[Καλά να πάθετε!]

Άκουγα τον 902 μπας και μάθω κάτι νεότερο για το Συνέδριο και τον Μπογιό. Στις πέντε και δέκα (σήμερα Κυριακή απόγευμα) αναγγέλλεται μια εκπομπή που παρουσιάζουν δύο τύποι που ασχολούνται με την ΡΑΠ, ο τίτλος της; «Κακά Μαντάτα – Καλά να πάθετε»! Είναι πραγματικός; τον είπαν για πλάκα; Όπως και να ’χει δείχνει πόσο «αγαπάνε» τον ελληνικό λαό οι «κου»κουέδες… Το κατηγορούν ότι φταίει αυτός για την κατάντια του κόμματος και όχι η ξεφτιλισμένη ξεπούλα πολιτική του..

[vngelis]

[Γ. ΟΛΥΜΠΙΟΣ]

[Ε]

Α. Παπαρήγα: Το συνέδριο ξεκινάει με τις καλύτερες προοπτικές
Για να δούμε Παπαρήγα, πως στό τέλος έχει η αχλάδα την ουρά!

http://www.zougla.gr/politiki/article/al-papariga-to-sinedrio-ksekina-me-tis-kaliteres-proptikes

[Άντε και χάσου ρε Μπογιό]

[Κώστας Οικοδόμος]

Ακούστε, κύριοι

Κατανοούμε την «έκπληξη» για το βάθος, για την ποιότητα και για το ουσιαστικό περιεχόμενο του Προσυνεδριακού Διαλόγου για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκ μέρους όσων έχουν συνηθίσει να ζουν και να σκέφτονται με τους κανόνες της ίντριγκας, του μιντιακού παρασιτισμού, της υποκρισίας, του καιροσκοπισμού, της καμαρίλας, της κομματικής ψευτοδημοκρατίας.

Κατανοούμε τον «πόνο» τους να «διορθώσουν» τους κομμουνιστές όσον αφορά τη στρατηγική και την τακτική που θα φέρει το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, μιας και άλλωστε είναι πασίγνωστος ο «καημός» τους και για το σοσιαλισμό και για τον κομμουνισμό.

Κατανοούμε και την εμετική συμπεριφορά τους που άλλοτε μεταμφιέζεται σε «έπαινο», σε συκοφαντικές επιθέσεις «φιλίας» που είναι αηδιαστικότερες και από τον πιο αήθη λίβελο, κι άλλοτε υψώνει την «εισαγγελική» ρομφαία για τις Θέσεις του ΚΚΕ και τις απόψεις που αναπτύσσονται στο διάλογο.

Αυταπατώνται, αν νομίζουν ότι μπορούν αυτοί, είτε με τη χυδαιότητα, είτε με την «αντικειμενικότητά τους», να καθορίσουν τη σχέση του ΚΚΕ με τα μέλη του και τη σχέση των μελών του ΚΚΕ με το Κόμμα τους.

Αυταπατώνται, αν νομίζουν ότι μπορούν να παρέμβουν στα εσωτερικά του ΚΚΕ από την «πίσω πόρτα».

Αυταπατώνται ότι έτσι θα καταφέρουν να πλήξουν το φρόνημα, τις συντροφικές σχέσεις και την τιμή των ελεύθερων, σκεπτόμενων και συνειδητά πειθαρχημένων στα ιδανικά τους ανθρώπων που συγκροτούν το ΚΚΕ.

*Ο Χαρίλαος μας έχει αφήσει παρακαταθήκη εκείνη τη φράση: «Παινεύουν τους πεθαμένους για να θάψουν τους ζωντανούς». Ματαιοπονούν, μα στο τέλος θα καταλάβουν όπως τόσοι άλλοι αυτά τα 95 χρόνια, ότι:

*Ούτε τους πεθαμένους, ούτε τους ζωντανούς του ΚΚΕ τούς επιτρέπουμε να μας πιάνουν στο στόμα τους. Κι όταν καταχρηστικά το διαπράττουν, ματαιοπονούν, αν νομίζουν ότι μπορούν να μας λερώσουν.

* ΥΓ: (για κ. Λάκη Λαζόπουλο):
«Κρείττον εις κόρακας ή εις κόλακας εμπεσείν. Οι μεν γαρ νεκρούς, οι δε ζώντας εσθίουσιν» (Αντισθένης).

