Συγγραφέας Μήνυμα
Επισκέπτης
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Οκτ 17, 2009 5:23 pm    Θέμα δημοσίευσης:
[quote:ec3d8d432e="alfon"]Φαίνεται οτι ο Καρκαγιάννης έχει αρχίσει και τα χάνει. Πως αλλοιώς να εξηγήσει κανείς οτι σε ένα μικρό σχετικά κείμενο ένας τόσο έμπειρος δημοσιογράφος κάνει δύο χονδροειδέστατα συντακτικά λάθη;

Πέραν αυτού, το κείμενο μου φαίνεται εξαιρετικά ρηχό. Ακόμη και από έναν αστό δημοσιογράφο, θα μπορούσε κανείς να περιμένει ένα κείμενο που τουλάχιστον να παίρνει θέση στα ζητήματα που θίγει. Ο Καρκαγιάννης εδώ κάνει τον παπατζή.

Φυσικά δεν περιμένει κανένας από έναν αστό δημοσιογράφο - και ειδικά έναν που φαίνεται οτι έχει αρχίσει να τα χάνει, να μην κάνει και την πουστιά του: η ταύτιση της επανάστασης με το σταλινικό έκτρωμα που την ανέτρεψε είναι πάγια τακτική των περισσότερων αστών ιστοριογράφων και αναλυτών - αν και υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις οι οποίες, είτε από σεβασμό στην ιστορική αλήθεια, είτε για να εξυπηρετήσουν άλλα συμφέροντα, κάνουν το διαχωρισμό. Στην τελευταία κατηγορία, δυστυχώς, ανήκουν και πολλοί που ψευδεπίγραφα εμφανίζονται σαν τροτσκιστές, παρότι η σχέση τους με τις παραδόσεις του τροτσκισμού δεν είναι μεγαλύτερη από τη σχέση του φάντη με το ρετσινόλαδο.
οπως οι αστοι κανουν την "πουστια", να ταυτιζουν το σταλινικο εκτρωμα με την οκτωβριανη επανασταση, ετσι κι εσεις κανετε την πουστια να ταυτιζετε την 21η Απριλιου, με το καθεστως Ιωαννιδη. αλλο 21η Απριλιου, αλλο περιοδος Μαρκεζινη και αλλο, 25η Νοεμβριου. αλλωστε την πουστια την ξεκινησε, πρωτο το ΚΚΕ, το οποιο ακολουθουσε τυφλα, οποιον αρχηγο και να ειχε η ΕΣΣΔ(Λενιν, Σταλιν, Κρουτσεφ), οποτε τι σας φταινε οι αστοι??
Λένιν-Τρότσκι, δαγκωτό
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Οκτ 17, 2009 4:58 pm    Θέμα δημοσίευσης:
[quote:ab55194e63="Anonymous"]ειτε το θελετε, ειτε οχι, την αγαπημενη σας οκτωβριανη επανασταση, την εκαναν οι εβραιοι για δικους τους λογους,


Ζεις φίλε μου σε μια κοινωνία με ορισμένο οικονομικό σύστημα που βρίσκεται σε κρίση. Τα εργοστάσια έχουν παράγει προϊόντα αλλά δεν βρίσκουν πελάτες να τα αγοράσουν. Μειώνουν την παραγωγή και το προσωπικό τους ή βάζουν λουκέτο. Καταστήματα, κάθε είδους, κλείνουν επειδή δεν έχουν αγοραστές ή καταναλωτές. Στέλνουν όλοι το προσωπικό τους στην ανεργία. Οι άνεργοι δεν έχουν χρήματα ν’ αγοράσουν, κλείνουν κι άλλα εργοστάσια και καταστήματα. Πως είναι δυνατός αυτός ο παραλογισμός; Οι επιχειρήσεις να παράγουν άνεργους και να χάνουν έτσι πελάτες;
Ο καπιταλισμός είναι ανορθολογισμός. Σύστημα γεμάτο αντιφάσεις. Όποιος δεν θέλει να δει τις αντινομίες του συστήματος, γιατί αυτό του υπαγορεύει η άγνοια ή το κακώς εννοούμενο συμφέρον του, βλέπει μόνο Εβραίους, κι ας συμβαίνει όπως με όλες τις φυλές, οι περισσότεροι να μην έχουν δεκάρα στην τσέπη.
Βαράτε τους Εβραίους λοιπόν. Αφήστε ύσηχους τους πλουτοκράτες. Αυτοί φταίνε οι Οβριοί! Όχι οι 60 οικογένειες που εκμεταλλεύονται τα εκατομμύρια. Όχι τα κόμματα του κεφαλαίου, μαζί με τα ψευτο-αριστερά δεκανίκια τους, που μας προδίδουν. Όχι. Οι Εβραίοι φταίνε και κανείς άλλος. Ο εβραίος ο Καραμανλής, ο Εβραίος ο Αλογοσκούφης. Η Εβραία η Ντόρα. Η Εβραία η Παπαρήγα. Έλληνες είναι μόνο οι χουντικοί! Γι' αυτό έγιναν τσιράκια των Αμερικάνων και ξεπούλησαν την Κύπρο!

Παράθεση:
παψτε λοιπον να θαυμαζετε αυτη την επανασταση και ασχολειθειτε με την πατριδα σας, η οποια εχει πληθος αγωνων, απο την αρχαιοτητα εως σημερα!!


Ακριβώς επειδή μας ενδιαφέρει η πατρίδα μας και βλέπουμε να την ξεπουλάνε τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και τα κόμματα τους, θέλουμε να τους ξετινάξουμε, όπως ξετίναξαν οι μπολσεβίκοι λενινιστές τους δικούς πλουτοκράτες, το 1917. Ότι κέρδισαν οι λαοί σε ολόκληρο τον πλανήτη απ’ την ρωσική επανάσταση και μετά το οφείλουν στους μπολσεβίκους. Και όταν το καθεστώς τους έπεσε προδομένο απ’ τα μέσα, απ’ τους ξεπουλημένους στον ιμπεριαλισμό σταλινικούς προδότες, ήλθε η καταστροφή που βιώνουμε τώρα. Υποφέρουν οι λαοί κάθε μέρα και περισσότερο. Δεν πειράζει όμως. Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Επισκέπτης
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Οκτ 17, 2009 2:50 pm    Θέμα δημοσίευσης:
ειτε το θελετε, ειτε οχι, την αγαπημενη σας οκτωβριανη επανασταση, την εκαναν οι εβραιοι για δικους τους λογους, απλα εκμεταλευτηκαν καποιες οντως υπαρκτες συνθηκες και αιτηματα, οπως και καποια κοροιδα!! παψτε λοιπον να θαυμαζετε αυτη την επανασταση και ασχολειθειτε με την πατριδα σας, η οποια εχει πληθος αγωνων, απο την αρχαιοτητα εως σημερα!!
vngelis.
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Οκτ 17, 2009 2:19 pm    Θέμα δημοσίευσης:
Στη Μόσχα του Πούτιν-Πρωτομαγιά 2005

Ο επισκέπτης που φτάνει στη Μόσχα σχηματίζει αμέσως την εντύπωση ότι βρίσκεται στην πρωτεύουσα του πιο άγριου καπιταλισμού. Έχει άλλωστε την προδιάθεση για μια τέτοια επιφανειακή εντύπωση (όπως θα δείξουμε) αφού χρόνια τώρα τα Δυτικά ΜΜΕ παρουσιάζουν την εικόνα μιας Ρωσίας που έχει πάρει οριστικό και αμετάκλητο διαζύγιο απ’ το παρελθόν, απ’ την ιστορική περίοδο που άνοιξε η επανάσταση των μπολσεβίκων τον Οκτώβρη 1917. Την αίσθηση της καπιταλιστικοποίησης ενισχύει σημειολογικά η εικόνα των πολυτελών Μερσεντές που κινούνται στους δρόμους της άλλοτε σοβιετικής πρωτεύουσας, οι λαμπερές βιτρίνες των καταστημάτων και τα χαμπουργκεράδικα ΜακΝτόναλντς, σήμα κατατεθέν του δυτικού καπιταλισμού!

