| Συγγραφέας |
Μήνυμα |
| Επισκέπτης |
 Δημοσιεύθηκε: Πεμ Νοέ 26, 2009 11:22 am Θέμα δημοσίευσης: |
|
| Παράθεση: | | Την από γεννησιμιού μεγαλύτερη στρατιωτική διάνοια του αιώνα που μας πέρασε και για να μην υπερβάλλω, άντε την δεύτερο, μετά τον Βελουχιώτη, γεννημένη ηγετική στρατιωτική φυσιογνωμία. |
Δεν κόβεις κάτι, ρε φίλε; Μην το ξεφτιλίσουμε κι ολότελα. 
_______________________
Obelix,
Αυτή την συζήτηση την έχεις κάνει κατ' επανάληψη και στο ΠΚ. Επειδή ορισμένοι αρέσκονται να κάνουν Ιστορία με τα "ΑΝ", δεν έπεται ότι αυτό είναι δυνατόν. Όχι Obelix, Ιστορία μα τα "ΑΝ" δεν γίνεται. Μόνον ανώριμα παιδάκια που αρέσκονται στις φαντασιώσεις κάνουν κάτι τέτοιο. Τι θα γινόταν ΑΝ είχαν νικήσει οι Γερμανοί, ΑΝ ο Μ. Αλέξανδρος δεν είχε πεθάνει τόσο νωρίς κλπ ανοησίες. |
|
 |
| Γαβριάς |
| Δημοσιεύθηκε: Πεμ Νοέ 26, 2009 5:34 am Θέμα δημοσίευσης: |
|
| Οβελίξ, κανονικά τέτοια ώρα θα έπρεπε να κοιμόμαστε. Είμαστε πάνω στην ανάπτυξη. |
|
|
| Obelix |
| Δημοσιεύθηκε: Πεμ Νοέ 26, 2009 5:13 am Θέμα δημοσίευσης: Αντίήψη... |
|
| [quote:446bbe3ea5="-Γαβριάς-"]Το ότι τους ναζί τους νίκησε ο σοβιετικός λαός και όχι ο Στάλιν το λες εσύ χωρίς εγώ να έχω υποστηρίξει το αντίθετο. Είναι κουραστικό να μην καταλαβαίνεις ή να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις... |
Το κατάλαβα πολύ καλά. Όπως και εσύ. Το θέμα είναι πως το καταλάβαιναν και οι αγωνιστές της Αριστεράς. Δεν νομίζω να ήταν τόσο ανεγκέφαλοι να χάψουν τα παραμύθια περί της μεγαλοφυίας του "πατερούλη".
Αλλά και να τα έχαφταν λίγο, ήταν το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου να τα πετάξουν στα σκουπίδια, βλέποντας πως τους οδηγούσαν στη σφαγή και τις εξορίες. Αρκούσε, π.χ., να είχε ο Μάρκος ή ο Άρης λίγο περισσότερο κουράγιο για να τους καλέσει να ακολουθήσουν την πορεία που θα τους οδηγούσε στη νίκη και την αποφυγή του ολέθρου. Ήξεραν ότι η νίκη ήταν η μόνη σωτηρία τους. Από εκεί και πέρα κανένας "θαυμσμός στον πατερούλη" δεν μπορούσε να τους αναχαιτήσει...
Μόνο το γεγονός ότι η ηγεσία του ΚΚΕ αποδείχτηκε είτε ολοκληρωτικά υπόδουλη στον Στάλιν, είτε όχι αρκετά τολμηρή (Βαφειάδης, Βελουχιώτης, κλπ.) ήταν που οδήγησε την Αριστερά στην ήττα. Και αυτό ήταν τελείως "ατυχής συγκυρία". Και άλλες ηγεσίες ήταν σταλινικές, όταν όμως είδαν ότι κινδύνευε το κεφάλι τους ΕΦΤΥΣΑΝ το Στάλιν και προχώρησαν προς την κατάληψη της εξουσίας (Κίνα, Γιουγκοσλαυία). |
|
| -Γαβριάς- |
| Δημοσιεύθηκε: Τετ Νοέ 25, 2009 5:41 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
Σου απάντησα κι εγώ και άλλοι, πως στην χειρότερη περίπτωση άντε να γινόμασταν Γιουγκοσλαβία, δηλαδή μια μικρή παραδεισένια Ελβετία των Βαλκανίων δίχως τον εκμαυλισμό της καταθετικής εκπόρνευσης της πραγματικής.
Το ότι τους ναζί τους νίκησε ο σοβιετικός λαός και όχι ο Στάλιν το λες εσύ χωρίς εγώ να έχω υποστηρίξει το αντίθετο. Είναι κουραστικό να μην καταλαβαίνεις ή να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις...
Ούτε σου είπα πως ήταν "πεπρωμένο" η επικράτηση του σταλινισμού. Λες να έχω πάθει μαλάκυνση και να μην ξέρω τί λέω;
Σου είπα ότι κατέληξε "πεπρωμένο" η ήττα της Αριστεράς με τον σταλινισμό στο απόγειο και με τα ποσοστά επιρροής τα γραμμένα στο κωλοχαρτάκι να τηρούνται με ευλάβεια... |
|
|
| Obelix |
| Δημοσιεύθηκε: Τετ Νοέ 25, 2009 5:21 pm Θέμα δημοσίευσης: Μοιρολατρία... |
|
[quote:48ed400d42="Γαβριάς"]Αυτό κατάλαβες ρε Οβελίξ; Απόγειο εννοώ στην ισχύ του. Νικητής και ήρωας και σωτήρας δεν υποτιθεται πως έβγαινε ο Στάλιν από τον Β'Π.Π.;;; Ιδεολογική επιρροή του σταλινισμού δεν συνιστούσε εν μέρει αυτό;
Πώς λοιπόν θα "νικούσε" έτσι "ξαφνικά" η Αριστερά εδώ όταν ο άλλος τηρούσε ευλαβικά όσα υποσχέθηκε στον Τσώρτσιλ γραμμένα στο γνωστό χαρτάκι; Γι' αυτό σου λέω πως μιλάς για μεταφυσική, ούτε καν για σενάρια επιστημονικής φαντασίας που συνήθως είναι σενάρια που μελλοντικώς κάποια στιγμή επιβεβαιώνονται. |
Αγαπητέ Γαβριά:
Στο "απογειο" βρίσκεται κανείς όχι ανάλογα με το "prestige" που του σκαρώνουν οι σφουγγοκολάριοί του, αλλά σύμφωνα με το αν έχει να προσφέρει ή όχι.