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ στον Ριζοσπάστη με αφορμή το συνέδριο του ΚΚΕ.

Βγάζει κανείς συμπέρασμα από τις γενικές και ακατανόητες διατυπώσεις του Μπογιόπουλου, που με γρίφους και μπλόφες, περισσότερο συσκοτίζει παρά διαφωτίζει τα δρώμενα που συμβαίνουν στο ΚΚΕ. Μπορεί ένας τέτοιος μορφοπαλιάτσος με την γνωστή ξύλινη σταλινική γλώσσα, να θεωρείται κομμουνιστής, ο οποίος θέλει να ηγηθεί ενός κομμουνιστικού κόμματος με ξεκάθαρες θέσεις που διεκδικεί την ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος;

[Ιακωβίνος]

Δεν διαφωνώ απλά πάντα υπάρχει υλικό αν ψάχνεις στην βάση . Σίγουρα ο κόσμος αυτός θα ήθελε κάτι πολύ καλύτερο απο την Αλεκάρα ή το συριζα , όμως απλά έχει εγκλωβιστεί προσωρινά εκεί. Το ίδιο συμβαίνει και στα σωματεία όπου ξεπουλημένες είναι οι ηγεσίες .
Το υποκείμενό μας είναι ο κόσμος και πρέπει να τον κερδίσουμε με κάθε κόστος και θυσία. Η δουλειά μας είναι μέσα στις μάζες . Ας κερδίσουμε ΕΝΑΝ για αρχή . Όπως έχουμε πει το αρχικό στάδιο , δηλαδή να φτάσεις να μετράς πχ 100 άτομα δυναμικό στελεχιακό είναι το πιο δύσκολο.

[vngelis]

[Ιακωβίνος]

το θετικό της υπόθεσης είναι (και μόνο εκεί πρέπει να εστιάζουμε) η πιθανή αποδέσμευση δυνάμεων απογοητευμένων μπολσεβίκων ώστε να αποτελέσουν την μαγιά για να χτιστεί πραγματικό σκληρό κόμμα και όχι γιαλαντζί κόμμα - σφραγίδα ψευτοεπαναστατών όπως το συριζα ή η ΧΑ.
Η βάση , το στελεχιακό δυναμικό πρέπει να είναι αριστερός σχηματισμός ,να αποτελείται απο ανθρώπους που γνωρίζουν απο κοινωνικούς αγώνες. Διαφορετικά φτιάχνεις κόμμα γελοίο όπως της ΧΑ , σου σπάνε τα γραφεία συνεχώς και τις τρως παντού .

[Παρατηρητής]

«Τύμπανα πολέμου» στο ΚΚΕ για τη διαδοχή

ΔΥΣΑΡΕΣΤΗΜΕΝΗ ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥΣ ΣΤΟΝ 902

Στο παιχνίδι της εσωκομματικής διαμάχης μπήκαν πλέον και τα πρωτοκλασάτα στελέχη που βλέπουν τις ισορροπίες εντός του Περισσού να αναδιαμορφώνονται συνεχώς.

Φωτιά όμως στην αντιπαράθεση, έβαλε ο εκ των κορυφαίων στην ιεραρχία Νίκος Μπογιόπουλος, ο οποίος με άρθρο του στο Ριζοσπάστη τόνισε πως «η πολιτική του κόμματος δεν οδηγεί σε λαϊκή συσπείρωση, αλλά συμμαχία μόνο με τον εαυτό μας».

Η απάντηση της ηγεσίας του Περισσού ήταν άμεση, δια της γραφίδας του Γιώργου Μαρίνου, βουλευτή Ευβοίας ο οποίος τόνισε πως οι κατηγορίες εναντίον της ηγεσίας είναι κατασκευασμένες και δεν τίθεται κανένα ζήτημα εγκατάλειψης παλαιότερων θέσεων του κόμματος προσδίδοντας «φραξιονιστικά» κίνητρα σε όσους διαφωνούν.

Η κατάσταση όμως στο ΚΚΕ μυρίζει μπαρούτι, καθώς μεγάλη ομάδα στελεχών είναι δυσαρεστημένη με τους χειρισμούς της ηγεσίας και την υποκρισία που διαφάνηκε στο θέμα των απολύσεων του 902 και τον τρόπο που το ΠΑΜΕ αντέδρασε.

