patari.org
Χώρος συζήτησης της πατριωτικής αριστεράς
Συχνές Ερωτήσεις
Αναζήτηση
Κατάλογος Μελών
Ομάδες Μελών
Εγγραφή
Προφίλ
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας
Σύνδεση
patari.org Αρχική σελίδα
->
Πολιτική συζήτηση
Δημοσίευση απάντησης
Όνομα μέλους
Θέμα
Περιεχόμενο
Emoticons
Περισσότερα Emoticons
Χρώμα γραμματοσειράς:
Προεπιλογή
Βαθύ Κόκκινο
Κόκκινο
Πορτοκαλί
Καφέ
Κίτρινο
Πράσινο
Λαδί
Κυανό
Μπλέ
Βαθύ Μπλέ
Λουλακί
Βιολετί
Λευκό
Μαύρο
Μέγεθος γραμματοσειράς:
Μέγεθος γραμματοσειράς
Μικροσκοπικό
Μικρό
Κανονικό
Μεγάλο
Τεράστιο
Να κλείσουν τα Tags
Επιλογές
HTML
Ανενεργό
BBCode
Ενεργό
Smilies
Ενεργά
Απενεργοποίηση BBCode σ' αυτή τη δημοσίευση
Απενεργοποίηση Smilies σ' αυτή τη δημοσίευση
Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη:
Επιλέξτε μια Δημόσια Συζήτηση
Ανοιχτά φόρουμ
----------------
Πολιτική συζήτηση
Παιδική χαρά
Στο περιθώριο
Ανασκόπηση Θέματος
Συγγραφέας
Μήνυμα
Γαβριάς
Δημοσιεύθηκε: Δευ Μάϊ 10, 2010 5:00 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Ο παραμελημένος προπάτωρ του ωμού κυνισμού, Αντρέας Παπαντρέο
Ο ιδρυτής του «σοσιαλιστικού» Αυριανισμού, εξ Αμέρικα απεσταλμένος τάχατες «τροτσκιστής» Αντρίκος Παπαντρέο, αλμπάνης λαϊκιστής πρακτοράντζας, με την μικροαστικά καμουφλαρισμένη βαθύτατη περιφρόνησή του και καπηλεία απέναντι στις λαϊκές μάζες, είχε δια ροπάλου και από «καταστατικού» απαγορεύσει στο τυχοδιωκτικό συνονθύλευμά του (στο οποίο είχαν εισρεύσει μαζικά έως και βασανιστές της Χούντας) την οποιαδήποτε -είτε εξ απροσεξίας και ηλιθιότητος, είτε εξ ωμού αμοραλισμού- δημόσια έκφραση απροκάλυπτης κυνικότητας έστω κι αν αυτή αντιπροσώπευε στο ακέραιο το ουσιαστικό περιεχόμενο της ανέξοδης δημαγωγίας και τους πραγματικούς στόχους του «κινήματός» του…
Η φόρα παρτίδα εκτόξευση τέτοιων «πορδών», «απερίσκεπτων» θεωρούμενων σε άλλες εποχές, όπως εκείνη που αθωότατα και με αφοπλιστική ειλικρίνεια αμόλησε ο νυν Υπουργός κος Λοβέρδος στοχοποιώντας την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους ως υπαίτιο για τον ασφαλιστικό μεσαίωνα, στην εποχή του Λαοπλάνου εκ Δυσμών εντεταλμένου θα αποτελούσε καταδίκη για τον κάθε επίδοξο, ανερμάτιστο απατεώνα να πεθάνει εσαεί λιμασμένος και παντελώς άγνωστος από την ολομέλεια του σωματίου θυρωρών λεκανοπεδίου Αττικής, όπως στοργικά προειδοποιούσε τους αδαείς νεοφώτιστους ο Νέστορας του «τρίτου δρόμου» μέγας Κατσιφάρας.
Ως γνήσιο τέκνο του γενάρχου Παπατζή του Α’, ο Παπαντρέο ο Β’, εξασφάλισε απόλυτη επιτυχία στην αποστολή του, εφαρμόζοντας μια προσαρμοσμένη για τις ανάγκες παραλλαγή της τακτικής Μεταξά να παραχωρηθεί μια λωρίδα ανάσας στις χειμαζόμενες κοινωνικές τάξεις.
