωθυπουργός, όμως, της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν δεν σταμάτησε να επιδεικνύει τη μεγαθυμία του έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ορθοδοξίας. Δήλωσε, πράγματι, στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο ότι προτίθεται να προσφέρει την τουρκική υπηκοότητα σε όσους θα επιθυμούσαν να διεκδικήσουν εν καιρώ το πατριαρχικό αξίωμα ή εκείνο του συνοδικού Μητροπολίτη, προκειμένου το Οικουμενικό Πατριαρχείο να σταματήσει να νιώθει ασφυξία εξαιτίας της λειψανδρίας.
Η «προσφορά» του τούρκου πρωθυπουργού έγινε ασμένως αποδεκτή από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, που έσπευσε να συντάξει επιστολή με κάπου 70 αποδέκτες που βρίσκονται στην Κρήτη, στα Δωδεκάνησα, στο Άγιον Όρος (τις τρεις ελληνικές περιφέρειες, που μαζί με τις νέες χώρες που εξαιρέθηκαν από τους αποδέκτες της επιστολής συνιστούν εκείνες που εξέρχονται από την ελληνική εκκλησιαστική δικαιοδοσία και προσχωρούν στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, σύμφωνα με μία ελληνική ιδιαιτερότητα, ή κατ' άλλους ανωμαλία). Η ίδια επιστολή είχε αποδέκτες στην Αμερική, την Αυστραλία και άλλες περιοχές του πατριαρχικού κλίματος.
Στην επιστολή ετίθετο το ερώτημα αν οι αποδέκτες της, ανώτατοι εκκλησιαστικοί λειτουργοί ως επί το πλείστον, θα εδέχοντο να αποκτήσουν την τουρκική υπηκοότητα που τους προσφέρει ο κ. Ταγίπ Ερντογάν, προκειμένου να είναι σε θέση να διεκδικήσουν «νομίμως» το αξίωμα του Πατριάρχη ή του συνοδικού Μητροπολίτη. Στην επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη απάντησαν θετικά πρώτοι οι τέσσερις νεώτεροι στην ηλικία και στα πρεσβεία της αρχιεροσύνης Ιεράρχες της ημιαυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης, ενώ και η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Κρήτης στην οποία τέθηκε αργότερα η επιστολή για συζήτηση και για λήψη απόφασης δέχθηκε ομόφωνα να γίνει αποδεκτή η προσφορά του κ. Ταγίπ Ερντογάν και να γίνουν όλοι οι κρήτες ιεράρχες μέλη της τουρκικής κοινωνίας. (Απ’ ό,τι έγινε γνωστό, την τουρκική προσφορά αποδέχθηκαν και οι δωδεκαννήσιοι Ιεράρχες, ενώ την αποποιήθηκαν οι Ιεράρχες της Αμερικής στο σύνολό των).
Δεν αμφισβητούνται οι αγαθές προθέσεις των κρητών ιεραρχών, ούτε τίθενται εν αμφιβόλω τα πατριωτικά των αισθήματα με την απόφαση που έκανε αποδεκτή την τουρκική προσφορά.