Μοναδικές αντιδράσεις για το θέμα άλλωστε ήταν αυτή της Λιάνας Κανέλλη και της δημοσιογράφου Πόπης Χριστοδουλίδου, η οποία αποχώρησε από το ΠΑΜΕ επειδή η ηγεσία του επέλεξε την αφωνία σε ένα ζήτημα που αφορούσε το ΚΚΕ και τον τρόπο με τον οποίο αυτό αντιμετωπίζει τους εργαζομένους, όταν αυτοί εργάζονται στις επιχειρήσεις του.

newsbomb.gr

[Κώστας Οικοδόμος]

Tαχυδακτυλουργικά τεχνάσματα του Μπογιό για να καλύψει την μέχρι τώρα υποταγή του και την ευθύνη του στην πολιτική προδοσίας του ΚΚΕ, της εργατικής τάξης και του Έθνους στο παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα. Των ανοιχτών συνόρων των μπέστε "σκύλοι και αλέστε" για το οποίο δεν βγάζει άχνα.

Πνίγει το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης, με το οποίο το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο επιβάλει την παγκόσμια δουλεία και φτώχεια. Κουβέντα για τα εθνικά ζητήματα, (πχ,Ίμια) και την κατοχή της χώρας από το 4ο ΡΑΙΧ της ΕΕ. Της βουλής σαν κατοχικού οργάνου της τρόικας, ΕΚΤ-ΔΝΤ. Χωρίς ένα πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, δια μέσω της εθνικής ανάπτυξης, και της σημασίας της εξόδου από το ευρώ, και την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα στην νέα δραχμή.

Το ότι τα βάζει με τον ρετρό ναζισμό της Χυσής αυγής για να καλύψει τον νεοφασισμό που είναι στα πράγματα και φυσικά σαν Σταλινικός, τηρεί "σιγήν ιχθύος", γιατί κατέρρευσε το ανατολικό μπλόκ, και άν αυτό που υπήρχε ήταν σοσιαλισμός, ή ένα γραφειοκρατικό έκτρωμα μιας προνομιούχας αντικομμουνιστικής κάστας, που το "γύρισε" στον καπιταλισμό για να νομιμοποιήσει τα κλοπιμαία.

Το ότι εκφράζει την άποψη, ότι η πολιτική γραμμή την οποία έχει υιοθετήσει ο Περισσός «δεν περπατάει» και κάνει λόγο για οργανωτική στασιμότητα, πτώση κυκλοφορίας του Ριζοσπάστη και οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα, δεν είναι μια πρωτοτυπία αλλά αυτό που ξέρει όλος ο κόσμος, και αγωνιούν τα όποια γνήσια κομμουνιστικα μέλη του ΚΚΕ, αν έχει απομείνει κανένα με αυτή την φανερή, αλλοπρόσαλη και προδοτική πολιτική της ηγεσίας του περισσού, που τάχα ο Μπουγιόπουλος ήταν στην απέξω.

Επομένως οι διαμαρτυρίες του Μπουγιό δεν συμβάλουν στο ελάχιστο για διέξοδο του ΚΚΕ από την κρίση του, αλλά στην παραπέρα σήψη, διάλυση, και κατακερματισμό μέσω της διάσπασης χωρίς να προκύψει κάτι το νέο.

Το πιό πιθανό είναι ο Μπουγιόπουλος και η ομάδα του που θα προκύψει από την διάσπαση του ΚΚΕ, είναι η συμμαχία τους (αστικό μέτωπο) με τον ΣΥΡΙΖΑ και Καμμένο σε κυβερνητικό επίπεδο για να διαχειριστούν την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και επομένως σε βάρος των εργαζομένων.

Όσο για τους υπόλοιπους ψευτοκομμουνιστές που θα παραμείνουν, πιστοί της γραμμής Παπαρήγας ούτε λόγος. Θα αφανιστούν από προσώπου πολιτικής, όπως συνέβη με όλα τα άλλα ψευτοκουκουέ, της Ιταλίας, Γαλλίας, Ισπανίας, Πορτογαλίας, κοκ.