Τη νίκη κατά του Ναζισμού την έδωσε όχι ο Στάλιν αλλά η σχεδιασμένη οικονομία της ΕΣΣΔ και ο υπεράνθρωπος αγώνας του Λαού της. Ο Στάλιν όχι μόνο δεν πρόσφερε τίποτα, αλλά ΧΡΕΩΘΗΚΕ, κατά τις πρώτες ημέρες της Γερμανικής εισβολής, την απόλυτη αποδιοργάνωση και τον αιφνιδιασμό που υπέστει ο Κόκκινος Στρατός. Oι ίδιοι οι στρατηγοί του (Ζούκωφ) τον χαρακτήριζαν "νήπιο". Και ο κόσμος της Αριστεράς διέθετε και αντίληψη και κρίση, τόσο εδώ, όσο και στην ΕΣΣΔ.
Εσύ μας λες πως ήταν σχεδόν "πεπρωμένο" η επικράτηση του Σταλινισμού και η ήττα της Αριστεράς. Αν ήταν έτσι, γιατί δεν έγινε το ίδιο και στην Κίνα; Ή στην Γιουγκοσλαυία; Αν ο κόσμος της Αριστεράς ήταν "θρησκευτικά προσηλωμένος" στον "πατερούλη", ΠΩΣ ήταν δυνατόν, λίγα μόλις έτη μετά τον "θρίαμβο" αυτόν του Στάλιν στις συνειδήσεις όλων που μας περιγράφεις, να είχαμε εξεγέρσεις στην Ανατ. Γερμανία, στην Ουγγαρία, κλπ.; Αλλά και εδώ, μέσα στην σταλινική, έστω, αριστερά υπήρχαν ηγέτες και τάσεις που αποστασιοποιούνταν από τις επιδιώξεις του Στάλιν, και γι' αυτό καρατομήθηκαν (Βελουχιώτης, Βαφειάδης). Θα μπορούσαν κάλιστα να είχαν καρατομήσει αυτοί τον Ζαχαριάδη. Το αν δεν έγινε το δεύτερο ήταν καθαρά τυχαίο.
Και εν πάση περιπτώση, το ερώτημα δεν ήταν αν θα μπορούσε να νικήσει η Αρiστερά, αλλά ΤΙ ΘΑ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΑΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΝΙΚΗΣΕΙ: Θα είχαμε γίνει μία ακόμα χώρα του "Σιδηρού Παραπετάσματος" με την ίδια ακριβώς εξέλιξη; Ή η όλη εξέλιξη των Βαλκανίων, της ΕΣΣΔ, και της Ευρώπης θα ήταν ΠΟΛΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ; Εγώ υποστηρίζω το δεύτερο! |
|
| Γαβριάς |
| Δημοσιεύθηκε: Τετ Νοέ 25, 2009 12:17 pm Θέμα δημοσίευσης: Re: Παντοδύναμε Στάλιν... |
|
| [quote:0d137367e6="Obelix"][quote:0d137367e6="Γαβριάς"]Η διαφορά σε αυτό που διατύπωσα με την δεύτερη εκδοχή σου είναι πως εσύ μιλάς για το σενάριο της επιστημονικής φαντασίας να νικούσε η Αριστερά εδώ, (με τον σταλινισμό στο απόγειο) και μετά να κατέρρεε και το γραφειοκρατικό μαγαζί. |
¿στε ο σταλινισμός είχε "απόγειο"; Είχε ακόμα να "προσφέρει πολλά" στην ιστορική πορεία - και μάλιστα την κομμουνιστική;
Αν το ενδεχόμενο να νικήσει η αριστερά "με τον σταλινισμό στο απόγειο" ήταν "το κάτι άλλο", τότε ΓΙΑΤΙ ο Στάλιν, ο Ζαχαριάδης και οι λοιποί ΞΕΣΚΙΣΤΗΚΑΝ για να ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΟΥΝ αυτό το "κάτι άλλο"; Και όχι μόνο αυτοί, αλλά και οι Αγγλοαμερικανοί, από κοντά;
Μάλλον φοβόνταν όλοι πως "θα πάθαινε κάτι η υγεία τους" αν νικούσε εδώ η Αριστερά... |
Αυτό κατάλαβες ρε Οβελίξ; Απόγειο εννοώ στην ισχύ του. Νικητής και ήρωας και σωτήρας δεν υποτιθεται πως έβγαινε ο Στάλιν από τον Β'Π.Π.;;; Ιδεολογική επιρροή του σταλινισμού δεν συνιστούσε εν μέρει αυτό;
Πώς λοιπόν θα "νικούσε" έτσι "ξαφνικά" η Αριστερά εδώ όταν ο άλλος τηρούσε ευλαβικά όσα υποσχέθηκε στον Τσώρτσιλ γραμμένα στο γνωστό χαρτάκι; Γι' αυτό σου λέω πως μιλάς για μεταφυσική, ούτε καν για σενάρια επιστημονικής φαντασίας που συνήθως είναι σενάρια που μελλοντικώς κάποια στιγμή επιβεβαιώνονται.
|
| Obelix |
| Δημοσιεύθηκε: Τρι Νοέ 24, 2009 7:43 am Θέμα δημοσίευσης: Ό,τι δηλώσεις... |
|
[quote:59fa8c6ef9="Μπούρδες!"]Οbelix λες μπούρδες!
Πολλοί Τροτσκιστές γίναν τσιράκια της αστικής ταξης προκειμένου να βγάλουν τα αποθημένα τους απέναντι στους σταλινικούς.
Τα εγχώρια παραδείγματα τα γνωρίζεις, αλλά υπάρχουν και διεθνή.
Οχι και (μόνο) ο Κύρκος σταλινικός !
Εχω γνωρίσεςι από κοντά πώς κινούνται οι εγχώριοι Τροτσκιστές και πώς φραξιονίζονται με μανία για τον έλεγχο ακόμα και ολιγοπληθών ομάδων !