Αυτή είναι η βιτρίνα. Από μόνη της έχει βέβαια την σημασία της, αλλά δεν μας λεει τίποτε ουσιαστικό για την σύνθετη κοινωνική πραγματικότητα που κρύβεται πίσω απ την βιτρίνα. Υπάρχουν πολλά πράγματα στην σημερινή Ρωσία που είναι αδιανόητα στον «κλασικό» καπιταλισμό. Μια κάπως πιο προσεκτική ματιά πέρα απ’ τις επιφανειακές εντυπώσεις δείχνει ότι η Ρωσία, ή μάλλον ολόκληρη αυτή η γεωγραφική περιοχή που αποτελούσε άλλοτε την ΕΣΣΔ είναι ένας κόσμος σε μετάλλαξη, πολύ μακριά απ’ το σημείο που θα μπορούσε να θεωρηθεί τελική του μορφή ή που θα επέτρεπε να την προβλέψουμε, και πολύ περισσότερο να την προδικάσουμε για το μέλλον. Ήμουν ξανά στην Μόσχα πριν 10 χρόνια και κάποιος άλλος της παρέας πριν 20, και όμως δεν είμαστε σε θέση να συμπεράνουμε προς ποια κατεύθυνση εξελίσσεται η Ρωσία αν και κάποιοι άλλοι, που μέχρι χθες μας διαβεβαίωναν με πάθος ότι εδώ υπήρχε ο «σοσιαλιστικός παράδεισος, τώρα με το ίδιο πάθος υποστηρίζουν ότι η Ρωσία έχει αμετάκλητα βουλιάξει στην «καπιταλιστική άβυσσο»!

Δεν είναι δυνατό με μια ολιγοήμερη επίσκεψη να έχει κανείς πλήρη εικόνα για τα τεκταινόμενα σ αυτή την μεγάλη χώρα. Όμως συζητώντας με τους ντόπιους και κυρίως τους πολιτικοποιημένους και οργανωμένους νιώθεις ότι οι μονότονες θριαμβολογίες των δυτικών μέσων παραπληροφόρησης για την νίκη του καπιταλισμού στην πρώην ΕΣΣΔ, αν μη τι άλλο, προτρέχουν της πραγματικότητας.

Η ηρωική εποχή των δυτικών «επενδύσεων» ήταν η περίοδος διακυβέρνησης του Γέλτσιν. Απ το 1990 και μετά άρχισαν να καταφθάνουν στην Μόσχα και να εγκαθιστούν τα γραφεία τους πολλές δυτικές εταιρίες σε μια προσπάθεια να διεισδύσουν και να εκμεταλλευθούν τους πιο κερδοφόρους τομείς της Ρώσικης οικονομίας. Πολυάριθμα επιχειρηματικά στελέχη κάνουν από τότε μια θητεία στο πρώην σοβιετικό Ελντοράντο και η πρώτη εντύπωση που δημιουργείτε είναι ότι ο καπιταλισμός έχει πλέον εδραιωθεί.

Η Εποχή Γέλτσιν

Αφού κατάφερε ν ανέλθει στην εξουσία με ένα πρόγραμμα κατάργησης των κρυφών προνομίων της σοβιετικής νομενκλατούρας, ο Γέλτσιν ήταν εκείνος που έκανε τα προνόμια φανερά και νόμιμο το δικαίωμα εκείνων που τα κατείχαν. Εκείνο τον καιρό το καθεστώς μοίραζε δωρεάν «μετοχές» στους εργάτες κάθε φάμπρικας και τίτλους ιδιοκτησίας στους ένοικους των κρατικών κατοικιών. Η περιουσία του λαού αποδίδονταν στον ίδιο το λαό μόνο και μόνο για να εξαγοραστεί, σε εξευτελιστικές τιμές, απ τους πρώην σοβιετικούς μπουρζουάδες!

Περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι έχασαν διαμερίσματα τους κατά την διακυβέρνηση Γέλτσιν και οι απαράτσικ που τα άρπαξαν έκαναν χρυσές δουλειές επινοικιάζοντας τα στους ξένους που έφταναν κατά εκατοντάδες με την πεποίθηση ότι θα κέρδιζαν εκατομμύρια δολάρια από τις επενδύσεις στην χώρα του ανύπαρκτου πια σοσιαλισμού, που βάδιζε τώρα με βήμα γοργό στον καπιταλισμό.

Με «θεραπεία σοκ», όπως απεκάλεσαν τις ληστρικές ιδιωτικοποιήσεις, η κεντρικά διευθυνόμενη οικονομία μέσα σε 500 μέρες θα παραχωρούσε την θέση της σε ένα νεο-φιλελεύθερο και σφριγηλό καπιταλισμό. Μετά δόθηκε παράταση άλλες 500 μέρες. Κι αφού ο αναμορφωτής Γέλτσιν δεν κατάφερε και πάλι να κάνει το θαύμα του, ήλθε η απεργία σοκ των ανθρακωρύχων να απαλλάξει την Ρωσία απ’ τον επίδοξο «θεραπευτή» της. Δεν ήταν μικρό πράγμα να στέλνεται στον κάλαθο των αχρήστων ο άνθρωπος που ήλθε στην εξουσία καβάλα στα τανκς, εκείνα που με τις δικές του εντολές κανονιοβόλησαν το ρώσικο Κοινοβούλιο! Ωστόσο τα δυτικά ΜΜΕ και όλοι οι θαυμαστές του ρώσικου «υπαρκτού καπιταλισμού» δεν τόλμησαν να αξιολογήσουν δημόσια την σημασία της κατάρρευσης Γέλτσιν.

Γιατί κατέρρευσε τόσο άδοξα; Γιατί χρεοκόπησε η εμπνευσμένη από τους Αμερικάνους οικονομικούς ειδήμονες «θεραπεία σοκ»; Κανείς δεν πρόκειται να μας πει τίποτε γι αυτό. Χιλιάδες ανταποκρίσεις και αναλύσεις δημοσιεύονται σε περιοδικά που έρχονται απ την Μόσχα αλλά πουθενά δεν θα διαβάσετε τίποτε για το τέλος του Γέλτσιν και την απομυθοποίηση της παλινορθωτικής του «εποποιίας»! Όχι επειδή αγνοούν τα γεγονότα αλλά επειδή δεν συμφέρει στα δυτικά αφεντικά να ομολογήσουν πως οι επιπόλαιες επενδύσεις που έκαναν στην Ρωσία κατά την διακυβέρνηση Γέλτσιν ήταν καταστροφή γι αυτούς.

Ο «έξυπνος» επιχειρηματίας θέλει να επωφεληθεί απ τις δυνατότητες της παγκοσμιοποίησης αλλά αγνοεί τις πραγματικές συνθήκες και τα προβλήματα που πρόκειται ν αντιμετωπίσει στο περίπλοκο περιβάλλον της πρώην σοβιετικής ένωσης. Τα ΜακΝτόναλτνς στη Ρωσία έχουν κάνει επενδύσεις ενός (1) δις δολαρίων και το κέρδος τους είναι μηδέν. Κανείς δεν σχολιάζει ότι στάθηκε αδύνατο για την εταιρία να συνεργαστεί με το ερμαφρόδιτο οργανωτικό και διοικητικό καθεστώς που επικρατεί στις ρώσικες βιομηχανίες και ότι αναγκάστηκε να οργανώσει δικό της εργοστάσιο παραγωγής τροφίμων, το πρώτο στο κόσμο, πράγμα εντελώς ασύμφορο. Το ζητούμενο όμως ήταν (και παραμένει) η δημιουργία εντυπώσεων στην διεθνή κοινή γνώμη. Ότι δηλαδή ο καπιταλισμός επέστρεψε στην πρώην ΕΣΣΔ αφού τα ΜακΝτόναλτς σερβίρουν χάμπουργκερ και κόκα-κόλα στην Μόσχα! Το κέρδος θυσιάζετε χάριν της προπαγανδιστικής βιτρίνας.

Το καθεστώς Γέλτσιν για να διασπάσει και να διαλύσει την κεντρική οργάνωση της οικονομίας, χωρίς ν αντιμετωπίσει αντιδράσεις από τους εργάτες, τους μοίρασε τις γνωστές «μετοχές» που ήδη αναφέραμε. Με την σειρά τους οι παράγοντες του παλιού σταλινικού καθεστώτος, πρώην διευθυντές των επιχειρήσεων, τις αγόρασαν με την συνεργασία δυτικών τραπεζών αντί ευτελούς αντιτίμου και από διαχειριστές μεταμορφώθηκαν σε ιδιοκτήτες αμύθητων περιουσιών. Τεράστιες εξαγωγικές βιομηχανίες πέρασαν στα χέρια τυχάρπαστων αλλά και δυτικών επενδυτών. Μεταξύ τους οι πιο διορατικοί διαισθάνονταν ότι η απίστευτη τύχη τους δεν θα κρατούσε πολύ. Για να διασφαλιστούν κατέθεταν τα κέρδη τους σε δυτικές τράπεζες ή τα επένδυαν σε επιχειρήσεις του εξωτερικού. Σήμερα απ’ τους 16 μεγάλους ολιγάρχες οι 15 έχουν ήδη χάσει τον έλεγχο των εταιριών που υπεξαίρεσαν κατά την διακυβέρνηση Γέλτσιν, ενώ αρκετοί βρίσκονται στην φυλακή ή διέφυγαν στο εξωτερικό για να γλιτώσουν.
Σε ποια καπιταλιστική χώρα θα μπορούσε να συμβεί αυτό;