Στην δεκαετία του ’30, στα προδικτατορικά χρόνια, όταν το κύμα των διεκδικήσεων και η οργάνωση των σωματείων είχαν λάβει απειλητικές διαστάσεις για τα προνόμια των λίγων και η κατάσταση απαιτούσε την καθιέρωση μιας στοιχειώδους δικλείδας ασφαλείας για να αποφευχθεί περαιτέρω κατάρρευση του αντιδραστικού μετώπου και να αποφευχθούν οι απρόβλεπτες εξελίξεις, επιστρατεύτηκε ο «εθνοσωτήριος» Μεταξάς που διατάχθηκε να «δωρίσει» στην πατρίδα μια χούφτα εργασιακά αυτονόητα. Εννοείται, πως την ίδια συνταγή εφάρμοσε «στο πλήρωμα του Χρόνου» και το μεταξικό παπαδοπαίδι, η απριλιανή Χούντα.
Στα χρόνια όμως της «μεταπολίτευσης», με όλον αυτόν τον εξόφθαλμο βιασμό των «δημοκρατικών» προσχημάτων που είχε προηγηθεί, τα λαϊκά κύματα που γεννούν τα κινήματα άρχισαν πάλι να διογκώνονται. Το ίδιο απειλητικά και καρπερά, αν όχι και περισσότερο, με αυτά που είχαν ορθωθεί και στον Μεσοπόλεμο.
Αυτή ακριβώς η στιγμή είναι που εμφανίζεται ξανά ένας Παπαντρέας, ο μΑυριανιστής Παπαντρέο. Είναι μιας τέτοιας υφής ιστορική στιγμή ακριβώς από αυτές που το σόι έχει αποδείξει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα ότι ξέρει καλά να διαχειρίζεται -Δεκέμβρης ¡44.
Η χρονική συγκυρία (υποθήκες ΕΟΚ) δίνουν την δυνατότητα στον Ιδρυτή του «σοσιαλιστικού» μΑυριανισμού να επιδοθεί ανέξοδα (ωστόσο πρέπει να διευκρινιστεί, με μέτρο) σε ένα «μπαράζ» παροχών που εξαπολύεται σε δύο φάσεις. Η πρώτη δόση, φαμφαρόνικη αλλά ουσιαστικά φτηνιάρικη, φιλοδοξεί υποτίθεται σε μια δραματική άνοδο του βιωτικού επιπέδου, πράγμα πανεύκολο γιατί οι μισθοί και οι συντάξεις επί Ράλλη είναι μαυραγορίτικα αντάξιοι του δωσιλογικού πατέρα του, (άλλο σόι εκεί…), οπότε τα ψίχουλα φαντάζουν ωκεανός. Δεν προλαβαίνει ωστόσο να κάνει το μπούγιο της και πέφτει θύμα του καλπάζοντος πληθωρισμού.
Η δεύτερη δόση, που θα κορυφωθεί στο «Τσοβόλα δώστα όλα», δεν καταβάλλεται πρακτικώς ποτέ.
Έχοντας φέρει εις πέρας την αποστολή, κι έχοντας σφραγίσει με ταφόπλακα κάθε πιθανότητα αποτίναξης της αμερικανονατοϊκής εξάρτησης διπλοκλειδώνοντας τον τόπο στο ξενόδουλο μαυσωλείο με μια έξτρα αμπάρα, αυτή της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, για την οποία κιόλας φωνάζαμε «έξω», με γκόμενες και ζιβάγκο, η αισθηματική ταινία κλείνει με πλάνα στους γαμιστρώνες του Πεντελικού.
Ο Παπαντρέο αποσύρεται σε τριετείς διακοπές για να ξεκουραστεί, και τον ανακουφίζει στο κοπιώδες έργο του ο Μητσοτάκης, ο οποίος στην ουσία δεν προβαίνει σε κάποιο βαρύτερο έγκλημα και σχεδόν αρκείται σε μια απλή νομική θεσμοθέτηση όσων με τέχνη έσπειρε ο εξ Αμέρικα «τροτσκιστικός» φωστήρας, προφασόρος Παπαντρέας.