Ευτυχώς που δεν κυριάρχισαν στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα αυτοί !
Σταλινικότεροι του Στάλιν !!! |
1) ΠΟΙΟΙ ήταν αυτοί οι "Τροτσκιστές"; ΠΟΙΟΥΣ έχεις υπ' όψη;
2) ΠΩΣ τους προσδιορίζεις ως "Τροτσκιστές"; |
|
| Μπούρδες! |
| Δημοσιεύθηκε: Δευ Νοέ 23, 2009 8:21 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
Οbelix λες μπούρδες!
Πολλοί Τροτσκιστές γίναν τσιράκια της αστικής ταξης προκειμένου να βγάλουν τα αποθημένα τους απέναντι στους σταλινικούς.
Τα εγχώρια παραδείγματα τα γνωρίζεις, αλλά υπάρχουν και διεθνή.
Οχι και (μόνο) ο Κύρκος σταλινικός !
Εχω γνωρίσεςι από κοντά πώς κινούνται οι εγχώριοι Τροτσκιστές και πώς φραξιονίζονται με μανία για τον έλεγχο ακόμα και ολιγοπληθών ομάδων !
Ευτυχώς που δεν κυριάρχισαν στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα αυτοί !
Σταλινικότεροι του Στάλιν !!! |
|
|
| Obelix |
| Δημοσιεύθηκε: Κυρ Νοέ 22, 2009 5:08 am Θέμα δημοσίευσης: ΑΝ... |
|
| [quote:f453433c92="απελάτης"]Ούτε έχει κανένα νόημα να θέτουμε ετεροχρονισμένα «αν», όπως τι θα ήταν η γιαγιά αν είχε καρούλια. |
Από την στιγμή που τόσοι και τόσοι ΠΟΝΤΙΚΟΙ που εγκατέλειψαν το σταλινικό σκάφος την ώρα που βυθιζόταν, και εν συνεχεία έγιναν βασιλικότεροι του βασιλέως στο μέτωπο του ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ, βομβαρδίζουν την κοινή γνώμη με εκτιμήσεις και αποφθέγματα του τύπου "ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι", και διαβεβαιώνουν ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ότι "ΑΝ (με 'αν' ξεκινούν, πρώτοι αυτοί) η αριστερά είχε νικήσει στον εμφύλιο, η Ελλάδα δεν θα είχε γίνει παρά μία ακόμα Βουλγαρία ή Αλβανία, ακολουθόντας τις τελικά, μετά 50 έτη, στην ανατροπή του υπαρκτού σοσιαλισμού, κλπ." είναι απεναντίας ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ:
1) Να αντιπαραθέτει κανείς τις δικές του εκτιμήσεις για το ΤΙ είναι το πιθανότερο να είχε γίνει αν η Αριστερά είχε νικήσει (με ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, και όχι επιβολή άνωθεν του Κόκκινου Στρατού) και
2) Να επισημαίνει ότι τόσο οι Αγγλοαμερικανοί Ιμπεριαλιστές όσο και η σταλινική ηγεσία της ΕΣΣΔ έκαναν ΤΑ ΑΔΥΝΑΤΑ ΔΥΝΑΤΑ για να τσακίσουν την εξέγερση του Ελληνικού Προλεταριάτου. Και φυσικά δεν κατέβαλαν τέτοια προσπάθεια επειδή εκτιμούσαν ότι, ΑΝ νικούσε η Αριστερά οι ίδιοι θα έβγαιναν "αλώβητοι". Μάλλον διέβλεπαν ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥΣ σε μια τέτοια προοπτική. |
|
| Επισκέπτης |
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 8:50 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
[quote:5b580fa14f="κάργα Βαφειαδικός"][quote:5b580fa14f="Ευτυχώς !"]
- Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- . " |
Ο Κύρκος, το έχω ξαναπεί, είναι ο τελειότερος άνθρωπος στο να χαϊδεύει τον γάτο του δίνοντας συνέντευξη στον κύριο Τζανετάκο. Ο Κύρκος είπε γελοίο τον Μάρκο! Ποιόν; Την από γεννησιμιού μεγαλύτερη στρατιωτική διάνοια του αιώνα που μας πέρασε και για να μην υπερβάλλω, άντε την δεύτερο, μετά τον Βελουχιώτη, γεννημένη ηγετική στρατιωτική φυσιογνωμία.
Ο Βαφειάδης, είχε και άσχημα και ακόμη και στερνά που δεν τίμησαν τα πρώτα.
Όμως ιδιαίτερα ο Κύρκος δεν είναι ούτε άξιος ούτε ικανός να μας τα πεί! Τουλάχιστον αυτός είναι πολύ λίγος για να κρίνει ποιός είναι ο πρόσφυγας, καπνεργάτης, παράνομος, έγκλειστος, δραπέτης και αρχιστράτηγος Μάρκος. |
Τι να μας πει κι ο Τσίρκος, που μαζί με το Δρακόπουλο υποστήριζε ότι το Πολυτεχνείο ήταν προβοκάτσια για να ανατραπεί το σχέδιο φιλελευθεροποίησης του Μαρκεζίνη, που έκανε τη συγκυβέρνηση με το Μητσοτάκη και που υποστήριζε το καθεστώς του Τσαουσέσκου ως μοντέλο δημοκρατικού σοσιαλισμού. Καλά τον έλεγε Κίρκη ο Τζιμάκος, γιατί προσπαθούσε να μας πείσει ότι τα γουρούνια που είναι στη βουλή είναι άνθρωποι...
|
| κάργα Βαφειαδικός |
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 7:37 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
[quote:826e02c9be="Ευτυχώς !"]
- Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- . " |
Ο Κύρκος, το έχω ξαναπεί, είναι ο τελειότερος άνθρωπος στο να χαϊδεύει τον γάτο του δίνοντας συνέντευξη στον κύριο Τζανετάκο. Ο Κύρκος είπε γελοίο τον Μάρκο! Ποιόν; Την από γεννησιμιού μεγαλύτερη στρατιωτική διάνοια του αιώνα που μας πέρασε και για να μην υπερβάλλω, άντε την δεύτερο, μετά τον Βελουχιώτη, γεννημένη ηγετική στρατιωτική φυσιογνωμία.