Η διακυβέρνηση Γέλτσιν ήταν υποχρεωμένη να διαχειριστεί ένα τεράστιο εξωτερικό χρέος και τα έξοδα ενός γιγάντιου δημόσιου τομέα που υπολογίζεται ότι είναι ίσος σε μέγεθος με τον δημόσιο τομέα όλων μαζί των δυτικο-ευρωπαϊκών χωρών. Για να πληρωθούν τα χρέη και οι μισθοί αλλά και ν’ ανασυγκροτηθούν οι ρώσικες ένοπλες δυνάμεις ώστε να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις στο εσωτερικό και το εγγύς εξωτερικό το ρώσικο Κράτος είχε επείγουσα ανάγκη από οικονομικούς πόρους οι οποίοι μπορούσαν να προκύψουν από ορισμένες εξαγωγικές βιομηχανίες. Στην χώρα δεν υπήρχε ούτε φορολογική νομοθεσία ούτε μηχανισμοί είσπραξης δημοσίων εσόδων, μα ούτε άλλοι μηχανισμοί ελέγχου της ιδιωτικής οικονομικής δραστηριότητας. Άλλωστε στο καθεστώς της «ελεύθερης» οικονομίας που είχαν εγκαινιάσει δεν επιτρέπονταν η παρέμβαση του Κράτους στις διαβουλεύσεις των ολιγαρχών με τους Δυτικούς. Σαν αποτέλεσμα ήλθε η πτώχευση κρατικού μηχανισμού. Εργάτες και υπάλληλοι έμεναν απλήρωτοι για πολλούς μήνες και μάταια απαιτούσαν τους μισθούς τους. Οι στρατιωτικοί πουλούσαν στους δρόμους τα παράσημα τους για να επιβιώσουν και οι συνταξιούχοι πέθαιναν απ την πείνα και το κρύο.

Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν μια γενική και επικίνδυνη αναταραχή. Οι εφημερίδες γέμιζαν καθημερινά με ρεπορτάζ από εργατικούς αγώνες. Απεργίες, καταλήψεις εργοστασίων, ομηρίες διευθυντών, καταλήψεις δρόμων, απεργίες πείνας με κορυφαία κινητοποίηση την εισβολή των ανθρακωρύχων στην Μόσχα οι οποίοι χτυπώντας τα κράνη τους απειλούσαν να μπουκάρουν στο Κρεμλίνο!

Γιατί δεν κάλεσε τον στρατό ή την αστυνομία ο Γέλτσιν; Γιατί δεν άνοιξε κεφάλια; Ποια ήταν η αδυναμία του; Αφού είδη υπήρχε στην Ρωσία ο άγριος καπιταλισμός πως δεν πέθανε κανένας απαιτώντας τα δεδουλευμένα του, όπως γίνεται καθημερινά σε πολλά άλλα σημεία του πλανήτη; Τι φοβόταν Γέλτσιν; Γιατί αντίθετα η ρώσικη ελίτ αναγκάστηκε να πληρώσει τους ανθρακωρύχους και να στείλει τον Γέλτσιν σπίτι του; Στην Αγγλία για τα ίδια θέματα οι ανθρακωρύχοι έκαναν απεργία επί ένα χρόνο, τους άνοιξαν τα κεφάλια και τους έκλεισαν όλα τα ανθρακωρυχεία. Περίεργο δεν είναι που οι ίδιοι νόμοι της αγοράς δεν ισχύουν στο κράτος που υποτίθεται ότι είναι τώρα αναμφισβήτητα καπιταλιστικό;.


Η Άνοδος του Πούτιν στην Εξουσία

Τα τελευταία χρόνια της Γκορμπατσοφικής «περεστρόικας» παρουσιάστηκαν φοβερές ελλείψεις καταναλωτικών αγαθών. Οι Δυτικοί ιμπεριαλιστές έβλεπαν στον Γέλτσιν στον άνθρωπο που θα έκοβε τον ομφάλιο λώρο με το παλιό καθεστώς γι αυτό υποστήριξαν υποστήριζαν την άνοδο του στην εξουσία και μετά τον στήριξαν οικονομικά με δάνεια και αποστολές τροφίμων για να καλυφθούν οι πιο επείγουσες επισιτιστικές ανάγκες του πληθυσμού. Γι αυτό τον σκοπό ίδρυσαν την αμερικάνικη Παρμαλάτ μέσω της οποίας στάλθηκαν στην Ρωσία χιλιάδες τόνοι κοτόπουλων και κρεάτων. Παράλληλα έστησαν τα πρώτα τζόιντ βεντούρ με ρώσικα ξενοδοχεία, για να φιλοξενήσουν τις αποστολές Αμερικάνων επιχειρηματιών στενά συνδεδεμένων με το Ρεμπουλικανικό κόμμα, όπως ο ιδρυτής του ξενοδοχείου Σλαβιάνσκα που στο τέλος βρέθηκε δολοφονημένος με κάμποσες σφαίρες στο κεφάλι, μια και οι μαφίες που ανταγωνίζονταν ποια θα πρωτ’ αρπάξει τα φιλέτα της δημόσιας περιουσίας δεν έκαναν εξαιρέσεις ούτε στους Αμερικάνους αν έμπαιναν εμπόδιο στα σχέδια τους.
Τα τελευταία χρόνια της διακυβέρνησης Γέλτσιν η ζωή είχε γίνει πολύ επικίνδυνη στην Μόσχα. Κάθε μέρα γινόντουσαν ένοπλες συμπλοκές ανάμεσα στις μαφίες του καθεστώτος και ο Δυτικός Τύπος μιλούσε για «άγριο καπιταλισμό» σαν ένα αναγκαίο στάδιο κατά την μετάβαση στην οικονομία της αγοράς. Αλλά οι φονικές συγκρούσεις των μαφιόζικων συμμοριών δεν είχαν σχέση με την βία που άνοιξε τον δρόμο στον κλασικό καπιταλισμό και στην Δυτική οικονομία της αγοράς. Ήταν μια λεηλασία της κρατικής περιουσίας και μια σύγκρουση ανάμεσα στις διευθυντικές κλίκες της βιομηχανίας και των τραπεζών του προηγούμενου καθεστώτος. Η ιστορία ποτέ στο παρελθόν δεν είχε γνωρίσει κάτι ανάλογο. Και εν μέσω αυτής της λεηλασίας κανείς δεν λογάριαζε τους εργάτες που απαιτούσαν τους μισθούς τους αλλά κοίταζαν πως δολαριοποιήσουν την κινητή και ακίνητη περιουσία του κράτους πως θα εξάγουν εμπορεύματα και να υπεξαιρέσουν μισθούς και όλα αυτά να τα διασφαλίσουν με καταθέσεις σε ξένες τράπεζες και να εισπράττουν τόκους ή μερίσματα μετοχών σε ξένες επιχειρήσεις.

Αυτή την μαφιόζικη καρικατούρα καπιταλισμού οι δυτικοί σχολιαστές την περιέγραφαν σαν νίκη της ελεύθερης αγοράς! Αλλά ήταν μια αυταπάτη, ένας ευσεβής πόθος που αγνοούσε κάποια κραυγαλέα γεγονότα με πολύ διαφορετικό νόημα. Ποτέ στην ιστορία οι ανερχόμενες ιδιοκτήτριες τάξεις δεν διέφευγαν στο εξωτερικό ποτέ δεν έδιωχναν τα κεφάλαια τους έξω από την χώρα της οποίας μόλις είχαν αναδειχτεί κυρίαρχη τάξη. Οι Άγγλοι καπιταλιστές έχτιζαν μέγαρα για το εαυτό τους, ίδρυαν βιομηχανίες, έφτιαχναν υποδομές που θα αναδείκνυαν την Αγγλία σε παγκόσμια βιομηχανική και στρατιωτική δύναμη. Κι όταν ισχυροποίησαν την θέση τους πήγαν τον 19ο αιώνα στις Ινδίες σαν αποικιοκράτες για να ληστέψουν τον φυσικό τους πλούτο και να κάνουν ακόμα μεγαλύτερες επενδύσεις στην Αγγλία. Με τον ίδιο τρόπο έδρασαν όλες οι αστικές τάξεις όλων των εθνών. Φρόντισαν πρώτα να κυριαρχήσουν το εθνικό τους ορμητήριο και απ’ αυτό να στραφούν στην παγκόσμια αγορά.