[ΚΛΑΣ]

Μωρέ καθόλου δεν περπατάει ο Περισσός και γι´αυτό χρειάζονται, ειδικότερα σε αυτές τις κρίσιμες περιόδους, μεγαλύτερες αναδιπλώσεις και ευελιξίες, που πιθανόν να συνοδεύεται και από αλλαγή της κεντρικής ηγεσίας, με μεγαλύτερη προσσέγιση στο ευρύτερο κοινό και την νεολαία, από ικανότατα στελέχη που θα διακρίνονται για το υψηλό και μαχητικό πνεύμα τους.

Πρέπει ο λαός να εμπνευστεί και να εμψυχωθεί από μεγάλη δύναμη που θα του επιτρέπει την κατα μέτωπο επίθεση εναντίον του παγκοσμίου κεφαλαίου και των υπαλλήλων του, επιφέροντας του ισχυρότατα πλήγματα που θα οδηγήσουν στην ολική ανατροπή και τον Θάνατο αυτού, που εκατοντάδες εκατομμυρίων ανθρώπων τους έχεις οδηγήσει στο Θάνατο, στην πείνα, στην φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην εξαγορά και τις διαβρώσεις συνειδήσεων...

Η αληθινή δικαιοσύνη θα αποδοθεί μόναχα όταν το κεφάλαιο πεθάνει!

[vngelis]

To KKE εγκαταλειψε την ελληνικη εργατικη ταξη εδω και δυομιση δεκατιες τοτε που απο κομμα με καποια συνδεση στο εργατικο κινημα μετατραπηκε σε κομμα μικροεργολαβων που οσο υπηρχε η οικοδομη κατι εκαναν για τα ματια του κοσμου. Με τους Ολυμπιακους οριστικα εγιναν πληρως συστημικοι και αφου ηρθε το ΔΝΤ εκαναν τα παν δυνατα να μεινει οσο το δυνατο γινεται πραγματικοτητα.

Με την απουσια τους στο κινημα των αγανακτισμενων, την απομονετικη τους σταση στο καλεσμα για 'αριστερη αντιμνημονιακη κυβερνηση' ειναι εκει που ειταν καποτε ο Συνασπισμος, κινδυνευουν να μην μπουν στην Βουλη. Αυτο και μονο τους ενδιαφερει, τιποτ'αλλο, μην χασουν την επιδωτηση.

Η ηγετικη κλικα γυρω απ'τον Μαιλη μονο ξεπουληματα πραττει και πρεπει να ειναι η πιο αντιδραστικη απ'την εποχη του Ζαχαριαδη, και επειδη δεν λυνονται τα προβληματα κατω απ'τον καπιταλισμο θα πανε απ'το κακο στο χειροτερο εως οτου διαλυθουν. Αυτο που τους κραταει ειναι το μυθιστορημα οτι θα ξανα ανεβουν αφου εαν γινει κυβερνηση ο Συριζα δεν θα κανουν τιποτα και ετσι θα μπορουν να ξανααποκτησουν την θεση καποιας αντιπολιτευσης. Μονο που δεν ερχεται καπιταλιστικη αναπτυξη αλλα διαλυση και εξεργεση. 5 χρονια τωρα μας λενε οτι ερχεται αναπτυξη και τα επισημα νουμερα ολο δειχνουν ακριβως το αντιθετο.

[Τσιπρωνιστής;]

Κατά βάση σωστή η κριτική που ασκεί ο Μπογιόπουλος. Στο δια ταύτα όμως μας τα χαλάει. Στα χρόνια της κρίσης το ΚΚΕ (ο διάβολος να το κάνει ΚΚ) προσπάθησε να αποφύγει τα ιστορικά καθήκοντα που έμπαιναν μπροστά στο εργατικό και λαϊκό κίνημα γλιστρώντας αδιάντροπα στην πιο ακραία μορφή σεχταρισμού. Το ερώτημα τώρα είναι: μπορεί ο "Κ"ΚΕ να πραγματοποιήσει την στροφή που ζητάει ο Μπογιόπουλος χωρίς να διαλυθεί; Και το Αντιιμπεριαλιστικό - Αντιμονοπωλιακό - Δημοκρατικό Μέτωπο με ποιον θα το κάνει; Με το Τσιπρώνι; Και ποια είναι η συγκεκριμένη έννοια των λέξεων Αντιιμπεριαλιστικό - Αντιμονοπωλιακό - Δημοκρατικό Μέτωπο; Εθνικοποίηση των μονοπωλίων ή επιστροφή στις αρχές του 19ου αιώνα;