Ο Βαφειάδης, είχε και άσχημα και ακόμη και στερνά που δεν τίμησαν τα πρώτα.
Όμως ιδιαίτερα ο Κύρκος δεν είναι ούτε άξιος ούτε ικανός να μας τα πεί! Τουλάχιστον αυτός είναι πολύ λίγος για να κρίνει ποιός είναι ο πρόσφυγας, καπνεργάτης, παράνομος, έγκλειστος, δραπέτης και αρχιστράτηγος Μάρκος. |
|
| Ευτυχώς ! |
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 6:53 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
"Eυτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι"
Τάκη Λαζαρίδη
Εκδόσεις Πελασγός, 4η έκδοση
http://www.scribd.com/doc/11837318/-
Ευτυχώς που δεν νίκησε η επανάστασή μας!
Ο Λεωνίδας Κύρκος σε μια συνέντευξη - ανακεφαλαίωση της 50χρονης πολιτικής του πορείας θυμάται, μετανιώνει, εξομολογείται
Του Αλεξη Παπαχελα
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100057_03/12/2006_207564
Απόσπασμα :
" «Εβλεπα αυτούς τους γελοίους ανθρώπους σαν γίγαντες...»
- Κοιτάζοντας έτσι πίσω, τα 50 κάτι χρόνια πολιτικής πορείας, υπάρχει κάτι που λέτε μακάρι να μπορούσα να το ξαναζήσω, να το ξανακάνω, θα το έκανα διαφορετικά;
- Με έχει απασχολήσει το ερώτημα, αλλά δεν έχω βρει απάντηση. Από τη στιγμή που μπήκα μέσα στο αριστερό κίνημα ήμουνα δοσμένος σε αυτό. Δεν ήμουνα με την κριτική διάθεση που απέκτησα εκ των υστέρων, γι' αυτό και τα όσα συζητάμε για νέους κ.τ.λ. τα ακούω βερεσέ. Ενας νέος αν δεν έχει εμπειρίες, δεν τις έχει ζήσει, δεν τις έχει βιώσει για να μπορεί να κάνει τον κριτικό έλεγχο, εύκολα παραδίδεται στους εντυπωσιασμούς. Ηρθε μια στιγμή που μπορούσα να δω πολλά πράγματα από τη συμπεριφορά του Ζαχαριάδη, δεν τα είδα. Και νιώθω μια ευθύνη. Δεν ασκούσα, βέβαια, τότε καμιά απολύτως επιρροή. Ημουν ένα στελεχάκι της βάσης, που δεν μετείχε στις πολιτικές διεργασίες, που δεν είχε την πληροφόρηση, αλλά δεν είχε και το κουράγιο να δει κατάματα τους ανθρώπους, οι οποίοι στα μάτια του παρουσιάζονταν γιγάντιοι. Και είδα ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα. Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας π.χ. τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά, ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη νεολαία, γραμματέας της νεολαίας κ.τ.λ. Ανθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, σας επαναλαμβάνω, τους έβλεπα τους ανθρώπους αυτούς σαν γίγαντες. " |
|
|
| Άρης |
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 2:30 pm Θέμα δημοσίευσης: Τι μπορούσε να γίνει |
|
Η Αριστερά ηττήθηκε δύο χρόνια νωρίτερα προτού ξεκινήσει ο εμφύλιος, στα Δεκεμβριανά. Μέχρι το Δεκέμβρη του '44 το ΕΑΜ είχε τη δυνατότητα και τη μαζικότητα να συντρίψει τους αντιπάλους του και να έρθει στα πράγματα, αλλά ας όψεται ο Σιάντος και αργότερα ο Ζαχαριάδης που πούλησαν την επανάσταση. Έκτοτε, το παιχνίδι είχε χαθεί.
Ο εμφύλιος έγινε όχι επειδή το ήθελε ο Ζαχαριάδης ή ο Στάλιν, αλλά επειδή το ήθελαν οι Άγγλοι. Η λευκή τρομοκρατία στην οποία επιδόθηκε το παλινορθωμένο αστικό καθεστώς προς τους παλιούς Εαμίτες, η στελέχωση των σωμάτων καταστολής με τους πρώην χίτες και ταγματασφαλίτες και οι εκλογές βίας και τρομοκρατίας που επακολούθησαν ήταν όλα εμπνευσμένα από τη Μεγάλη Βρετανία ώστε το ΚΚΕ να βγει και πάλι στα βουνά και να βρουν την ευκαιρία να το ξεκάνουν.
Στον εμφύλιο η υπεροπλία του Εθνικού Στρατού ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη. Ο ΔΣΕ αναγκάστηκε να μεταφέρει τον πόλεμο στο βορρά για να μπορεί να ανεφοδιάζεται από τη Γιουγκοσλαβία, αλλά και γιατί υπήρχε η κρυφή ελπίδα ότι ο Στάλιν θα τους βοηθούσε να φτιάξουν αεροπορία. Ο Στάλιν όμως δεν υπήρχε περίπτωση να κατέβει στο Αιγαίο καθώς αφενός τον δέσμευε η συμφωνία της Γιάλτας, αφετέρου δεν θα εμπιστευόταν με τίποτα ένα αυθεντικό λαϊκό κίνημα που ο εντολοδόχος του Ζαχαριάδης δεν θα μπορούσε να ελέγξει απόλυτα.
Αν απ' την άλλη είχε επικρατήσει η γραμμή του Μάρκου, ο ΔΣΕ θα πολεμούσε για πολλά χρόνια ακόμα (ίσως και δεκαετία) και σίγουρα, αργά ή γρήγορα, θα ακολουθούσε επέμβαση των ίδιων των Αμερικανών όπως στο Βιετνάμ. Μόνο που η Ελλάδα δεν ήταν Βιετνάμ και ο ΔΣΕ δεν είχε τη μαζικότητα που είχαν οι Βιετκόνγκ, και με μερικές ακόμα ναπάλμ θα μας είχαν διαλύσει ολοκληρωτικά.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι στον εμφύλιο δεν υπήρχε περίπτωση να κερδίσουμε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κακώς βγήκε το ΚΚΕ στο βουνό, γιατί πολύ απλά δεν είχε άλλη λύση, και είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο, η Δεξιά, το Παλάτι, οι Άγγλοι και οι Αμερικάνοι είχαν βαλθεί να το ξεκάνουν.