Οι Ρώσοι ολιγάρχες δεν έχουν τίποτε το κοινό με μια φρέσκια ανερχόμενη αστική τάξη. Και ο λόγος είναι φανερός. Δεν νιώθουν ασφαλείς στη ίδια τους την χώρα και δεν ξέρουν για πόσο ακόμα θα μπορούν να σφετερίζονται περιουσίες που δεν τους ανήκουν. Μοιάζουν όχι με αστούς αλλά με πειρατές προ-καπιταλιστικών εποχών που αφού κούρσεψαν ξένες περιουσίες μεταφέρουν μακριά τους θησαυρούς που άρπαξαν για να τους κρύψουν σε άγνωστο και ασφαλές μέρος.

Για να αποκτήσουν προσβάσεις στην διεθνή αγορά οι Ρώσοι ολιγάρχες έπρεπε να έχουν δεσμούς με Δυτικούς επιχειρηματίες. Κι αυτό ήταν εύκολο μόνο στους τομείς που ενδιέφεραν τους τελευταίους. Δηλαδή στις επικερδείς εξαγωγικές βιομηχανίες όπως το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, τα οπλικά συστήματα και άλλες παρόμοιες. Όταν Ρώσοι απατεώνες έβγαζαν παράνομα απ’ την Ρωσία διαμάντια και τα πουλούσαν σε χαμηλές τιμές στην διεθνή αγορά θίγονταν τα συμφέροντα της Ντε Μπέερς. Το μεγάλο Νότιο-Αφρικανικό μονοπωλίου διαμαντιών αναγκάστηκε να κλείσει συμφωνία με την αντίστοιχη ρωσική εταιρία και ν’ αγοράσει μέρος των μετοχών της για να κρατήσει ψιλά τις διεθνείς τιμές.

Στον πετρελαϊκό τομέα, το πρώην μέλος του ΚΚΣΕ ο Χορντόφσκι -που κοιτάει σήμερα τον κόσμο πίσω απ’ τα σίδερα- φαντάστηκε ότι μπορούσε να τετραγωνίσει τον κύκλο. Να φτιάξει μια εταιρεία της οποίας το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών θα ανήκαν στους Δυτικούς. Αλλά αν η Γιούκος και μια σειρά άλλοι καθοριστικοί για την οικονομία κλάδοι περνούσαν κάτω απ’ τον έλεγχο του Δυτικού κεφαλαίου από που θα αντλούσε το ρωσικό Κράτος τους πόρους για να συντηρηθεί; Πως θα λειτουργούσαν οι άλλες παραγωγικές και κοινωφελείς εταιρίες του βιομηχανικού και αγροτικού τομέα, στις οποίες το ξένο κεφάλαιο δεν είχε λόγους να εμπλακεί και η ιδιωτικοποίηση τους ήταν προβληματική, αν όχι αδύνατη, ακόμα και με προοπτική πολλών δεκαετιών; Οι συγκοινωνίες, τα μετρό, τα τραίνα, τα τραμ, τα οδικά δίκτυα, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα κλπ; Η Ρωσία είναι μια πολύ μεγάλη σε έκταση και πληθυσμό χώρα, πολύ ανεπτυγμένη για να βρεθεί κάτω από καθεστώς αποικιακής εκμετάλλευσης ενώ είναι αργά γι αυτήν να διατρέξει (και μάλιστα υπό συνθήκες κρίσης και παρακμής του παγκόσμιου καπιταλισμού) την μακρόσυρτη διαδρομή καπιταλιστικής ανάπτυξης που ακολούθησαν οι άλλες χώρες δια μέσω των αιώνων. Παρόλα αυτά οι Δυτικοί συμβουλάτορες πίστευαν ότι η πανδαμάτειρα αγορά με τους αυτοματισμούς της θα έλυνε όλα τα προβλήματα! Η οικονομική κατάρρευση του 1998 έπεισε την ρώσικη ελίτ ότι σε μια χώρα σα την Ρωσία το φάρμακο «αυτοματισμός της αγοράς» είχε παρενέργειες χειρότερες απ’ την ασθένεια. Η χώρα είχε οδηγηθεί στο χείλος της αβύσσου και έπρεπε αμέσως ν ανακρούσουν πρύμναν. Έτσι ήλθε ο Πούτιν στην εξουσία. Ένας αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών της ΚΑ ΚΕ ΜΠΕ που ιστορικά αποτελούσε τον σκληρό πυρήνα του παλιού καθεστώτος σε δύσκολη αποστολή: Να βάλει τάξη στο χάος και να εξασφαλίσει μια συντεταγμένη πορεία όποιος και αν είναι ο τελικός προορισμός.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν επιζητεί ένα δρόμο προς την Δύση όπως και ο προκάτοχος του. Έχει συνειδητοποιήσει όμως ότι αυτό δεν είναι μόνο αλυσιτελές και αλλά και επικίνδυνο να επιχειρείται μέσω του ανεξέλεγκτου ιδιώτη επιχειρηματία και του τραπεζίτη. Στην Ρωσία το επίπεδο συγκεντροποίησης είναι πολύ υψηλό. Υπάρχουν μονοπώλια που αγκαλιάζουν ολόκληρους κλάδους της παραγωγής δικτυωμένα σε όλες τις Δημοκρατίες της πρώην ΕΣΣΔ. Οι Δυτικοί επενδυτές ούτε μπορούν ούτε θέλουν να αγοράσουν αυτές τις γιγάντιες επιχειρήσεις. Ζητούν απ’ τους Ρώσους ιθύνοντες να τις διασπάσουν πρώτα σε δεκάδες μικρότερες για να εξαγοράζουν τα πιο επικερδή τμήματα. Μ’ άλλα λόγια ζητείται απ’ την Ρωσία να ακολουθήσει το αντίθετο προτσές από την Δύση. Για παράδειγμα τα σούπερ μάρκετ Τέσκο κατέχουν σήμερα το 33% της αγγλικής αγοράς. Πριν 25 χρόνια δεν έφταναν ούτε το 20%. Ενώ στην Δύση οι ξεχωριστές εταιρίες συγχωνεύονται σε γιγάντια πολυεθνικά μονοπώλια, τα ρώσικα μονοπώλια για να ιδιωτικοποιηθούν πρέπει να κατακερματιστούν με αποτέλεσμα να χάσουν την εμβέλεια τους στην διεθνή αγορά.!

Η ρώσικη ελίτ αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να θέση υπό διωγμό τους ολιγάρχες και επανέλθει στην κεντρικά διευθυνόμενη οικονομία τουλάχιστον στους βασικούς κλάδους της παραγωγής. Έκλεισε τεράστιες συμφωνίες για προμήθεια φυσικού αερίου στην Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, συμφωνίες προμήθειας πετρελαίου στην Κίνα, οπλικών συστημάτων με πολλές άλλες χώρες κλπ. κλπ. Ρώσοι αντίπαλοι του Πούτιν και μαζί τους δυτικές κυβερνήσεις και ΜΜΕ μιλούν για ολίσθηση της χώρας πίσω στο παλιό καθεστώς. Καταδικάζουν τις εθνικοποιήσεις, σαν να είχαν ποτέ αυτές οι μεγάλες κρατικές εταιρίες πραγματικά ιδιωτικοποιηθεί. Στην πραγματικότητα τα μέτρα που πείρε ο Πούτιν είναι λύσεις ανάγκης στις οποίες κατέφυγε θέλοντας και μη. Αλλιώς το ρώσικο Κράτος θα κατέρρεε, ο στρατός θα διαλυότανε, η Ρώσικη Ομοσπονδία θα διασπώνταν σε αναρίθμητα κρατίδια και ολόκληρη η πρώην ΕΣΣΔ θα βυθίζονταν στο χάος του εμφύλιου πόλεμου.

Τι πιστεύουν τα υπολείμματα του σταλινισμού
για την ταξική φύση του σημερινού καθεστώτος

Είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε εξαντλητικά με στέλεχος του πρώην ΚΚΣΕ. Έχουν αναπτύξει την εξής θεωρία: Η κατάσταση δεν μπορεί να χειροτερέψει άλλο επειδή δεν μπορεί να υπάρξει τίποτε χειρότερο. Η χώρα βρίσκεται ήδη στον πάτο του πηγαδιού και απόδειξη γι αυτό είναι ότι η θνησιμότητα στους άνδρες έχει φτάσει στον μέσο όρο των 58 ετών. Επειδή γίνονται εξαγωγές πρώτων υλών στην Δύση η οικονομία εξ’ ολοκλήρου είναι εξαρτημένη απ την καπιταλιστική αγορά. Άρα η κόλαση του καπιταλισμού είναι είδη εδώ και ο παράδεισος του σοσιαλισμού έχει οριστικά εκλείψει. Σύμφωνα με τους παλιούς σταλινικούς το 60% της αγοράς βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια, και με αυτό εννοούσαν τις εταιρίες εξαγωγής πρώτων υλών. Εδώ όμως οι αντιφάσεις της παρουσίασης ήταν τόσο χτυπητές όσο ήταν παλιότερα τα παραμύθια περί «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Η εργατική τάξη της Ρωσίας έχει χάσει πολλές απ’ τις κατακτήσεις της μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Το βιοτικό της επίπεδο έχει υποστεί καθίζηση, ειδικά στις Δημοκρατίες της παλιάς σοβιετικής περιφέρειας. Παρόλα αυτά η πραγματική κατάσταση στην Ρωσία δεν είναι αυτή που περιγράφουν τα Δυτικά ΜΜΕ. Για να σχηματίσει κανείς αντικειμενική εικόνα πρέπει να έχει υπόψη του στοιχεία για τους μισθούς και τις τιμές. Κάποια τέτοια στοιχεία θα παραθέσουμε παρακάτω συγκρίνοντας τον μισθό του εργάτη της αυτοκινητοβιομηχανίας στην Ρωσία με το μισθό του εργάτη αυτοκινητοβιομηχανίας στην Αγγλία, που είναι μία απ’ τις πιο ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες.