[Παρατηρητής]

Μπογιόπουλος: Σε «λάθος πορεία» ο Περισσός

Το ζήτημα της πολιτικής των συμμαχιών θέτει το μέλος ΚΟΒ «Ριζοσπάστη» Νίκος Μπογιόπουλος, με άρθρο το οποίο δημοσιεύεται στην εφημερίδα του ΚΚΕ, στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου. Όπως λέει χαρακτηριστικά, η πολιτική γραμμή την οποία υιοθετεί ο Περισσός «δεν περπατάει». Επισημαίνει δε με νόημα ότι «απ' τα αποτελέσματα των εκλογών εξαρτάται κατά πολύ και η ανάπτυξη του κόμματος».

«Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών ‘πλησιάζουμε’ το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες, που απορρίπτει όσους διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ (Θέση 67), που «έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο ίδιος εκφράζει την άποψη η πολιτική γραμμή την οποία έχει υιοθετήσει ο Περισσός «δεν περπατάει» και κάνει λόγο για οργανωτική στασιμότητα, πτώση κυκλοφορίας του Ριζοσπάστη και οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα.

«Από τις διαδηλώσεις για το μνημόνιο μέχρι τα διόδια - όταν έρχονταν άλλοι εμείς φεύγαμε», υπογραμμίζει ο Ν.Μπογιόπουλος αναφορικά με τη στρατηγική του ΚΚΕ στο μέτωπο των κοινωνικών αντιδράσεων.
Παράλληλα, εισηγείται την «επαναφορά - επικαιροποίηση του Προγράμματος του 15ου Συνεδρίου» και τη «συγκρότηση Αντιιμπεριαλιστικού - Αντιμονοπωλιακού - Δημοκρατικού Μετώπου, με κατεύθυνση την ανατροπή του καπιταλισμού».

Σπ.Καρ. (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ)

______________________________________________________________

Λάθος πορεία

1) Αντιγράφω (Ντοκουμέντα 16ου Συνεδρίου, σελ. 71, σ. Παπαρήγα):
«Στο 15ο Συνέδριο ξεκαθαρίσαμε το εξής πράγμα: Οτι η συγκέντρωση δυνάμεων, η πολιτική συμμαχιών του Κόμματος χτίζεται πάνω στην αντίθεση μονοπώλια - ιμπεριαλισμός. (...). Τι είναι ο ιμπεριαλισμός; Το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Ομως, δεν μπορούμε να χτίσουμε συμμαχία στην αντίθεση καπιταλισμός - σοσιαλισμός, γιατί σημαίνει συμμαχία για τη σοσιαλιστική επανάσταση και συμμαχία για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτό δεν μπορούμε να το βάλουμε. Και δεν μπορούμε να το βάλουμε, γιατί είναι και λυμένο θεωρητικά, αλλά και η πείρα αυτό δείχνει». Κανένα νέο δεδομένο δεν επιτρέπει αναθεώρηση όσων θεωρητικά και εμπειρικά, κατά το 16ο Συνέδριο, είναι λυμένα. Εντούτοις στις Θέσεις γίνεται ακριβώς αυτό το λάθος: Προτείνεται οικοδόμηση πολιτικής συμμαχιών στην αντίθεση καπιταλισμός - σοσιαλισμός. Αλλά πάνω σε αυτή την αντίθεση, όπως σωστά διαπιστώναμε στο 16ο Συνέδριο, δεν χτίζεται η - στρατηγικής σημασίας για την Επανάσταση - πολιτική συμμαχιών.

2) Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών «πλησιάζουμε» το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες, που απορρίπτει όσους διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ (Θέση 67), που «έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας.