Θα έπρεπε, όμως, αντί να δεχθούν «ως έτοιμοι από καιρόν» την τουρκοποίησή τους, προκειμένου να βοηθηθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο να βγει από τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει, να υποψιαστούν μήπως η μεγαθυμία του τούρκου πρωθυπουργού μπορούσε να ερμηνευθεί και κατ' άλλον τρόπο. Μήπως δηλαδή πρόκειται για μια επικοινωνιακή κίνηση από εκείνες στις οποίες ειδικεύεται ο κ. Ταγίπ Ερντογάν και ότι την ίδια ώρα πετυχαίνει μια διείσδυση σε ευαίσθητες ελληνικές περιοχές τις οποίες ορέγεται αξιολογουμένως και υποβλέπει ποικιλοτρόπως, ελπίζοντας ότι θα ακολουθήσουν και άλλες διεισδύσεις, σε εύθετο χρόνο, περισσότερο καίριες και αποφασιστικές;
Θα έπρεπε, ακόμα, οι κρήτες Ιεράρχες, αντί να σπεύσουν να αποδεχθούν την τουρκική προσφορά να καταγγείλουν με όλη τη δύναμη της φωνής τους τη ρύθμιση που υποχρεώνει τους υποψηφίους για το πατριαρχικό αξίωμα ή εκείνο του συνοδικού Μητροπολίτη να διαθέτουν ως πρόσθετο προσόν την τουρκική υπηκοότητα ως εθνικιστική στο έπακρον, ανελεύθερη, προσβλητική για τη χριστιανική θρησκεία και, σίγουρα, εκτός «φιλοσοφίας» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του οργανισμού στον οποίο η Τουρκία φιλοδοξεί να γίνει μέλος. Και βέβαια να ζητήσουν την κατάργησή της.
Την ίδια υποχρέωση για καταγγελία της ρύθμισης και για προβολή του αιτήματος για την κατάργησή της θα πρέπει να περιμένουμε και από τους βουλευτές της Κρήτης, από την τοπική αυτοδιοίκηση, από τα κόμματα, από την ελληνική κυβέρνηση και, βέβαια, από τον λαό στο σύνολό του. Η αντίδραση αυτή πρέπει να είναι όσο γίνεται πιο έντονη και όσο το δυνατόν ευρύτερη.
Έσφαλαν, ακόμα, οι Ιεράρχες της Κρήτης γιατί δεν γνωστοποίησαν την πατριαρχική επιστολή (ή το πιο σωστό, επιταγή) με την οποία τους γνωστοποιούσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης την προσφορά της Τουρκίας στο ποίμνιό των, μόνο προτίμησαν να κρατήσουν (ένοχη) σιωπή.
Στο κάτω της γραφής οι πιστοί της Κρήτης έπρεπε πρώτα αυτοί να ερωτηθούν αν δέχονται οι ποιμενάρχες των να αποκτήσουν μια υπηκοότητα άλλης χώρας, εκτός της Ελλάδας, πολύ περισσότερο όταν η χώρα αυτή συμπίπτει να είναι η Τουρκία που αντιδικεί με την πατρίδα μας για όχι λίγα ούτε ασήμαντα ζητήματα.
Και από την απάντηση του ποιμνίου έπρεπε να εξαρτηθεί η απάντηση των Ιεραρχών της Κρήτης στην επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη.
Είναι δε παραπάνω από βέβαιον ότι οι πιστοί της Κρήτης στην ολότητά τους θα έλεγαν «όχι» στην τουρκοποίηση των Ιεραρχών τους. Θα δήλωναν ότι θέλουν τον ποιμενάρχη τους να εμπνέεται από τον Παπαφλέσσα, τον Αθανάσιο Διάκο, τον Σαμουήλ, τον Γαβριήλ. Και, κυρίως, να μην ακολουθεί τον υποτακτικό Γρηγόριο ΣΤ´, όπως τον γνωρίσαμε από την εγκύκλιό του, ή τον Διονύσιο Ε´, τον Πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη το 1887, τον διαβόητο κατά κόσμον Διονύσιο Χαριτωνίδη, ο οποίος Μητροπολίτης Κρήτης τον Νοέμβριο του 1866 συνεόρτασε μετά του Μουσταφά Πασά για την εξολόθρευση περίπου 1.000 χριστιανών στην ανατίναξη της Μονής του Αρκαδίου και για τον οποίο ο πρόξενος της Ελλάδας στην Κρήτη Νικόλαος Σακόπουλος έγραψε από τα Χανιά στον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Επαμεινώνδα Δεληγιώργη, ότι θεωρείται «εις των πιστοτέρων υπαλλήλων της Πύλης».
1. Ανδρέας Νανάκης, Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου, καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ.
«Εκκλησία εθναρχούσα και
Εθνική» σελ. 215.