Μπορούσαμε όμως να κερδίσουμε πιο πριν, το '44, αν η πουλημένη τοτινή ηγεσία του ΚΚΕ δεν έπαιζε το βρώμικο ρόλο που έπαιξε. Και μια επικράτηση του ΕΑΜ, με αρχηγό το φυσικό ηγέτη του λαού Άρη Βελουχιώτη, θα είχε, όπως υποστήριζε ο Τζίμας, πρακτικό αποτέλεσμα, στη χειρότερη περίπτωση, παρόμοιο με αυτό της Γιουγκοσλαβίας, που θα 'ταν σίγουρα καλύτερο από το αποτέλεσμα της σημερινής Ελλάδας του κράτους της Δεξιάς, της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, της αστυφιλίας, των κάκιστων υποδομών, της ερήμωσης της υπαίθρου, της αποβιομηχάνισης, της αντιπαροχής, της οικολογικής καταστροφής, της τεράστιας ανεργίας και της απόλυτης διαφθοράς. |
|
|
| απελάτης |
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 1:53 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
Η Αριστερά ήταν τότε υπό το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ με την ηγεσία που είχε στην διάρκεια του πολέμου δεν υπήρχε περίπτωση να πάρει εξουσία.
Δεν νικήθηκε στρατιωτικά. Παρέδωσε την εξουσία, που ήδη κατείχε μόλις αποχώρησαν οι Γερμανοί στην αντίδραση και στους εγγλέζους. Οι ντόπιες δυνάμεις ήταν στρατιωτικά και πολιτικά ανύπαρκτες. Αν ήθελε ο ΕΛΑΣ, οι Εγγλέζοι δεν θα μπορούσαν να πατήσουν το πόδι τους σε ελληνική στεριά.
Το ΚΚΕ μπορούσε να νικήσει μόνο κατόπιν εσωτερικής ανατροπής. Αν δεν είχε μπει στην κυβέρνηση του Παπανδρέου, αν δεν είχε αφοπλίσει τον ΕΛΑΣ και δεν είχε κάνει την προδοτική συμφωνία της Βάρκιζας, αν στο Δεύτερο Αντάρτικο, ο Μάρκος είχε διώξει τον Ζαχαριάδη, που κατέφθασε στην Ελλάδα με εγγλέζικο αεροπλάνο για να καταστρέψει το αντάρτικο, εγκαταλείποντας εσκεμμένα την τακτική του ανταρτοπόλεμου και εγκαινιάζοντας πόλεμο εκ παρατάξεως, σαν να ήταν ο Δημοκρατικός στρατός τακτικός, με τανκς, βαρύ πυροβολικό, αεροπορία, κλπ.
Αν είχαν υπάρξει τέτοιες εσωτερικές αλλαγές στην Αριστερά η Ελλάδα θα γινότανε κάτι σαν την Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Και η Γιουγκοσλαβία του Τίτο γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και ελευθερίες ουσιαστικές, άγνωστες στο σταλινικό στρατόπεδο. Σε συνεργασία και συμμαχία με την Γιουγκοσλαβία, πολλά πράγματα ίσως θα μπορούσαν ν’ αλλάξουν στα Βαλκάνια. Δεν μπορεί να ξέρει κανείς τι επιπτώσεις θα είχε για την ιμπεριαλιστική Δύση η απουσία του ελληνικού αναχώματος. Ούτε έχει κανένα νόημα να θέτουμε ετεροχρονισμένα «αν», όπως τι θα ήταν η γιαγιά αν είχε καρούλια. |
|
|
| kostas oikodomos |
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 12:11 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ
Αποσπασμα απο το βιβλιο του Τροτσκι<<Η ΖΩΗ ΜΟΥ>>
Με ρώτησαν πολλές φορές και με ρωτούνε ακόμα και τώρα: Πως χάσατε την εξουσία; Συχνά, η ερώτηση αυτή δείχνει, ότι ο συνομιλητής φαντάζεται με πολλή απλοϊκότητα την εξουσία, σαν ένα υλικό αντικείμενο, που θα μπορούσε να πέσει από τα χέρια και να χαθεί, όπως ένα ρολόι ´η ένα σημειωματάριο. Στην πραγματικότητα, όταν οι επαναστάτες που διευθύνανε την πάλη για την κατάκτηση της εξουσίας φτάνουνε στο σημείο να τη χάνουν «δίχως μάχη» ´η από καταστροφή, αυτό σημαίνει πως η επίδραση ορισμένων ιδεών και ορισμένων ψυχικών καταστάσεων βρίσκεται σε ύφεση στις ηγετικές σφαίρες της επανάστασης, ´η ότι το επαναστατικό πνεύμα στις μάζες βρίσκεται σε κατάπτωση, ´η ότι και τα δυο αυτά μαζί βρίσκονται σε παρακμή.
Τα διευθυντικά στελέχη του κόμματος, που βγήκε από την παρανομία ήταν εμψυχωμένα από επαναστατικές τάσεις, που οι ηγέτες της πρώτης περιόδου της επανάστασης τις μορφοποιούσαν καθαρότερα και τελειότερα. Χάρη σ´ αυτές ακριβώς τις ικανότητες τους αναγνωρίστηκαν ηγέτες του κόμματος και μέσω του κόμματος και ηγέτες της εργατικής τάξης και μέσω της εργατικής τάξης οδηγητές της χώρας. Από αυτό το δρόμο ορισμένα άτομα συγκεντρώσαν στα χέρια τους την εξουσία.