Ο μέσος μισθός στον εν λόγω κλάδο στην Μόσχα είναι 12.500 ρούβλια το μήνα ή 357 Ευρώ. Στο Λονδίνο ο αντίστοιχος μισθός είναι 2000 Λίρες το μήνα ή 2.890 Ευρώ.

Ο Ρώσος εργάτης με ολόκληρο τον μισθό ενός μήνα, τα 357 Ευρώ, μπορεί ν’ αγοράσει:

Τσιγάρα μέσης τιμής 0,5 E. το πακέτο, 714 πακέτα.

Εισιτήρια για το μετρό προς 0,3 Ε. το ένα, 9622

Γάλα προς 0,57 Ε. το λίτρο , 626 λίτρα.

Τομάτες προς 2,00 Ε. το κιλό, 179 κιλά.

Αγγούρια προς 2,00 Ε. το κιλό, 179 κιλά.

Κρέας βοδινό προς 2,85 Ε, το κιλό, 125 κιλά.

Κοτόπουλο προς 2,00 Ε. το κιλό, 179 κιλά.

Ενοίκιο για μια γκαρσονιέρα 28,5 Ε. στο οποίο
περιλαμβάνεται δωρεάν:
Νερό
Γκάζι
Ηλεκτρικό
Λήψη τηλεόρασης

Το ενοίκιο περιλαμβανομένων των παγίων παροχών αντιστοιχεί στα 7,8% του μισθού του. Με το υπόλοιπο 92,2% καλύπτει τις άλλες ανάγκες του.


Ο Άγγλος εργάτης με ολόκληρο τον μισθό ενός μήνα, τα 2.890 Ευρώ, μπορεί ν’ αγοράσει:

Τσιγάρα μέσης τιμής 7.22 E. το πακέτο, 400 πακέτα.

Εισιτήρια για το μετρό προς 6,5 Ε. το ένα, 444

Γάλα προς 0,87 Ε. το λίτρο , 3.333 λίτρα.

Τομάτες προς 2,17 Ε. το κιλό, 1.333 κιλά.

Αγγούρια προς 2,90 Ε. το κιλό, 1000 κιλά.

Κρέας βοδινό προς 21,85 Ε, το κιλό, 133 κιλά.

Κοτόπουλο προς 3,60 Ε. το κιλό, 800 κιλά.

Ενοίκιο για μια γκαρσονιέρα 1550 Ε. το μήνα,
συν νερό, γκάζι, ηλεκτρικό, λήψη τηλεόρασης.

Το ενοίκιο χωρίς άλλες παροχές αντιστοιχεί στα 53,6% του μισθού του. Με το υπόλοιπο 46,4% καλύπτει τις άλλες ανάγκες του.


Που Βαδίζει ο Πούτιν?

Τα τελευταία χρόνια ένας καινούργιος όρος έχει περάσει στο πολιτικό λεξιλόγιο: «Βελούδινη επανάσταση». Έτσι ονομάζονται τα μοντέρνα πραξικοπήματα που οργανώνονται με την παρέμβαση των ΗΠΑ, την οικονομική τους στήριξη και με την κινητοποίηση «οπαδών», ώστε ν αποκτούν το λούστρο της λαϊκής εξέγερσης. Η πρώτη εφαρμογή της μεθόδου ήταν το πραξικόπημα του Γέλτσιν στην μετα-σοβιετική Ρωσία. Το πείραμα έχει τώρα καταρρεύσει και την ίδια τύχη προβλέπεται να έχουν και τ’ άλλα βελούδινα πραξικοπήματα. Αφού το Κέντρο δεν μπόρεσε να κάνει το μαγικό πέρασμα στο καπιταλισμό, η περιφέρεια, με τους πιο περιορισμένους φυσικούς και οικονομικούς πόρους έχει ακόμα λιγότερες πιθανότητες να το πετύχει. Είναι καταδικασμένη να ζητιανεύει ψίχουλα απ τους Δυτικούς μέχρι να επιστρέψει πίσω σε συμφωνίες με τη Μόσχα.

Στην Ρωσία οι πολυεθνικές έκαναν κάποιες περιορισμένες επενδύσεις αλλά δεν μπόρεσαν ποτέ να λειτουργήσουν αποδοτικά μέσα στο ασύμβατο περιβάλλον του παλιού οικονομικού και πολιτικού καθεστώτος, που παρά τα κτυπήματα παραμένει ζωντανό. Το κρίσιμο άλμα προς την οικονομία της αγοράς είναι ακόμα μετέωρο. Καθόλου τυχαία ο νομπελίστας των Οικονομικών Τζόζεφ Στίγκλιτζ, πρώην υποδιοικητής της Παγκόσμιας Τράπεζας, στο βιβλίο του «Η Παγκοσμιοποίηση και οι Αντιφάσεις της» αφιέρωσε 67 ολόκληρες σελίδες σε μια ανάλυση με θέμα «Ποιος Έχασε τη Ρωσία». (Βλέπε: http://www.evangelos12.btinternet.co.uk/GreekGlobalism.htm). Κατά τον Στίγκλιτζ η μετάβαση της Ρωσίας στην οικονομία της αγοράς είναι πλέον χαμένη υπόθεση. Και υπεύθυνους γι’ αυτό θεωρεί τους φονταμεταλιστές της αγοράς και την λεγόμενη «θεραπεία σοκ» που εφάρμοσαν αγνοώντας τις πραγματικές συνθήκες της Ρωσίας:

»Οι φονταμελιστές τις αγοράς επιχείρησαν μια γρήγορη μετάβαση στον καπιταλισμό, δημιουργώντας μια οικονομία της αγοράς χωρίς θεμελιώδεις θεσμούς και θεσμούς χωρίς θεμέλια» σ.139

Το δεξί χέρι του Γκορμπατσόφ στο Πολίτμπιρο στη δεκαετία του '80 και ο αρχιτέκτονας της γκλάσνοστ και της περεστρόικα, ο Αλεξάντρ Γιάκοβλεφ το πάει παραπέρα: Θεωρεί ότι με τις επεμβάσεις του Πούτιν στην οικονομία και στα ρώσικα ΜΜΕ η χώρα ολισθαίνει στο παρελθόν:

«Η Ρωσία –λεει- αντιμετωπίζει μια νέα κακοτυχία: την ώρα που απλώνουμε το χέρι στο μέλλον, διολισθαίνουμε πίσω στο παρελθόν.»

Στην πραγματικότητα ο Πούτιν ούτε θέλει ούτε μπορεί να επιστρέψει στο παρελθόν. Το σταλινικό έκτρωμα του ψευδεπίγραφου «σοσιαλισμού» έχει πεθάνει και καμιά δύναμη δεν πρόκειται να το αναστήσει. Και οπωσδήποτε η Ρωσία (αν με την λέξη εννοούμε τα εκατομμύρια των Ρώσων πολιτών) αν απλώνει το χέρι της δεν το κάνει για να καλωσορίσει την οικονομία της αγοράς αλλά για να την αποχαιρετήσει. Εξάλλου ο καπιταλισμός μπορεί να υπόσχεται κάποιο μέλλον στο κάθε Γιάκοβλεφ αλλά ο ίδιος είναι το παρελθόν που ψυχορραγεί. Όχι το μέλλον.

