[kostas oikodomos]

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΥΠΕΡΑΙΣΙΟΔΟΞΟΙ

Οι μεγάλοι αθλητές για να πραγματοποιήσουν μεγάλα ρεκόρ κάνουν πολλά βήματα πίσω. Δεν τα κάνουν με επιτόπια άλματα. Η «ένα βήμα μπροστά δύο πίσω» κατά τον Λένιν

Σήμερα ή ανθρωπότητα ειδικά τα τελευταία χρόνια έχει κάνει πολλά βήματα πίσω. Ιδεολογικά πολιτικά και κοινωνικά. Επομένως ανάλογο θα είναι και το άλμα πού θα πραγματοποιήσει μπροστά.

Μετά την κατάρρευση τού υπαρκτού ή καλύτερα του ανύπαρκτου κομμουνισμού κατέρρευσε το ιδεολογικό όσο και το οργανωτικό εποικοδόμημα τής γραφειοκρατικής Σταλινικής πολιτικής.

Μαζί του κατέρρευσαν μια δια παντός τα υποκαταστήματα του καθώς όσων συγχυσμένα πίστευαν στο σταλινικό μοντέλο συγχέοντας το λανθασμένα με τον κομμουνισμό. Τά εναπομείναντα Ηγετικά σταλινικά απομεινάρια κανένα πλέον ουσιαστικό ρόλο δεν μπορούν να διαδραματίσουν τόσο στις πολιτικές όσο και στις κοινωνικές εξελίξεις. Αυτό έχει αποδειχθεί περίτρανα τα τελευταία χρόνια

Με την κατάρρευση του σταλινισμού όλων των αποχρώσεων του και παρά τα πανηγύρια των ιμπεριαλιστών περί οριστικής ήττας του κομμουνισμού ο καπιταλισμός απογυμνώθηκε. Εισέρχεται λίαν συντόμως σε οξυμένη κρίση και πορεία θανάτου. Μετά το περσινό κραχ μπήκε στην εντατική και είναι πλέον κλινικά νεκρός.
Το ότι το κουφάρι του καπιταλισμού δεν έχει ακόμα ενταφιαστεί οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην πρωτοφανή κρίση ηγεσίας τις εργατικής τάξης και συνακόλουθα όλης τις κοινωνίας.

Οι εργαζόμενοι σε όλο των κόσμο είναι σε αδιέξοδο. Ο σταλινισμός τελείωσε. Ο καπιταλισμός πεθαίνει. Όλες οι κυβερνήσεις δεξιές, «σοσιαλιστικές», συγκυβερνήσεις χρεοκοπούν η μία μετά την άλλη. Το ίδιο και όλες συναντήσεις των «σοφών» του κόσμου πού γίνονται για την σωτηρία του καπιταλισμού. Φεύγουν με το χαμόγελο μεν, άπραγοι δε.

Όλα είναι άνω-κάτω αμηχανία αβεβαιότητα και ο πολιτικός αποπροσανατολισμός βασιλεύει. Τί μέλει γενέσθαι; Μπορεί να είμαστε αισιόδοξοι για τον σοσιαλισμό κάτω από τις σημερινές συνθήκες;

Αν κρίνουμε στατικά πώς σκέφτονται οι άνθρωποι στην παρούσα στιγμή, όχι. Αν όμως το δούμε διαλεκτικά και το συνδυάσουμε με την αντικειμενική κατάσταση και τι λύσεις αναγκαστικά πρέπει να αναζητήσει ό κόσμος, με βεβαιότητα καταλήγουμε να αισιοδοξούμε.
Αυτή την αισιοδοξία την αντλούμε από την υλιστική μαρξιστική ανάλυση που λέει ότι δεν είναι ή συνείδηση πού κινεί τον κόσμο αλλά το αντίθετο. Η συνείδηση έπεται τής πραγματικότητας.

Το ότι ή συνείδηση βραδυπορεί να προσαρμοστεί στην ζωντανή πραγματικότητα ό κόσμος τής εργατιάς το έχει πληρώσει παραπάνω από μία φορά. Με τις προδοσίες τής σοσιαλδημοκρατίας και των σταλινικών που σαν αποτέλεσμα είχαν οι εργατικές επαναστάσεις να ηττηθούν και με τούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τον φασισμό πού επακολούθησε το 1933.

Σήμερα τα εμπόδια των σταλινικών και της σοσιαλδημοκρατίας έχουν εκμηδενιστεί. Ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός είναι στα τελευταία του. Στο Αφγανιστάν και Ιράκ είναι ζήτημα χρόνου ή συντριπτική στρατιωτική τού ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Ενώ ταυτόχρονα έχουμε οικονομική κατάρρευση του συστήματος παγκόσμια.

Οι προοπτικές της σοσιαλιστικής επανάστασης διαμορφώνονται ευνοϊκά όσο ποτέ. Αναγκαστικά, θέλει δεν θέλει ο κόσμος της εργατιάς, θα έχει τον χρόνο να το συνειδητοποιήσει. Και να μην την ξαναπατήσει. Όλα τα γεγονότα προς εκεί συγκλείνουν.