Όταν οι «κοινωνικές καταχτήσεις» της οκταετίας ΘΑΣΟΚ, κατοχυρώνονται στα σίγουρα πια ως επίσημο καπιταλιστικό Καθεστώς, και χωρίς να έχει χρεωθεί αυτός την λαδιά, ο Παπαντρέο επιστρέφει πλέον ως «ανάχωμα» στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα και το γεγονός ότι διατηρεί την μητσοτακική αισχρότητα, υιοθετώντας την πλήρως ως τοπίο στην Αγορά, δίχως να προσθέτει με τον ίδιο με πρωτύτερα ρυθμό πληθώρα νέων αντεργατικών μέτρων, θεωρείται ως «παράδεισος» και επιστροφή στις παλιές, «καλές», «σοσιαλιστικές» μέρες.
Ήδη όμως δρομολογείται η αντικατάσταση του ειδικού και καλοδοκιμασμένου απεσταλμένου από έτερο, και οι βετεράνοι μΑυριανιστές, καμμένοι από την βιοποριστική αφοσίωσή τους στον «Ιδρυτή» έρχονται πιο κοντά στην ώρα που θα μιλήσουν για «μετάλλαξη» του «ιστορικού κινήματος»…
Για να πάρει κανείς μια ιδέα του αμοραλιστικού τυχοδιωκτισμού και συνονθυλεύματος των αεριτζήδων που συστεγάστηκε κάτω από την ταμπέλα της 3ης του Σεπτέμβρη –επαναλαμβάνεται- αγκαλιά με Χουνταίους βασανιστές που βρήκαν εκεί καταφύγιο σχεδόν ομαδόν, ως το απόλυτο άλλοθι, δεν έχει παρά να εξετάσει την «πρόοδο» που συντελέστηκε στον πιο πολυδιαφημιζόμενο τομέα του κερδοσκοπικού εγχειρήματος, εκείνον της «εθνικής ανεξαρτησίας». Πίσω από τα ταρατατζούμ του άνευ ρήματος φιλολογικού κρετινισμού επιπέδου «Μη Πόλεμος», τα ανέξοδα ντεκόρ με τον Πάλμε και τον Καντάφι που λανσαρίστηκαν από τους τότε εχθρούς του Καντάφι ώστε να υποσκάπτει ανυποψίαστη την κυριαρχία η εδώ πρακτοράντζα και τους λεονταρισμούς στο Σισμίκ που στόχευαν στα «μέα κούλπα», ο αντικειμενικός παρατηρητής πρέπει να συγκρατήσει την ουσία. Ούτε από την ΕΟΚ βγήκε κανένας, ούτε από το ΝΑΤΟ, ούτε κάποιο Χόρα βυθίστηκε εφεξής.
Ακριβώς όπως ο βρυκόλακας Μεταξάς δεν δίστασε, ο τραγικά υποχείριος και αδίστακτος, να παραστήσει μέχρι και τον φιλεργατικό «κομμουνιστή» στις εργασιακές «παραχωρήσεις» του, έτσι και ο Παπαντρέο, σε ένα κομβικό ιστορικά σημείο που η ξετσίπωτη αλητεία της αμερικανόφερτης Χούντας είχε απογειώσει το αντιαμερικανικό μένος του λαού, ήρθε ο διορισμένος λαϊκιστής και υποδυόμενος «αντινατοϊστής» για να αποπροσανατολίσει και να ανακόψει την επικείμενη χασούρα των υπερατλαντικών αφεντικών του.
Σε αυτό το εξ αρχής πρακτόρικο κατασκεύασμα της συσσωρευμένης τυχοδιωκτικής απάτης και ηλιθιότητας δεν συνέβη ουδέποτε καμία «εκσυγχρονιστική» «μετάλλαξη». Η εξ ορισμού απάτη και η εξ επί τούτου σκηνοθεσία είναι αδύνατον να μεταλλαχτεί. Μόνο τα προσωπεία –κι ενίοτε και τα προσήματα- απεμπολεί. Ο ίδιος φρικώδης και εντεταλμένος μηχανισμός είναι που εξελίσσεται και προσαρμόζεται σαν εξωτική σαύρα στο καινούριο περιβάλλον.