2. Ο.α.π. σελ. 42.
3. Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», 17/1/2010, σελ. 16.
4. «Μνημεία της Ελληνικής Ιστορίας», τόμος έκτος, τεύχος α´: Η Κρητική Επανάστασις 1866 - 1869, έκθεσις των εν Κρήτη προξένων της Ελλάδος Α. Απρίλιος 1866 - Ιούλιος 1867, σελ. 124. |
Αυτό είναι ότι πρέπει για να πειστούν και οι πλέον αφελείς υποστηρικτές της "ελληνοτουρκικής φιλίας" ότι ο Ερντογάν είναι το ίδιο, αν όχι χειρότερος, από τους κεμαλιστές. Ο κουμπάρος του Κωστάκη φιλοδοξεί να το παίξει Οθωμανική αυτοκρατορία και να εντάξει άπασα την Ελλάδα σ' αυτήν διορίζοντας το ξεπουλημένο παπαδαριό ως νέους κοτζαμπάσηδες για τους ραγιάδες, αφού πρώτα εποικίσει τη χώρα μας με μερικά εκατομμύρια μουσουλμάνους λαθρομετανάστες. Ζητάει μέχρι και τζαμί στην Αθήνα για τους εποίκους για να μην ξεχνιόμαστε, ενώ ούτε ένας από τους μουσουλμάνους που διαμένουν στην Αθήνα δεν είναι Τούρκος. Το ότι στοχεύει μέχρι και στην πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, σημαίνει ότι υπόλοιπες διεκδικήσεις σε Αιγαίο, Θράκη και Κρήτη τις έχει στο τσεπάκι.
Για να μη γίνουμε για δεύτερη φορά μέσα σε 500 χρόνια Ρουμ Μιλιέτ, οφείλουμε να ξεσηκωθούμε. |
| Επισκέπτης |
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Ιαν 28, 2010 3:55 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
24/01/2010
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΥΠΗΚΟΟΤΗΤΑΣ...
Δέχθηκαν οι κρήτες Ιεράρχες την «προσφορά» του Ερντογάν
Του ΜΑΝΟΛΗ ΚΑΡΕΛΛΗ
«Το 1923... για την εθναρχούσα Εκκλησία του Οικουμενικού
Πατριαρχείου... είναι η αρχή μιας νέας περιόδου στην ιστορική της πορεία: Καταργούνται τα προνόμια που είχε παραχωρήσει η οθωμανική αυτοκρατορία και το διοικητικό σύστημα των γενικών κανονισμών και αρχίζει η εντός των τειχών της Κωνσταντινουπόλεως περισυλλογή με πολλές δυσκολίες...».
Το απόσπασμα προέρχεται από βιβλίο λόγιου κρητός ιεράρχη που ανήκει στον «σκληρό» πυρήνα του καλουμένου πατριαρχικού κλίματος (1).
Και απαιτούνται σίγουρα επεξηγήσεις για τον «δύσπεπτο» όρο «εθναρχούσα Εκκλησία»:
Τι ακριβώς σημαίνει αυτός και σε ποιο έθνος αναφέρεται; Γιατί αν λάβουμε υπόψη μας την εγκύκλιο του Οικουμενικού Πατριάρχη Γρηγορίου ΣΤ´ που προσδιόριζε το έργο του ποιμνίου στην Κρήτη και συντάχθηκε το έτος 1869, ενώ εξέπνεε η μεγάλη κρητική επανάσταση που είχε ξεκινήσει πριν από τρία χρόνια με κυρίαρχο σύνθημα «Ένωση (με τη μάνα Ελλάδα) ή θάνατος», δημιουργούνται σίγουρα ερωτήματα για το έθνος στο οποίο αναφέρεται και για το οποίο φρόντιζε: Ήταν η Ελλάδα ή η Τουρκία;
Αναφέρει η πατριαρχική εγκύκλιος: «Το πρώτον και ιερόν χρέος, όπερ απαιτεί η κοινωνική τάξις και η προς την ευημερίαν πρόοδος... ο σεβασμός και τέλεια και ειλικρινής αφοσίωσις και η υποταγή αυτής προς τους καθεστώτας νόμους και τας διατάξεις της πολιτικής αρχής, υφ’ ας έλαχεν κυβερνωμένη...» (2)
Και οι «καθεστώτες νόμοι» στους οποίους αναφέρεται η εγκύκλιος του Γρηγορίου ΣΤ´ ήσαν, βέβαια, τουρκικοί ενώ η πολιτική αρχή που έτυχε, εν έτει 1869, να κυβερνά την Κρήτη ήταν εκείνη του τουρκικού έθνους.