Οι ιδέες όμως της πρώτης επαναστατικής περιόδου χάσανε ασυναίσθητα την επίδραση τους πάνω στα πνεύματα εκείνων των κομματικών στρωμάτων που κατείχαν άμεσα την εξουσία για να κυβερνούν τη χώρα. Στην ίδια τη χώρα συντελούνταν προτσές, που μπορούν να συνοψισθούν στο γενικό όρο αντίδραση. ΟΙ διαδικασίες αυτές πλήττανε λίγο ´η πολύ την εργατική τάξη και προπαντός τα εργατικά στοιχεία του κόμματος. Το στρώμα που αποτελούσε το μηχανισμό της εξουσίας άρχιζε να διαμορφώνει καινούργιους, ξεχωριστούς σκοπούς, προσπαθώντας να υποτάξει σ´ αυτούς την επανάσταση. Ανάμεσα στους ηγέτες που χαράζανε την ιστορική κατεύθυνση της τάξης κι ήταν σε θέση να βλέπουν πάνω απ´ το μηχανισμό, κι αυτόν τον ίδιο το μηχανισμό – πελώριο, βαρυκινητο, συνθεμένο από ετερόκλητα στοιχεία, που απορροφούσε εύκολα το μέσο κομμουνιστή – άρχισε να διαγράφεται μια διάσταση. Στην αρχή είχε χαρακτήρα πιότερο ψυχολογικό παρά πολιτικό. Οι χτεσινές μέρες πολύ νωπές. Τα συνθήματα του Οκτώβρη δεν είχαν ακόμα ξεθωριάσει στη θύμηση. Το προσωπικό κύρος των ηγετών της πρώτης περιόδου ήταν πολύ μεγάλο. Ωστόσο, όμως, κάτω από τις μορφές αυτών των παραδόσεων διαμορφωνόταν μια καινούργια ψυχολογία. Οι διεθνείς προοπτικές σκοτείνιαζαν. Τα καθημερινά καθήκοντα απορροφούσαν ολοκληρωτικά τους ανθρώπους. Καινούργιες μέθοδοι, που έπρεπε να εξυπηρετήσουν καθορισμένους πριν από λίγο σκοπούς, δημιουργούσαν καινούργιους σκοπούς και πάνω απ´ όλα καινούργια ψυχολογία. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να θεωρούν έναν σταθμό εκκινήσεως σαν τον έσχατο σταθμό. Διαμορφώθηκε ένας καινούργιος τύπος.
Οι επαναστάτες, στο κάτω κάτω είναι κι αυτοί φτιαγμένοι από την ίδια κοινωνική πάστα, όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι. Πρέπει όμως, να έχουν ορισμένες ξεχωριστές προσωπικές ιδιότητες, που επιτρέπουν στην ιστορική εξελικτική πορεία να τους ξεχωρίζει από τους άλλους και να τους συγκεντρώνει σε μιαν ιδιαίτερη ομάδα. Η κοινή ζωή τους, η θεωρητική εργασία, η πάλη τους κάτω από την ίδια σημαία, η συλλογική πειθαρχία, ο χαρακτήρας που ατσαλώνεται κάτω από τη φωτιά των κινδύνων, διαμορφώνουν σιγά σιγά τον τύπο του επαναστάτη. Κι έχουν απόλυτα δίκαιο να μιλούν για τον ψυχολογικό τύπο του μπολσεβίκου, αντιτάσσοντας τον, ας πούμε, στον τύπο του μενσεβίκου. Έχοντας κανείς αρκετή πείρα μπορεί, μάλιστα, με μια μάτια να ξεχωρίσει έναν μπολσεβίκο από ένα μενσεβίκο, με ελάχιστο ποσοστό να πέσει έξω.
Αυτό δε σημαίνει όμως καθόλου, ότι σ´ ένα μπολσεβίκο είναι όλα πάντα μπολσεβίκικα. Να μεταμορφώσεις μια θεώρηση του κόσμου από τη σάρκα ίσαμε τα κόκαλα, να υποτάξεις σ´ αυτήν όλες τις λειτουργίες της συνείδησης σου και να συγχωνεύσεις μαζί της έναν κόσμο προσωπικών σου αισθημάτων – αυτό δεν είναι χάρισμα που μπορεί να το ´χουν όλοι. Είναι προνόμιο πολύ λίγων. Στην εργατική μάζα αυτό αντισταθμίζεται από το ταξικό ένστικτο, που σε κρίσιμες στιγμές, φτάνει σε μεγάλη οξυδέρκεια.
Υπάρχει, ωστόσο, στο κόμμα και στο κράτος σημαντικός αριθμός από επαναστάτες, που μολονότι στη μεγάλη τους πλειοψηφία προέρχονται από τη μάζα, έχουν από πολύν καιρό ξεκόψει από αυτή κι απ´ τη μάζα, έχουν από πολύν καιρό ξεκόψει απ´ αυτή κι απ´ την ίδια τους τη στάση έρχονται σε αντίθεση με τη μάζα. Το ταξικό ένστικτο σ´ αυτούς έχει πια εξατμισθεί. Απ´ την άλλη μεριά τους λείπει η θεωρητική σταθερότητα κι η ευρύτητα απόψεων, που να μπορεί να αγκαλιάσει την εξελικτική πορεία στο σύνολο της. Μέσα στην ψυχολογία τους απομένουν αρκετές θέσεις ανυπεράσπιστες, απ´ όπου – με τη μεταβολή των συνθηκών – εισχωρούν ξένες κι εχθρικές πνευματικές επιδράσεις.
Στις περιόδους της παράνομης πάλης, της εξέγερσης, του εμφύλιου πολέμου, αυτά τα στοιχεία ήταν μονάχα στρατιώτες του κόμματος. Όταν όμως λιγόστεψε η ένταση, όταν οι νομάδες της επανάστασης καθηλώνονταν στις θέσεις τους, ξυπνούσαν τότε μέσα τους, ζωντάνευαν κι αναπτύσσονταν όλα τα χαρακτηριστικά της ψυχολογίας του μικροαστού, συμπάθειες κι επιθυμίες υπαλλήλων ικανοποιημένων απ´ τον εαυτό τους.