3) Η πολιτική γραμμή των Θέσεων ουσιαστικά εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Εχουμε ήδη δείγματα ότι δεν περπατάει: οργανωτική στασιμότητα, πτώση κυκλοφορίας «Ρ», επίπεδο ταξικού κινήματος, οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα. Ας σταθούμε στις εκλογές. Η σ. Παπαρήγα («Ρ», 22/3/2012) έλεγε: «Αντικειμενικά λοιπόν στην εκλογική μάχη το κριτήριο ψήφου προς το ΚΚΕ μπορεί και πρέπει να είναι πάνω στη συνολική του στρατηγική». Δεν συνιστά απολυτότητα να λέμε ότι «επιβεβαιώθηκε» (Θέση 48) μια στρατηγική που την αναδείξαμε ως κριτήριο ψήφου, αλλά αντί να συγκεντρώσει δυνάμεις τις μείωσε στο μισό; Βέβαια, όποτε έρχεται η κουβέντα στο εκλογικό αποτέλεσμα επαναλαμβάνουμε τα περί «κοινοβουλευτικών αυταπατών». Οχι. Αυταπάτες δημιουργούνται όταν αρνούμαστε να ερμηνεύσουμε απροκατάληπτα την ζωντανή εμπειρία από κάθε πολιτική μάχη. Τέτοια μάχη είναι και οι εκλογές. Δεν σπέρνει «κοινοβουλευτικές αυταπάτες» ο Λένιν όταν ισχυρίζεται («Γράμματα στον Γκόργκι») ότι «απ' τα αποτελέσματα των εκλογών εξαρτάται κατά πολύ και η ανάπτυξη του κόμματος».

4) Επί κρίσης, θέτοντας ως προαπαιτούμενο κάθε λαϊκής συσπείρωσης τη συμφωνία με τη θέση μας για λαϊκή εξουσία, αφήσαμε αναξιοποίητους σειρά πολιτικούς «κρίκους». Π.χ. Το «δεν πληρώνω». Εμείς είπαμε: Δεν πληρώνω, αλλά πρώτα λαϊκή εξουσία. Χρέος. Εμείς είπαμε: Οχι στο χρέος, αλλά στη λαϊκή εξουσία. Ευρώ - ΕΕ. Εμείς είπαμε: Δεν αρκεί το όχι στην ΕΕ, χωρίς το «ναι» στη λαϊκή εξουσία. Μνημόνιο. Εμείς είπαμε: Δεν φταίει το μνημόνιο, αλλά ο καπιταλισμός, η κρίση και ότι δεν έχουμε λαϊκή εξουσία. Σωστά. Ομως υπηρετείται ο στόχος της λαϊκής εξουσίας, όταν, στη μαζική πάλη για την ανακούφιση του λαού από τα βάσανά του, τίθεται σαν (διαχωριστική) προûπόθεση; Πανομοιότυπα απουσιάσαμε από το καθήκον να παρέμβουμε στο αυθόρμητο που εκδηλώθηκε. Δεν δηλώσαμε «παρών» για τον προσανατολισμό και τη συνειδητοποίησή του. Αφήσαμε άλλους να το κατευθύνουν, να το αξιοποιούν. Από τις πλατείες που τις καταγγείλαμε από την Ισπανία κιόλας, πριν ακόμα εμφανιστούν στην Ελλάδα, μέχρι τις πατάτες. Από τις διαδηλώσεις για το μνημόνιο μέχρι τα διόδια - όταν έρχονταν άλλοι εμείς φεύγαμε.

5) Η εξάρτηση για την αστική τάξη μιας εξαρτημένης χώρας είναι το πλαίσιο προσαρμογής της στο διεθνή καπιταλισμό. Πολιτικά, η εξάρτηση για την αστική τάξη σημαίνει τη διεθνή της εγγύηση - στήριξη για την παραμονή της στην εξουσία. Η ταξική ανάδειξη του εξαρτημένου χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού δεν σημαίνει συσκότιση των ευθυνών της αστικής τάξης για τα δεινά του λαού ή απαλλαγή από αυτές, ή πολύ περισσότερο «παράθυρο» συνεργασίας με τμήματά της. Είναι πολιτική της καταδίκη. Η εξάρτηση συνιστά καταισχύνη του συνόλου της αστικής τάξης και χειροπιαστή απόδειξη ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και για το λόγο αυτό, για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, υποδουλώνει το λαό, σε συμμαχία με το ξένο κεφάλαιο. Αυτή η ανάλυση του Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό», στο «Η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα» του Μπάτση, στο «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» του Μπελογιάννη, ισχύει ακέραια και σε συνδυασμό με τα σημερινά οικονομικά και πολιτικά δεδομένα, η πραγματικότητα βοά: Η εξάρτηση της Ελλάδας βαθαίνει. Πραγματικότητα που για να έχουμε αποτελεσματική πολιτική γενικά (και ειδικά όσον αφορά τη διασύνδεση του ταξικού με το πατριωτικό) δεν γίνεται να αγνοούμε, να θολώνουμε με σχήματα περί «αλληλεξάρτησης», να μισοδεχόμαστε (ή μισοαρνιόμαστε) με φράσεις όπως «ισχυρές εξαρτήσεις», εισάγοντας έτσι στην επιστήμη του μαρξισμού το «ολίγον έγκυος».