Αξιοσημείωτη, όμως, είναι και εκείνη η «περισυλλογή», λέξη που χρησιμοποιεί ο λόγιος Ιεράρχης στο απόσπασμα του βιβλίου του ενώ και ο «ευφημισμός» που εμπεριέχει πρέπει να ερμηνευθεί. Γιατί για τα ίδια ακριβώς πράγματα που συνιστούν την «περισυλλογή» του αποσπάσματος, χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα ένας άλλος όρος: εκείνος της σταύρωσης.
= Ένα από τα στοιχεία της πατριαρχικής «περισυλλογής» (ή με την άλλη διατύπωση της σταύρωσης) είναι η υποχρέωση όσων επιθυμούν να εκλεγούν στο αξίωμα του Οικουμενικού Πατριάρχη ή στη θέση των συνοδικών Μητροπολιτών να διαθέτουν την τουρκική ιθαγένεια.
Από τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 προέρχεται η ρύθμιση που πέρασε σχετικά απαρατήρητη όταν εμφανίστηκε, καθώς υπήρχαν εκατοντάδες χιλιάδες ορθόδοξων με τουρκική υπηκοότητα, κυρίως κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, που μπορούσαν να επανδρώσουν (εδώ το επανδρώσουν κυριολεκτεί) χωρίς κανένα πρόβλημα τα ύπατα αξιώματα της Ορθοδοξίας.
Τα προβλήματα άρχισαν να εμφανίζονται όταν οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Τουρκίας υπέστησαν σημαντική μείωση, ενώ σήμερα, με 2.000-3.000 όλους κι όλους ορθόδοξους χριστιανούς που ζουν στην Κωνσταντινούπολη, οι πλείστοι των οποίων βρίσκονται κοντά στη φυσική ή πνευματική απόσυρση ή την έχουν υπερβεί, είναι ορατό το όριο του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Η ορθοδοξία προσεγγίζει προς το τέλος της, τουλάχιστον ως προς τη δυνατότητα να επιλέγει τις κορυφές της.
= Κι εδώ εμφανίστηκε η «μεγαθυμία» του τούρκου πρωθυπουργού, του κ. Ταγίπ Ερντογάν, που δέχθηκε, όπως εμφανίστηκε να δηλώνει σε συνάντηση που είχε πριν από μερικές μέρες με τον πρόεδρο της «συμβουλευτικής επιτροπής της τουρκικής μειονότητας της Θράκης» κ. Αχμέτ Μετέ, να κάνει τα «στραβά μάτια» για έξι μη τούρκους υπηκόους, από τη δωδεκαμελή Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. (3) (Από την Εκκλησία της Κρήτης έχει οριστεί ως συνοδικός του Οικουμενικού Πατριαρχείου ο Μητροπολίτης Γορτύνης και Αρκαδίας κ. Μακάριος.)
Ο πρωθυπουργός, όμως, της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν δεν σταμάτησε να επιδεικνύει τη μεγαθυμία του έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ορθοδοξίας. Δήλωσε, πράγματι, στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο ότι προτίθεται να προσφέρει την τουρκική υπηκοότητα σε όσους θα επιθυμούσαν να διεκδικήσουν εν καιρώ το πατριαρχικό αξίωμα ή εκείνο του συνοδικού Μητροπολίτη, προκειμένου το Οικουμενικό Πατριαρχείο να σταματήσει να νιώθει ασφυξία εξαιτίας της λειψανδρίας.