Πολλές φορές ορισμένες εκδηλώσεις, που ξέφευγαν απ´ τον Καλινιν, το Βοροσιλωφ, το Στάλιν, το Ρυκωφ, προξενούσαν ανησυχίες. Από πού προερχόταν αυτό; Διερωτόμουν. «Από ποια σωλήνα ξεπηδούσε»; Συνέβαινε, πηγαίνοντας στη μια ´η την άλλη συνεδρίαση, να βρίσκω ομίλους να συζητούν και να σταματούν απότομα τις συζητήσεις τους μόλις εμφανιζόμουν. Στις κουβέντες τους δεν υπήρχε τίποτα που στρέφονταν εναντίον μου. Τίποτα αντίθετο με τις απόψεις του κόμματος. Η ατμόσφαιρα όμως μύριζε ηθική αμεριμνησία, αυτοϊκανοποίηση, χυδαία ευχαρίστηση. Ένοιωθαν ξαφνικά την ανάγκη να κάνουνε μεταξύ τους εκμυστηρεύσεις για την καινούργια αυτή κατάσταση που επικρατούσε και με την ευκαιρία σημειώνω, πως μέσα σ´ αυτές είχανε πάρει μεγάλη έκταση φλυαρίες γεμάτες κακοήθεια. Άλλοτε αυτοί οι άνθρωποι ντρέπονταν για τέτοια φερσίματα, όχι μόνο μπροστά στο Λένιν και σε μένα, αλλά μπροστά στον εαυτό τους τον ίδιο. Όταν, για να φέρουμε ένα παράδειγμα, ξεπετιόταν από το στόμα του Στάλιν κάποια χυδαιότητα, ο Λένιν, δίχως να σηκώσει το σκυμμένο πάνω στα χαρτιά του κεφάλι του, έριχνε ολοτρόγυρα ματιές, σα να ήθελε να διαπιστώσει αν κατάλαβαν κι άλλοι ποσό ανυπόφορη ήταν η έκφραση που ξεστόμισε ο Στάλιν. Σε παρόμοιες περιπτώσεις έφτανε μια φευγαλέα μάτια ´η ύψωση του τόνου της φωνής για να φανεί η συνεννόηση που υπήρχε ανάμεσα στο Λένιν και σ´ εμένα σε τέτοιες ψυχολογικές αξιολογήσεις.
Αν δεν πήγαινα στις διασκεδάσεις, που ολοένα και περισσότερο άρχισαν να συνηθίζονται στις νέες διευθυντικες σφαίρες, δεν το ´κανα από ηθικούς λόγους. Απλούστατα δεν είχα καμία διάθεση να υφίσταμαι τις δοκιμασίες μιας καθαρής ανίας. Επισκέψεις ανάμεσα στους ηγετικούς κύκλους, τακτικές εμφανίσεις στα μπαλέτα, συντροφικά γλέντια με πιοτό, όπου έπαιρνε κι έδινε το κουτσομπολιό, όλα τούτα δε με ενθουσιάζανε καθόλου. Η νέα ανώτερη σφαίρα το ´νοιωθε πως αυτός ο τρόπος ζωής δε μου ταίριαζε. Κι ούτε που προσπαθούσαν να με προσελκύσουν. Γι´ αυτό και σταματούσαν οι διάφοροι όμιλοι τις κουβέντες τους, μόλις εμφανιζόμουνα και σκορπούσαν με κάποια δυσφορία και κάποια εχθρότητα απέναντι μου. Για όποιον θέλει, αυτό σημαίνει πως άρχισα να χάνω την εξουσία.
Θα περιοριστώ εδώ στην ψυχολογική πλευρά της υπόθεσης, αφήνοντας κατά μέρος τις κοινωνικές της βάσεις, δηλαδή τις ανατομικές αλλοιώσεις της επαναστατικής κοινωνίας. Είναι αυτονόητο, ότι τελικά αυτές οι αλλοιώσεις είναι εκείνες που παίζουν τον αποφασιστικό ρόλο. Ωστόσο αναγκαστικά, θα πέσει πρώτα κανείς πάνω στις ψυχολογικές τους αντανακλάσεις. Τα βαθύτερα γεγονότα εξελίσσονται σχετικά αργά, ευκολύνοντας τις μοριακές διεργασίες του εκφυλισμού στην ανώτερη σφαίρα και μη αφήνοντας, έτσι, τη δυνατότητα να εμφανιστούν μπροστά στις μάζες οι δυο αυτές ασυμφιλίωτες θέσεις. Πρέπει ακόμα να προστεθεί, πως η νέα πνευματική κατάσταση έμενε για πολύν καιρό και μένει ακόμα μασκαρεμένη με τις μορφές της παράδοσης. Κι αυτό δυσκόλευε ακόμα περισσότερο να προσδιορίσεις ποσό βαθιά τραβούσε ο εκφυλισμός. Η συνωμοσία του Θερμιδωρ, στο τέλος του 18ου αιώνα, προετοιμασμένη απ´ την ίδια την πορεία της επανάστασης, ξέσπασε μ´ ένα μονάχα χτύπημα και πήρε τη μορφή μιας αιματηρής λύσης. Το δικό μας το Θερμιδωρ γλιστράει αργά. Η γκιλοτίνα έχει αντικατασταθεί, τουλάχιστο για χρονικό διάστημα που δεν μπορούμε να καθορίσουμε, με τις δολοπλοκίες. Η παραποίηση του παρελθόντος, συστηματική, οργανωμένη σύμφωνα με τη μέθοδο της «αλυσίδας», έχει γίνει το όργανο της μετατροπής του ιδεολογικού εξοπλισμού του επίσημου κόμματος. Η αρρώστια του Λένιν κι η αναμονή για το ενδεχόμενο ξαναγύρισμα του στη διεύθυνση του κόμματος, δημιούργησαν μια προσωρινή κατάσταση αβεβαιότητας, που κράτησε, με διακοπές, σχεδόν δυο χρόνια. Αν το επαναστατικό κίνημα βρισκόταν σε άνοδο, οι αναβολές θα ήτανε σε όφελος της αντιπολίτευσης. Η επανάσταση όμως υφιστατο τότε, σε διεθνή κλίμακα, ήττες πάνω στις ήττες κι οι παρατάσεις αυτές ήταν σε όφελος του εθνικού ρεφορμισμού, δυναμώνοντας αυτόματα τη γραφειοκρατία του Στάλιν εναντίον μου κι εναντίον της θεωρίας της διαρκούς επανάστασης, από πραγματικούς Φιλισταίους κι ανίδεους, τόσο καταφάνερο ανόητοι, ξεπηδούσε ακριβώς απ´ αυτές τις ψυχολογικές πήγες. Φλυαρώντας μπροστά σε μια μπουκάλα κρασί ´η γυρίζοντας από μια παράσταση μπαλέτου κάποιος ευχαριστημένος απ´ τον εαυτό του γραφειοκράτης, έλεγε σε κάποιον άλλον όχι λιγότερο ικανοποιημένο: «Ο Τρότσκι δεν έχει τίποτα άλλο στο μυαλό του από τη διαρκή επανάσταση». Εδώ στηρίζονταν οι κατηγόριες εναντίον μου, ότι δεν είχα αισθήματα συναδελφικότητας, ότι ήμουνα ατομιστής, αριστοκράτης. «Δε μπορείς όλα κι όλο σου τον καιρό να τα διαθέτεις για την επανάσταση, πρέπει επίσης να ενδιαφερθείς λιγάκι και για τον εαυτό σου». – Κι αυτή η διάθεση μεταφραζόταν: «Κάτω η διαρκής επανάσταση!». Η διαμαρτυρία που ξεσηκωνόταν εναντίον των θεωρητικών απαιτήσεων του μαρξισμού και των πολιτικών επιδιώξεων της επανάστασης, έπαιρνε σιγά σιγά γι´ αυτούς τους ανθρώπους τη μορφή μιας πάλης εναντίον του «τροτσκισμού». Κάτω απ´ αυτό το έμβλημα ο μικροαστός απελευθερωνόταν μέσα στο μπολσεβίκο. Να, που οφειλόταν το χάσιμο της εξουσίας από μέρους μου και πως αυτό καθόρισε τις μορφές όπου συντελέστηκε αυτό το χάσιμο.