Αποδείξεις:
α) Ο Παπαντρέο του ’93-’96, όταν όλα πια έχουν κριθεί, δεν έχει καμιά σκηνοθετική ομοιότητα με τον «μαινόμενο ταύρο» του λαϊκιστικού παρελθόντος.
β) Στις εκλογές του 2007 και ιδίως στις ευρωεκλογές του 2009, όταν η «επάρατος δεξιά» της «εθνικοφροσύνης» έχει φανερά βαλτώσει στο Βατερλώ της «πολυπολιτισμικότητας», η μειοδοτική σπορά τρίτης γενιάς, το παιντί ο Γιωργάκης, θα έχει το θράσος να φλερτάρει με την γελοιότητα και να λανσαριστεί «πατριωτικά» με ελληνικές σημαίες και συνθήματα, αυτός, ένας δεδηλωμένος αμερικανοτσολιάς και εθνοκτόνος που ήδη από εποχής οκταετίας Αντρίκου δεν φοβότανε να επιδεικνύει την ανθελληνική αλλεργία του ευθέως στον παντοδύναμο «ντάντυ», ως τάχαμου «αμφισβήτηση» στον «υπέρμετρο» «αντιαμερικανισμό» του «ντάντυ».
Δεν υπήρξε συνεπώς ποτέ καμμία «μετάλλαξη» στο ΘΑΣΟΚ, ουδέποτε, κι αν αύριο ερχότανε μια κοσμογονία δεν θα δίσταζαν την επομένη, αυτοί οι επί πέντε δεκαετίες εντεταλμένοι αμερικανοδωσίλογοι, να αρχίσουν πάλι να λιβανίζουν «την Ελλάδα στους Έλληνες» και φτού κι απ’ την αρχή…
Το ΘΑΣΟΚ, απροκάλυπτα, ήταν από ιδρύσεως ένας ωμός, γκαγκστερικός όμιλος αγυρτών που εξαπάτησε αφελείς και αγνούς ιδεολόγους. Οι οποίοι είτε έγκαιρα αντιλήφθηκαν (και ακόμα τρέχουν όπου φύγει-φύγει) είτε εξοντώθηκαν συνοπτικά, με σταλινική χαμέρπεια, ακριβώς γιατί ο «τροτσκιστής» «Ηγέτης» αφενός δεν ήταν τρελός να ξεστρατίσει από τους στόχους της βρώμικης αποστολής του, αφετέρου με το κόμπλεξ του αυθεντικού νάνου δεν ανεχότανε να επισκιάζεται το μηδαμινό και ελεεινό πολιτικό του ανάστημα.
Πολύ χειρότερα, και με ασύγκριτα μεγαλύτερο κόστος, εξαπάτησε τα δίκαια αντιαμερικανικά αισθήματα του προδομένου και βασανισμένου ελληνικού λαού από μια 50ετή αλληλουχία αδιάλειπτων χουντικών, ξενόδουλων καθεστώτων.
Πλειοδότησαν στην επίδειξη της ίδιας της κενότητάς τους και της ιδεολογικής ανυπαρξίας τους και με ολοκληρωτικά κίνητρα έθεσαν τα γερά θεμέλια του προπαγανδιστικού μονοπωλίου τους. Η ανέξοδη επίδειξη του από Αμέρικα μεριά δασκαλεμένου «οίστρου» τους για «εθνική ανεξαρτησία» βρίσκει στην λαϊκιστική ιδιωτεία τους τον τέλειο συνεργάτη. Τα πυροτεχνήματα παπαντρεϊκού «πατριωτισμού» εκείνη την εποχή φτάνουν για το θεαθήναι σε πολλά χιλιόμετρα ύψος, μερικά εξ αυτών διαθέτουν βλακώδη κεφαλή αρκετών μεγατόνων, ικανά να «καταρρίψουν» και δορυφόρο που θα εισβάλει στην επικράτεια, την στιγμή που ο δορυφόρος υπερίπταται σε μια ακτίνα που βρίσκεται σχεδόν στο Θεό ενώ ο στυλοβάτης του «σοσιαλισμού» Μαρούδας διαθέτει πυραύλους που φτάνουν μέχρι την Σκύρο. Τέτοιας ποιότητος ήταν το σύντομο «απόγειο» «εθνικής ανεξαρτησίας» που γευτήκαμε, πριν έλθουν οι αμεταμφίεστοι ξενόδουλοι μάρκας Σημίτη, Μητσοτάκη, Γιωργάκη, Κωστάκη κλπ.