Η «προσφορά» του τούρκου πρωθυπουργού έγινε ασμένως αποδεκτή από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, που έσπευσε να συντάξει επιστολή με κάπου 70 αποδέκτες που βρίσκονται στην Κρήτη, στα Δωδεκάνησα, στο Άγιον Όρος (τις τρεις ελληνικές περιφέρειες, που μαζί με τις νέες χώρες που εξαιρέθηκαν από τους αποδέκτες της επιστολής συνιστούν εκείνες που εξέρχονται από την ελληνική εκκλησιαστική δικαιοδοσία και προσχωρούν στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, σύμφωνα με μία ελληνική ιδιαιτερότητα, ή κατ' άλλους ανωμαλία). Η ίδια επιστολή είχε αποδέκτες στην Αμερική, την Αυστραλία και άλλες περιοχές του πατριαρχικού κλίματος.
Στην επιστολή ετίθετο το ερώτημα αν οι αποδέκτες της, ανώτατοι εκκλησιαστικοί λειτουργοί ως επί το πλείστον, θα εδέχοντο να αποκτήσουν την τουρκική υπηκοότητα που τους προσφέρει ο κ. Ταγίπ Ερντογάν, προκειμένου να είναι σε θέση να διεκδικήσουν «νομίμως» το αξίωμα του Πατριάρχη ή του συνοδικού Μητροπολίτη. Στην επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη απάντησαν θετικά πρώτοι οι τέσσερις νεώτεροι στην ηλικία και στα πρεσβεία της αρχιεροσύνης Ιεράρχες της ημιαυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης, ενώ και η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Κρήτης στην οποία τέθηκε αργότερα η επιστολή για συζήτηση και για λήψη απόφασης δέχθηκε ομόφωνα να γίνει αποδεκτή η προσφορά του κ. Ταγίπ Ερντογάν και να γίνουν όλοι οι κρήτες ιεράρχες μέλη της τουρκικής κοινωνίας. (Απ’ ό,τι έγινε γνωστό, την τουρκική προσφορά αποδέχθηκαν και οι δωδεκαννήσιοι Ιεράρχες, ενώ την αποποιήθηκαν οι Ιεράρχες της Αμερικής στο σύνολό των).
Δεν αμφισβητούνται οι αγαθές προθέσεις των κρητών ιεραρχών, ούτε τίθενται εν αμφιβόλω τα πατριωτικά των αισθήματα με την απόφαση που έκανε αποδεκτή την τουρκική προσφορά.
Θα έπρεπε, όμως, αντί να δεχθούν «ως έτοιμοι από καιρόν» την τουρκοποίησή τους, προκειμένου να βοηθηθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο να βγει από τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει, να υποψιαστούν μήπως η μεγαθυμία του τούρκου πρωθυπουργού μπορούσε να ερμηνευθεί και κατ' άλλον τρόπο. Μήπως δηλαδή πρόκειται για μια επικοινωνιακή κίνηση από εκείνες στις οποίες ειδικεύεται ο κ. Ταγίπ Ερντογάν και ότι την ίδια ώρα πετυχαίνει μια διείσδυση σε ευαίσθητες ελληνικές περιοχές τις οποίες ορέγεται αξιολογουμένως και υποβλέπει ποικιλοτρόπως, ελπίζοντας ότι θα ακολουθήσουν και άλλες διεισδύσεις, σε εύθετο χρόνο, περισσότερο καίριες και αποφασιστικές;
Θα έπρεπε, ακόμα, οι κρήτες Ιεράρχες, αντί να σπεύσουν να αποδεχθούν την τουρκική προσφορά να καταγγείλουν με όλη τη δύναμη της φωνής τους τη ρύθμιση που υποχρεώνει τους υποψηφίους για το πατριαρχικό αξίωμα ή εκείνο του συνοδικού Μητροπολίτη να διαθέτουν ως πρόσθετο προσόν την τουρκική υπηκοότητα ως εθνικιστική στο έπακρον, ανελεύθερη, προσβλητική για τη χριστιανική θρησκεία και, σίγουρα, εκτός «φιλοσοφίας» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του οργανισμού στον οποίο η Τουρκία φιλοδοξεί να γίνει μέλος. Και βέβαια να ζητήσουν την κατάργησή της.