Εξιστόρησα, την επίθεση του εναντίον του Στάλιν και των συμμάχων του, του Ντζερζινσκυ και του Ορτσονικιντζε. Ο Λένιν εκτιμούσε πολύ τον Ντζερζινσκυ. Η ψυχρότητα μεταξύ τους άρχισε όταν ο Ντζερζινσκυ κατάλαβε ότι ο Λένιν δεν τον θεωρούσε ικανό να διευθύνει μια εργασία στην οικονομία. Αυτός ο λόγος έσπρωξε τον Ντζερζινσκυ προς τον Στάλιν. Τότε πια ο Λένιν αναγκάστηκε να στραφεί και κατά του Ντζερζινσκυ μια κι είχε γίνει στήριγμα του Στάλιν. Όσο για τον Ορτσονικιτζε, ο Λένιν ήθελε να τον διώξει από το κόμμα γιατί συμπεριφερόταν σαν υπερκυβερνητης. Το σημείωμα, όπου ο Λένιν υποσχόταν στους μπολσεβίκους της Γεωργίας ανεπιφύλακτη υποστήριξη εναντίον του Στάλιν, του Ντζερζινσκυ και του Ορτσονικιντζε απευθυνόταν στον Μντιβανι. Η τύχη που είχαν αυτά τα τέσσερα πρόσωπα, δείχνει ξεκάθαρα τι αντίστροφη κατάφερε η σταλινική φράξια μέσα στο κόμμα. Μετά το θάνατο του Λένιν, ο Ντζερζινσκυ τοποθετήθηκε επί κεφαλής του Ανώτατου Συμβουλίου της εθνικής οικονομίας, δηλαδή επί κεφαλής όλης της κρατικής βιομηχανίας. Ο Ορτσονικιντζε, που είχε προσημειωθεί να εκδιωχθεί από το κόμμα, τοποθετήθηκε επί κεφαλής της κεντρικής επιτροπής έλεγχου. Ο Στάλιν δεν έμεινε μόνο, παρά την αντίθετη γνώμη του Λένιν, γενικός γραμματέας του κόμματος, αλλά κι απόκτησε στο μηχανισμό ανήκουστες εξουσίες. Τέλος ο Μπουντου Μντιβανι, που είχε ταχθεί μαζί του αλληλέγγυος ο Λένιν, κλείστηκε στις φυλακές του Τσελιαμπινσκ. Η ίδια «ανασυγκρότηση» έγινε σ´ όλη τη διοίκηση του κόμματος, από πάνω ίσαμε κάτω. Κι ακόμα: Σ´ όλα τα κόμματα της Διεθνούς δίχως εξαίρεση. Ανάμεσα στην εποχή των επιγόνων και την εποχή του Λένιν δεν ανοίχτηκε μονάχα μια ιδεολογική άβυσσο, αλλά και μια ολοκληρωτική οργανωτική ανατροπή.
Ο Στάλιν ήταν το πρωταρχικό όργανο αυτής της μεταμόρφωσης. Είχε πρακτικό μυαλό, καρτερικότητα, επίμονη στην επιδίωξη των σκοπών του. Οι πολιτικοί του ορίζοντες ήταν απελπιστικά περιορισμένοι. Το θεωρητικό του επίπεδο ολότελα πρωτόγονο. Το συνοθυλευμα του: «Οι Βάσεις του Λενινισμού», όπου προσπαθεί να πληρώσει την οφειλή του στις θεωρητικές παραδόσεις του κόμματος, βρίθει από μαθητικά λάθη. Καθώς δεν ήξερε καμία ξένη γλώσσα, ήταν αναγκασμένος να παρακολουθεί την πολιτική ζωή στις ξένες χώρες από εκθέσεις τρίτων. Απ´ την ίδια την πνευματική του σύσταση, αυτός ο πεισματάρης εμπειρικός, δεν είχε ίχνος δημιουργικής φαντασίας. Για την ανώτερη σφαίρα του κόμματος, (σ´ ευρύτερους κύκλους γενικά, ήταν άγνωστος), από μόνος του έδειχνε πάντα καταφάνερα πως ήταν φτιαγμένος για να παίξει δευτερεύοντες και τριτεύοντες ρόλους. Και το γεγονός ότι τώρα παίζει τον πρώτο ρόλο, δε χαρακτηρίζει τόσο τον ίδιο, όσο τη μεταβατική περίοδο της πολιτικής κατολίσθησης. Ο Ελβετιος έλεγε: «Κάθε εποχή έχει τους μεγάλους της άνδρες κι όταν δεν υπάρχουν – τους εφευρίσκει». Ο Σταλινισμός είναι, πάνω απ´ όλα, η αυτόματη εργασία του δίχως προσωπικότητα μηχανισμού, στην καμπή της καθόδου της Επανάστασης. |
|
|
Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group