Ο Πούτιν χρησιμοποιεί σύμβολα και μεθόδους της σταλινικής εποχής μόνο και μόνο για βαδίσει συντεταγμένα και να ενσωματωθεί στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Οι πιθανότητες να το πετύχει θα κριθούν από τα γεγονότα. Πάντως η σαφώς αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική του αποκαλύπτει τις πραγματικές του προθέσεις. Οι νέοι αντεργατικοί νόμοι που ψήφισε στρέφουν την Ρωσία στο παρελθόν. Όχι όμως στον σταλινισμό αλλά πιο πίσω, στον μεσαίωνα. Αντιγράφει την σούπερ αντιδραστική πολιτική της ΕΕ. Αυξάνει τις ώρες δουλειάς από 40 που ήταν το 1985 στις 56 ώρες! Ελαστικοποιεί τα ωράρια. Δίνει το δικαίωμα στις επιχειρήσεις να μη πληρώνουν υπερωρίες αν ο εργαζόμενος στην διάρκεια ενός μήνα δεν έχει υπερβεί τις 242 ώρες εργασίας. Παράλληλα βάζει εμπόδια στην άσκηση του δικαιώματος στην απεργία. Περιορίζει το δικαίωμα των συνδικάτων να έχουν λόγο σε περίπτωση απολύσεων. Μειώνει τις κοινωνικές ελαφρύνσεις στους συνταξιούχους καταργώντας την κάρτα ελευθέρας στα μέσα μαζικής μεταφοράς και αντικαθιστώντας την με ένα χρηματικό επίδομα.

Κι’ όπως ήταν επόμενο ο Πούτιν δεν θα μπορούσε να μην ακολουθήσει την ΕΕ και στη χρησιμοποίηση «μαύρης εργασίας». Τώρα οι οικοδομές της Μόσχας χτίζονται με φτηνά χέρια μεταναστών! Και σιγά-σιγά η μαύρη εργασία προωθείται σε όλους κλάδους με αγωνιστικές παραδώσεις. Ταυτόχρονα ο παρασιτισμός δυτικού τύπου δίνει και παίρνει. Χιλιάδες Ρώσοι ταξιδεύουν στην Δύση κουβαλώντας βαλίτσες με εμπορεύματα και ανοίγουν μικρομάγαζα με την ελπίδα να δουν έτσι καλύτερες μέρες. Εκατοντάδες απ αυτά τα μικρομάγαζα ξεφυτρώνουν παντού και ιδίως γύρω απ’ τους σταθμούς του μετρό.
Πουλούν οτιδήποτε, εκτός από βότκα που αυτή πωλείτε υποχρεωτικά στα μίνι μάρκετ.

Στο πνεύμα του πατριωτισμού που θέλει να εμφυσήσει στον ρώσικο λαό, ο Πούτιν έκανε κάποιες παραχωρήσεις στους ελάχιστους επιζώντες βετεράνους του Β´ παγκόσμιου πολέμου αυξάνοντας κατά 1/3 σύνταξη τους, όπως και κάποιες μικρές ελαφρύνσεις σε όσους είχαν εκτοπισθεί κατά την σταλινική περίοδο και στους άμεσους συγγενείς αυτών που πέθαναν στα γκούλαγκ. Διατήρησε όμως και μία πραγματική κατάκτηση της μπολσεβίκικης επανάστασης απ’ το 1917: το δικαίωμα των γυναικών που γεννούν, να απέχουν τρία χρόνια από την δουλειά τους και να πληρώνονται απ’ το Κράτος. Στις ΗΠΑ ακόμα και σήμερα, για τον ίδιο λόγο, οι γυναίκες παίρνουν μια άδεια μετ’ αποδοχών μόνο μερικές βδομάδες...

Το γκάζι και η ηλεκτρική ενέργεια παραμένουν στα χέρια του δημοσίου. Γνωστά στελέχη του παλιού καθεστώτος όπως ο Τσουμπάις έχουν τοποθετηθεί σε καίρια πόστα στον τομέα της ενέργειας που είναι τα πιο κερδοφόρα και φέρνουν το συνάλλαγμα απ’ το εξωτερικό. Στα σπίτια, όπως και στο παρελθόν δεν υπάρχουν μετρητές κατανάλωσης. Τα νοικοκυριά πληρώνουν πάντα ένα μικρό πάγιο για την χρήση του φυσικού αέριου. Καμία σχέση με τις δυτικές τιμές για θέρμανση. Το ίδιο ισχύει για τα εργοστάσια, το μετρό, τα τραμ, τα νοσοκομεία, τα σχολεία και όλους τους κοινόχρηστους χώρους. Ρωσία χωρίς θέρμανση σημαίνει θάνατος. Για να επιστρέψουν (αν ποτέ συμβεί αυτό) τα παλιά σκληρά χρόνια με τα κεριά και την παγωνιά που βασάνιζε τον Ρασκόλνικοφ, το γνωστό ήρωα στο μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι, η Ρωσία πρέπει διασχίσει πολύ δρόμο ακόμα.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Νέα της Μόσχας» (http://english.mn.ru/english) τα επόμενα χρόνια αναμένονται Δυτικές επενδύσεις διπλάσιες των τελευταίων 11 χρόνων, γύρω στα 83 δις δολάρια. Εμμέσως πληροφορούμεθα ότι οι Δυτικές επενδύσεις μέχρι τώρα δεν ξεπέρασαν τα 41,5 δις δολάρια. Τέσσερα (4) δις το χρόνο, ποσό μηδαμινό για μια χώρα με το μέγεθος και τον διεθνή ρόλο της Ρωσίας. Οι εξαγωγές στην Κίνα μόνο σε όπλα είναι 2 δις δολάρια και με σαφή τάση αύξησης. Ακόμα και η προβλεπόμενη αύξηση κατά 100% (αν γίνει, αν δεν είναι ένα πυροτέχνημα του καθεστώτος για να παρηγορηθεί ο ρώσικος λαός με ψεύτικες ελπίδες) δεν σημαίνει και πολλά πράγματα για την Ρωσία.. Ας σημειώσουμε ότι οι ξένες εταιρίες εμποδίζονται απ’ τον ρώσικο νόμο να εξάγουν τα κέρδη τους. Είναι υποχρεωμένες ν’ αγοράσουν ρώσικα προϊόντα και να τα πουλήσουν στο εξωτερικό και μόνο έτσι μπορούν να έχουν εξαγωγή κερδών! (Βλέπε σχετικά εδώ: http://www.inthe80s.com/moscow.shtml) Αυτό είναι ακόμα στοιχείο που δεν συναντιέται σε καμιά πραγματικά καπιταλιστική χώρα.

Ο Γκορμπατσόφ πίστευε πως μπορούσε να φτάσει μαζί με τις ΗΠΑ σε μια συμφωνία παγκόσμιας συγκυριαρχίας. Το αμερικάνικο κατεστημένο είχε τα δικά του σχέδια. Αφού συνέβαλε τα μέγιστα στην διάλυση της σοβιετικής ομοσπονδίας προώθησε χωρίς χρονοτριβή σχέδια στρατηγικής περικύκλωσης της Ρωσίας για να την βγάλει οριστικά έξω απ’ το γεωπολιτικό παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που παίζεται πάντα από δύο τρεις ή και περισσότερους παίκτες. Ο μηχανικός συνδυασμός των ανταγωνιζόμενων δυνάμεων έχει την δική του λογική. Κάθε ηγεσία που χαράσσει ένα δρόμο να βαδίσει δεν μπορεί να ξέρει, ούτε μπορεί να καθορίσει, που θα την βγάλει. Ο Πούτιν σήμερα ξορκίζει δημοσίως τον θερμούς και τους ψυχρούς πολέμους και ωστόσο η Ρωσία όλο και περισσότερο βρίσκεται μπλεγμένη και στους δύο. Ο Μπους αφού παρακολούθησε την μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στην Μόσχα συνέχισε με μια εμπρηστική παρουσία στην Τιφλίδα. Απ την μεριά του ο Πούτιν αναπτύσσει την οικονομική αλλά και στρατιωτική συνεργασία με την Κίνα, την Ινδία, τη Βραζιλία, την Περσία και τη Βενεζουέλα. Μέσα στην ίδια την Ρωσία δεν είναι τυχαίο ότι φουντώνει ο εθνικισμός και ο αντιαμερικανισμός. Ο λαός τραγουδάει ξανά τα τραγούδια της σοβιετικής εποχής, βλέπει τις παλιές επιτυχίες του σοβιετικού κινηματογράφου, προτιμά τα ρώσικα προϊόντα και αποστρέφεται τα Δυτικά. Και το εκπληκτικό είναι ότι μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα την μοναδική παραφωνία αποτελεί το πολυδιασπασμένο «κομμουνιστικό» κόμμα του Ζουγκάνωφ, που υποστηρίζει την προσέγγιση με την Δύση και βαφτίζει κάθε εκδήλωση αντιδυτικισμού οπισθοδρομική και εθνικιστική!