Είναι ξεκάθαρο λοιπόν πως μια τέτοια γκαγκστερική συμμορία, τυχάρπαστων κομπογιαννιτών, ήταν γεννημένη για κάθε είδους έγκλημα, χωρίς την συνδρομή καμιάς «μετάλλαξης». Αυτά τα «βιολογικής πτυχής», περί «μετάλλαξης» επιχειρήματα αναγκάστηκαν συστηματικά να επικαλεστούν προκειμένου να απαλύνουν τον συνένοχο ρόλο τους, οι παπαντρεϊκοί συνοδοιπόροι της κουστωδίας πέμπτης διαλογής και μετέπειτα ξεκρέμαστοι καθώς στα επεισόδια του Χέρφιλντ προτίμησαν να μην πηδήξουν σε άλλη βάρκα.
Μόνο αυτό το λαϊκιστικό επάγγελμα του επιστημονικού «αυριανισμού» είχαν μάθει, αυτό μοιραία όφειλαν να υπηρετούν στο εξής.
Συνεπώς, μόνο με μια αναγκαία, συνοπτική ιστορική αναδρομή στα πεπραγμένα του «ιστορικού και ένδοξου Κινήματος» μπορεί να φανεί φυσιολογικό και να εξηγηθεί το σημερινό ξετραχήλωμα των προκλητικά κυνικών συνεργατών του Γιωργάκη. Αυτό που επί εποχής «θυρωρών» του Κατσιφάρα θα ήταν καθαρά ένα σχιζοφρενικό και αυτοκτονικό εξάβλωμα, σήμερα, με τους μΑυριανιστές κονδυλοφόρους να έχουν ολοκληρωτικά αντικατασταθεί από τα μεταμοντέρνα «εκσυγχρονισμένα» παπαγαλάκια το ίδιο πράγμα θεωρείται «ρεαλισμός», για να μην πούμε και κορυφαία, από τις λίγες, γνήσια πατριωτική πράξη απαλλαγμένη από τις πλεονάζουσες μεγαλαυχίες της «παρωχημένης πολιτικής».
Είναι τόσο απλά τα πράγματα, που η μελέτη της πρόσφατης ιστορίας αυτού του χιλιοπροδομένου τόπου δεν αφήνει «έκθετο» και «αυτοκαταστοφικό» και "ασυνεπή" επαγγελματία του λαοπλάνου σιναφιού κανέναν Λοβέρδο.
Κυρ Μέντιος
Δημοσιεύθηκε: Δευ Μάϊ 10, 2010 12:51 pm
Θέμα δημοσίευσης: ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ
".................
Γέρασα κι᾿ ὡς δὲ φελοῦσα
κι᾿ ἀχαΐρευτος κυλοῦσα,
μὲ πετάξανε μακριὰ
νὰ μὲ φᾶνε τὰ θεριά.
.................."
Παράθεση:
ΤΟ ΔΥΣΤΗΧΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝΕ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΘΡΑΣΣΟΣ ΝΑ ΖΟΥΝΕ ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΠΑΡΟΥΝ ΣΥΝΤΑΞΗ.
ΝΕΟΤΑΞΙΚΟ ΡΕΜΑΛΙ: ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΑΛΗΤΕΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΤΕ ; ; ;
http://www.youtube.com/watch?v=L6kqHyfcSCI&feature=player_embedded
Powered by
phpBB
© 2001, 2005 phpBB Group
Hellenic (Greek) by Alex Xenias - Διορθώσεις:Αλφόνσος Πάγκας