6) «Ριζοσπάστης»: Δημοσιεύματα όπως το διήγημα για το δολοφόνο του 15χρονου, τα «πέρασε για λίγο από τον ΔΣΕ» για τον Μίσσιο, ανιστόρητες αναφορές ότι «το ΚΚΕ καμία σχέση δεν έχει με την αριστερά», κείμενα όπου αντί επιχειρημάτων βρίθουν ασυνταξιών και αφορισμών, πρωτοσέλιδα όπου απουσιάζει ή υποβαθμίζεται το σημαντικό της επικαιρότητας (π.χ. θάνατος Τσάβες), δεν συνηγορούν στην εκτίμηση περί «βελτίωσής του».

ΠΡΟΤΑΣΗ: Επαναφορά - επικαιροποίηση του Προγράμματος του 15ου Συνεδρίου, συγκρότηση Αντιιμπεριαλιστικού - Αντιμονοπωλιακού - Δημοκρατικού Μετώπου, με κατεύθυνση την ανατροπή του καπιταλισμού. Ενα Πρόγραμμα πιο αναγκαίο κι από την πρώτη φορά που το εμπνευστήκαμε επειδή ακριβώς τα προβλήματα που επιφέρουν ο ιμπεριαλισμός, τα μονοπώλια, οι αντιδημοκρατικές εκτροπές, η αναβίωση του φασισμού, η καπιταλιστική κρίση, έχουν οξυνθεί στο έπακρο. Το ΑΑΔΜ μπορεί να οικοδομήσει αντικαπιταλιστική συμμαχία, διότι:

Πρώτον, συνδέει τώρα, σήμερα, την πάλη για το καθημερινό πρόβλημα με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Δεύτερον, είναι πειστικό και το κατορθώνει γιατί λαμβάνει υπόψη, ειδικά στις παρούσες συνθήκες εξαθλίωσης του λαού, ότι πρώτα «Οι άνθρωποι πρέπει να είναι σε θέση να ζουν για να μπορούν να κάνουν ιστορία» (Μαρξ - Ενγκελς, «Γερμανική ιδεολογία»).

Τρίτον, δεν παραιτείται από κανένα όπλο και από κανένα ενδεχόμενο - έστω και το πιο αμυδρό - στον επαναστατικό αγώνα, μη εξαιρουμένου του ενδεχομένου κυβέρνησης του ΑΑΔΜ, η οποία θα συνιστούσε διαστρέβλωση αν συσχετιζόταν με «στάδια», με «ενδιάμεσες εξουσίες» ή με την «αριστερή» κυβέρνηση αστικής διαχείρισης που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Τέταρτον, μιας και εμείς δεν είμαστε Μπλανκιστές ώστε να αδιαφορούμε για τη λαϊκή πλειοψηφία, συνιστά επιτομή του αντικαπιταλιστικού αγώνα γιατί οικοδομεί λαϊκή πλειοψηφία, που δικό της έργο με επικεφαλής την εργατική τάξη είναι η Επανάσταση, καθώς προωθεί τις αναγκαίες συμμαχίες που δεν αποτελούν τίποτα λιγότερο από τον ίδιο τον πυρήνα του πολιτικού σχεδίου ανατροπής του καπιταλισμού.


Νίκος Μπογιόπουλος
μέλος ΚΟΒ «Ριζοσπάστη»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ - Κυριακή 31 Μάρτη 2013