Ο λεγόμενος «εθνικός μπολσεβικισμός» είναι ο νέος μπαμπούλας που πλανάτε πάνω απ την Ρωσία όπως και πάνω απ τις χώρες του παραδοσιακού καπιταλισμού, που ασφυκτιούν στην αρπάγη της παγκοσμιοποιημένης αμερικανοποίησης. Ο ρώσικος εθνικισμός όπως και ο εθνικισμός των λαών σ’ ολόκληρο τον πλανήτη είναι πραγματικά ένας κίνδυνος. Κίνδυνος για την παγκοσμιοποίηση, για το τέταρτο αμερικάνικο Ράιχ και τους δυτικο-ευρωπαϊκούς κολαούζους του. Ταυτόχρονα και κίνδυνος θανάσιμος για τις ξένες εταιρίες που εισβάλουν και στρογγυλοκάθονται στο έδαφος της πρώην ΕΣΣΔ και τις νεόπλουτες ελίτ που μάταια προσπαθούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο της καπιταλιστικής παλινόρθωσης.

Υποσημείωση απελάτη: Και ο Λένιν είναι πάντα στο μαυσωλείο της Κόκκινης Πλατείας χωρίς κανείς να τολμά ή να διανοείται να τον κουνήσει από κει, ενώ χιλιάδες επισκέπτες να παρελαύνουν καθημερινά μπροστά απ’ τη σορό του; Φαντάζεται ο Καρκαγιάννης πιο θα ήταν το νόημα ενός μεγάλου ορειχάλκινου ανδριάντα με τον Άρη Βελουχιώτη έφιππο, μπροστά απ’ το ελληνικό κοινοβούλιο, με ευζώνους τιμητική φρουρά;
kostas oikodomos
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Οκτ 17, 2009 12:23 pm    Θέμα δημοσίευσης:
”Η Σταλινικη γραφειοκρατεια οχι μονο δεν εχει τιποτα το κοινο με τον Μαρξισμο αλλα και ειναι γενικα ξενη σε οποιαδηποτε θεωρια η συστημα.Η ”ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ”της ειναι βαθια διαποτισμενη απο εναν αστυνομικο υποκειμενισμο η πραξη της ειναι ο εμπειρισμος της ωμης βιας.Πιστη στα ουσιωδη συμφεροντα της η καστα των σφετεριστων ειναι εχθρικη σε καθε θεωρια.Δενμπορει να δοσει μια εξηγηση του κοινωνικου της ρολου ουτε στον εαυτο της ουτε σε κανεναν αλλο.Ο Σταλιν αναθεωρει τον Μαρξ και τον Λενιν οχι με τη θεωρητικη πενα αλλα με το τακουνι της Γκε Πε Ου.”

ΛΕΩΝ ΤΡΟΤΣΚΙ ´´ ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ”
Επισκέπτης
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Οκτ 17, 2009 12:43 am    Θέμα δημοσίευσης:
Ο Καρκαγιάννης έχει περάσει από το χώρο της Αριστεράς.
απελάτης
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Παρ Οκτ 16, 2009 11:42 pm    Θέμα δημοσίευσης:
Η ιστορία είναι αλυσίδα γεγονότων, σε προûπάρχουσες εθνικές και διεθνής συνθήκες και με κινητήριο δύναμη τις αλληλοσυγκρουόμενες ανθρώπινες ανάγκες . Δεν ορίζεται ούτε απ’ τις αλήθειες ούτε απ' τα ψεύδη που προσώπων που μετέχουν στο ιστορικό γίγνεσθαι. Η ώρα είναι κατάλληλη για να ασχοληθούμε με τις «αλήθειες και τα ψεύδη» του Καρκαγιάννη, τα οποία, άλλωστε, δεν θα αποφασίσουν για το μέλλον της χώρας μας, ούτε της πρώην ΕΣΣΔ. Είναι άπειρες οι δρώσες δυνάμεις και η κάθε μια έχει διαφορετική κατεύθυνση ώστε το αποτέλεσμα να μη συμπίπτει ίσως με καμιά, αλλά μόνο με τον εαυτό του, σαν μηχανική συνισταμένη, μέσω της οποίας επιβεβαιώνετε τελικά η ιστορική η αναγκαιότητα.
Αξίζει όμως να σημειώσουμε ότι ο Καρκαγιάννης, απ’ όσο εγώ γνωρίζω, δεν έχει ασχοληθεί, τουλάχιστον τόσο εκτεταμένα με την Οκτωβριανή επανάσταση και την συνέχεια της. Δεν είναι τυχαίο ότι το κάνει σήμερα που ο καπιταλιστικός κόσμος ζει την πιο βαθιά και εκρηκτική οικονομική και πολιτική κρίση της ιστορίας του. Σ’ αυτά που γράφει εγώ δεν διακρίνω τον αποστασιοποιημένο και αντικειμενικό αναλυτή αλλά τον άνθρωπο που ανησυχεί για το αύριο. Τα λόγια του μοιάζουν περισσότερο με προσευχή, να μη βρεθεί ξανά ο κόσμος του μπροστά στο φάντασμα του Λένιν, που συνεχίζει να πλανάται από πάνω μας.
Γι’ αυτό τελειώνει με το δικό του «πάτερ ημών», ευχόμενος (παρά προβλέποντας) «την ελευθερία και τη χειραφέτηση αναγκαστικά θα («να», θέλει να πει) την αναζητήσουμε σε αυτό το νέο τοπίο. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω…»
Κύριε Καρκαγιάννη μας αν δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω, θα έπρεπε να ήμασταν ακόμα υπό την Κατοχή της Βέρμαχτ.
alfon
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Παρ Οκτ 16, 2009 10:38 pm    Θέμα δημοσίευσης:
Φαίνεται οτι ο Καρκαγιάννης έχει αρχίσει και τα χάνει. Πως αλλοιώς να εξηγήσει κανείς οτι σε ένα μικρό σχετικά κείμενο ένας τόσο έμπειρος δημοσιογράφος κάνει δύο χονδροειδέστατα συντακτικά λάθη;

Πέραν αυτού, το κείμενο μου φαίνεται εξαιρετικά ρηχό. Ακόμη και από έναν αστό δημοσιογράφο, θα μπορούσε κανείς να περιμένει ένα κείμενο που τουλάχιστον να παίρνει θέση στα ζητήματα που θίγει. Ο Καρκαγιάννης εδώ κάνει τον παπατζή.

Φυσικά δεν περιμένει κανένας από έναν αστό δημοσιογράφο - και ειδικά έναν που φαίνεται οτι έχει αρχίσει να τα χάνει, να μην κάνει και την πουστιά του: η ταύτιση της επανάστασης με το σταλινικό έκτρωμα που την ανέτρεψε είναι πάγια τακτική των περισσότερων αστών ιστοριογράφων και αναλυτών - αν και υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις οι οποίες, είτε από σεβασμό στην ιστορική αλήθεια, είτε για να εξυπηρετήσουν άλλα συμφέροντα, κάνουν το διαχωρισμό. Στην τελευταία κατηγορία, δυστυχώς, ανήκουν και πολλοί που ψευδεπίγραφα εμφανίζονται σαν τροτσκιστές, παρότι η σχέση τους με τις παραδόσεις του τροτσκισμού δεν είναι μεγαλύτερη από τη σχέση του φάντη με το ρετσινόλαδο.
kostas oikodomos
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Παρ Οκτ 16, 2009 9:25 pm    Θέμα δημοσίευσης: ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Η αλήθεια και το ψεύδος της Οκτωβριανής Επανάστασης

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης

Ονομάστηκε Οκτωβριανή Επανάσταση και έτσι έμεινε στην Ιστορία επειδή η κορυφαία πράξη της, η κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων της Πετρούπολης σημειώθηκε, με το ισχύον τότε παλαιό ημερολόγιο, στις 25 Οκτωβρίου του 1917. Την ημέρα εκείνη εγκαθιδρύθηκε το σοβιετικό καθεστώς, ακριβέστερα το καθεστώς των μπολσεβίκων του Λένιν, το οποίο έζησε 73 χρόνια και τελικά κατέρρευσε. Κατά τη διάρκειά του η επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης γιορταζόταν στην τότε Σοβιετική Ενωση και σε ολόκληρο τον κόσμο στις 7 Νοεμβρίου, σύμφωνα πλέον με το νέο ημερολόγιο. Σήμερα, δεν γιορτάζεται στη γενέτειρά της, στη Ρωσία, στην Πετρούπολη και στη Μόσχα. Τη γιορτάζουν λίγα και αποδυναμωμένα κομμουνιστικά κόμματα στον κόσμο. Σαν ένα γεγονός που πέρασε σα να μην υπήρξε ποτέ…

Τι ακριβώς ήταν η Οκτωβριανή Επανάσταση; Ηταν επανάσταση ή πραξικόπημα των μπολσεβίκων του Λένιν, μιας ασήμαντης αλλά οργανωμένης μειοψηφίας που, σε μια χρονική στιγμή, βρέθηκε σε θέση ισχύος στην Πετρούπολη, ακριβέστερα γύρω από τα Χειμερινά Ανάκτορα, όπου και η έδρα τής τότε αστικής κυβέρνησης Κερένσκι; Και αν παρακάμψουμε αυτό το ερώτημα και με τη γνώση και την πείρα από την τόσο άδοξη κατάρρευση του σοβιετικού καθεστώτος το ερώτημα τι ήταν αυτή η Επανάσταση, πώς θα την καταγράψει η Ιστορία και πώς θα την αξιολογήσει γίνεται ακόμα πιο δραματικό αν και φαίνεται πολιτικά άχρωμο και ουδέτερο, με ακαδημαϊκή μόνο σημασία.