Την ίδια υποχρέωση για καταγγελία της ρύθμισης και για προβολή του αιτήματος για την κατάργησή της θα πρέπει να περιμένουμε και από τους βουλευτές της Κρήτης, από την τοπική αυτοδιοίκηση, από τα κόμματα, από την ελληνική κυβέρνηση και, βέβαια, από τον λαό στο σύνολό του. Η αντίδραση αυτή πρέπει να είναι όσο γίνεται πιο έντονη και όσο το δυνατόν ευρύτερη.
Έσφαλαν, ακόμα, οι Ιεράρχες της Κρήτης γιατί δεν γνωστοποίησαν την πατριαρχική επιστολή (ή το πιο σωστό, επιταγή) με την οποία τους γνωστοποιούσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης την προσφορά της Τουρκίας στο ποίμνιό των, μόνο προτίμησαν να κρατήσουν (ένοχη) σιωπή.
Στο κάτω της γραφής οι πιστοί της Κρήτης έπρεπε πρώτα αυτοί να ερωτηθούν αν δέχονται οι ποιμενάρχες των να αποκτήσουν μια υπηκοότητα άλλης χώρας, εκτός της Ελλάδας, πολύ περισσότερο όταν η χώρα αυτή συμπίπτει να είναι η Τουρκία που αντιδικεί με την πατρίδα μας για όχι λίγα ούτε ασήμαντα ζητήματα.
Και από την απάντηση του ποιμνίου έπρεπε να εξαρτηθεί η απάντηση των Ιεραρχών της Κρήτης στην επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη.
Είναι δε παραπάνω από βέβαιον ότι οι πιστοί της Κρήτης στην ολότητά τους θα έλεγαν «όχι» στην τουρκοποίηση των Ιεραρχών τους. Θα δήλωναν ότι θέλουν τον ποιμενάρχη τους να εμπνέεται από τον Παπαφλέσσα, τον Αθανάσιο Διάκο, τον Σαμουήλ, τον Γαβριήλ. Και, κυρίως, να μην ακολουθεί τον υποτακτικό Γρηγόριο ΣΤ´, όπως τον γνωρίσαμε από την εγκύκλιό του, ή τον Διονύσιο Ε´, τον Πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη το 1887, τον διαβόητο κατά κόσμον Διονύσιο Χαριτωνίδη, ο οποίος Μητροπολίτης Κρήτης τον Νοέμβριο του 1866 συνεόρτασε μετά του Μουσταφά Πασά για την εξολόθρευση περίπου 1.000 χριστιανών στην ανατίναξη της Μονής του Αρκαδίου και για τον οποίο ο πρόξενος της Ελλάδας στην Κρήτη Νικόλαος Σακόπουλος έγραψε από τα Χανιά στον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Επαμεινώνδα Δεληγιώργη, ότι θεωρείται «εις των πιστοτέρων υπαλλήλων της Πύλης».
1. Ανδρέας Νανάκης, Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου, καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ.
«Εκκλησία εθναρχούσα και
Εθνική» σελ. 215.
2. Ο.α.π. σελ. 42.
3. Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», 17/1/2010, σελ. 16.
4. «Μνημεία της Ελληνικής Ιστορίας», τόμος έκτος, τεύχος α´: Η Κρητική Επανάστασις 1866 - 1869, έκθεσις των εν Κρήτη προξένων της Ελλάδος Α. Απρίλιος 1866 - Ιούλιος 1867, σελ. 124. |
|