Μήπως ήταν ένα μεγάλο ιστορικό ψεύδος, για τη μισή ανθρωπότητα ένα όνειρο και για την αλλη μισή ένας εφιάλτης και κάποτε ξημέρωσε, ξυπνήσαμε και διαλύθηκε το όνειρο αφήνοντας πίσω του πίκρα και απογοήτευση, διαλύθηκε και ο εφιάλτης με μια ανάσα ανακούφισης; Οπως συχνά συμβαίνει με τα όνειρά μας και με τους εφιάλτες;

Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζον Ριντ, που βρισκόταν εκεί στην Πετρούπολη και στα Χειμερινά Ανάκτορα, έκανε ρεπορτάζ και περιέγραψε τις πρώτες δέκα μέρες της Επανάστασης, και αμέσως κατέθεσε την ιστορική του κρίση. Ηταν οι δέκα αυτές μέρες που συντάραξαν τον κόσμο. Δεν τον είχαν ακόμη συνταράξει, αλλά η κρίση του επιβεβαιώθηκε από τα κατοπινά γεγονότα και έμεινε στην Ιστορία. Πραγματικά ο κόσμος συνταράχθηκε από ελπίδες, δέος και φόβο.

Το ερώτημα αν ήταν επανάσταση ή πραξικόπημα, όχι πια τόσο δραματικό όπως ήταν άλλοτε, έχει να κάνει τόσο με τα μέσα που χρησιμοποίησε όσο και με τους σκοπούς που έθεσε η Επανάσταση. Και στα δύο έχει πολλά κοινά με τη Γαλλική Επανάσταση. Και εκεί διαμορφώνονταν με ραγδαίο ρυθμό, με μια ιλιγγιώδη επιτάχυνση του χρόνου, οι οργανωμένες μειοψηφίες και εκεί επίσης πριν από την Επανάσταση τέθηκαν τα βασικά αιτήματα: ν’ αλλάξει η μορφή της εξουσίας, να ανατραπούν οι κυρίαρχες τάξεις, να αλλάξει η ίδια η κοινωνία και ο πολιτισμός της.

Αναλογικά τα ίδια αιτήματα μιας ριζικής ανατροπής έθετε, καιρό πριν από τα γεγονότα του 1917, ο Λένιν, ο αναμφισβήτητος ηγέτης των γεγονότων. Τα ίδια επαναλάμβανε επίμονα από τις αρχές του 1917 σε μια διαλυμένη και επαναστατημένη, λόγω και του αιματηρού πολέμου, αλλά κυρίως λόγω της χρόνιας τσαρικής κοινωνικής και πολιτικής καταπίεσης. Ποτέ δεν έκρυψε πώς αντιλαμβανόταν την επανάσταση και τους σκοπούς της. Και ποτέ δεν έκρυψε την πίστη του στις οργανωμένες μειοψηφίες που την κρίσιμη στιγμή είναι αυτές μόνο σε θέση να αναλάβουν την αποφασιστική πρωτοβουλία. Θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί ότι εκείνον τον Οκτώβρη του 1917 τα γεγονότα εξελίχθηκαν ακριβώς όπως τα είχε προβλέψει ο Λένιν, αυτός ο ιδιοφυής αναλυτής της εξουσίας.

Υπήρξε, λοιπόν, και επανάσταση και πραξικόπημα σε μια ήδη επαναστατημένη χώρα; Ισως είναι ακριβέστερη απάντηση αν και η απάντηση δεν έχει πλέον την ίδια σημασία που είχε άλλοτε.

Ομως, αυτή η επανάσταση - πραξικόπημα, έπειτα από μια ταραχώδη ζωή περίπου 73 ετών, γεμάτη δόξα και καταισχύνη, κατέρρευσε χωρίς να βρεθεί ούτε ένας να την υπερασπισθεί ως παγκόσμια αξία, όπως επί δεκαετίες θεωρούνταν. Σαν να ήταν η παταγώδης αποκάλυψη ενός ψεύδους. Πού βρισκόταν η αλήθεια της που την έκανε ικανή να επικρατήσει και να διαμορφώσει μια πανίσχυρη παγκόσμια κατάσταση και πού το ψεύδος της που την οδήγησε στην άδοξη και ταπεινωτική κατάρρευση (από τα πιο ταπεινωτικά γεγονότα της Ιστορίας); Νομίζω ότι οι ιστορικοί έχουν να ερευνήσουν και να μελετήσουν ένα μεγάλο ιστορικό αίνιγμα και η απάντηση που θα δώσουν ούτε μία θα είναι ούτε οριστική.

Πριν ακόμα από την κατάρρευσή της είχε ποικιλοτρόπως αναπτυχθεί και διατυπωθεί η «θεωρία των λαθών». Η εκάστοτε πολιτική ηγεσία ανακάλυπτε ότι η προηγούμενη διέπραξε «λάθη» που ξεστράτιζαν την Επανάσταση, την έβγαζαν από τον «ορθό δρόμο». Σαν η ορθότητα και η αλήθεια να κατέβαιναν από τον ουρανό, εντελώς όμοια με την άνωθεν αποκάλυψη των θρησκειών. Η αντίληψη αυτή έχει να κάνει με την κυρίαρχη αντίληψη του Λένιν για το δρων πολιτικό υποκείμενο, το κόμμα μοναδικού και αλάθητου κριτή της ορθότητας και της αλήθειας. Κάθε φορά που η πραγματικότητα αντιστεκόταν επίμονα και πολύ συχνά οδυνηρά δεν ήταν αυτή που θα επέβαλε την αλήθεια της αλλά το κόμμα, που ανάλογα με τους εσωτερικούς συσχετισμούς, θα αναγνώριζε τα «λάθη» του και θα τα «διόρθωνε». Αυτή η αλληλουχία των «λαθών» και των «διορθώσεων» συνεχώς ξεχώριζε το «πολιτικό υποκείμενο» από το «αντικείμενο», το κόμμα από την κοινωνία (στο τέλος ήταν μια απομονωμένη κάστα) και βύθιζε την Επανάσταση όλο και περισσότερο στο αδιέξοδο.

Οχι, τα σπέρματα της αλήθειας και του ψεύδους υπήρχαν από την αρχή και από την αρχή σημάδεψαν την πορεία της Επανάστασης, ώς το άδοξο τέλος της. Πιστεύω ότι από την αρχή η αλήθεια της Επανάστασης ήταν το παγκόσμιο αίτημα της ελευθερίας και της χειραφέτησης των πολιτικά και κοινωνικά καταπιεσμένων. Και η μεγάλη αντίφαση και το ψεύδος ήταν η απροκάλυπτη δικτατορία έστω μιας τάξης (που και αυτό ήταν ψεύδος), ενός κόμματος και τελικά μιας σπείρας. Και όντως, ήταν πολύ φυσικό η ανελευθερία και η ολοκληρωτική υποταγή δεν φέρνουν ποτέ την ελευθερία και τη χειραφέτηση.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Επανάστασης και μόνο μέσα σε μια δεκαετία αναπτύχθηκαν στον κόσμο πρωτοφανείς, ισχυρές και αντιφατικές δυνάμεις που διαπερνούν και κινητοποιούν, σε πλανητική πλέον κλίμακα, τεράστια πλήθη ανθρώπων που μέσα από την προσωπική τους ευτυχία αναζητούν την ελευθερία και τη χειραφέτηση. Η «κοινωνικότητα της παραγωγής» για την οποία τόσα είπε ο Κάρολος Μαρξ ποτέ δεν είχε φτάσει σε αυτό το πλανητικό εύρος. Κανείς δεν ξέρει αν είναι θετικό ή αρνητικό, καλό ή κακό. Το βέβαιο είναι ότι όλα ανατρέπονται καθημερινά, όλα αλλάζουν με ραγδαίο ρυθμό και όλα θετικά και αρνητικά, οι λαοί, τα χρώματα, τα έθνη, τα κινήματα, οι πολιτισμοί αναμειγνύονται. Τι θα βγει, κανείς δεν ξέρει. Το τοπίο άλλαξε και αν ο λόγος εξακολουθεί να είναι για την ελευθερία και τη χειραφέτηση αναγκαστικά θα την αναζητήσουμε σε αυτό το νέο τοπίο. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω…

Πηγή: kathimerini.gr
16/10/09

ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group