[Thanks to you, Giorgos !]

Εγώ αράπης γεννήθηκα,
γραικός θε να πεθάνω.

[Jeronimo]

Μεταφέρω και τι λέει και μια άλλη αριστερή σε σχόλιο εδώ για την κόλαση που βιώνουν οι κάτοικοι στο κέντρο της Αθήνας:

Υποτιμάτε τους Ελληνες νομίζω, λέγωντας οτι είναι χρυαυγητες, επειδή δεν συμφωνούν μαζί σας.Ειμαι αριστερή γνήσια, φυλακισμένη απο την χούντα σε ηλικία 17 χρονών, και οχι γιαλαντζή επαναστάτισα.Σας λέω λοιπόν οτι με λήστεψαν 3 φορές αλλοδαποί, οτι το παιδί μου περνώντας την Πειραιώς του εκαναν ντου καμιά 50ρια αφγανοί και αναγκάσθηκε να βάλει μπρος με κίνδυνο να χτυπήσει για να ξεφύγει. Αυτά και αλλα πολλά τα κάνουν οι αλλοδαποί. Οπως επίσης την βρώμα, διότι ουρούν μέσα στο δρόμο.Το ""αγαπάτε αλλήλους"", αφήστε το για τους χριστιανούς, αφου εσείς είστε της πολιπολιτισμικότητας νεοκουλτουριάρηδες, νεοπροοδευτικοί και ανθέλληνες. Καλύτερα μετριάστε το παραεμπόριο που εχει καταλάβει ολα τα πεζοδρόμια και δεν μπορούμε να περπατήσουμε, τους επαίτες που σε τραβάνε απο το μανίκι και ντρέπεσαι οταν φιλοξενείς ευρωπαίους,γιατι σου λένε οτι θυμιζει Καμπούλ,την πορνεία που εχει φτάσει εξω απο την πόρτα μας και τα ναρκωτικά που πουλαν οι συμμορίες των αλλοδαπών. Μετά ελάτε να μιλήσουμε για φασισμό και συνταγματικά δικιώματα.

T.B

[Α+Α3=Σύριζα]

Όταν ένας ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ και κάτοικος του «γκέτο» περιγράφει την καθημερινότητά του

Λαμπρινή Χ. Θωμά 22/02/2010 |

Ο Νίκος είναι φίλος και αδελφός. Ευφυέστατος, ζωντανός και παθιασμένος άνθρωπος, γέννημα θρέμμα του Αγίου Παντελεήμονα, όπου και αποχαιρετήσαμε τον πατέρα του. Νυν κάτοικος Κάτω Πατησίων, με σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Ιλλινόι, στο Σικάγο, πριν «γίνουμε Σικάγο» εδώ. Επειδή τα πιστοποιητικά αριστεροφροσύνης έχουν γίνει απαραίτητα, ας προστεθεί πως είναι ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ και είχε ενθουσιαστεί με τα νεώτερα «Δεκεμβριανά». Το Σάββατο μου έστειλε ένα μέηλ, ένα ακόμη στις σειρές των μεηλ που καταγράφουν την καθημερινότητά του, με γλαφυρότητα και αμεσότητα. Απόσπασμα από το μέηλ του Νίκου, ακολουθεί:

«Πάνε 2-3 εβδομάδες περίπου, που πάω να μπω στο αμάξι μου και τσακ, βλέπω στο κάθισμα του συνοδηγού ακουμπισμένα 2 κλειδιά... Αυτά ήταν συνήθως στην θηκούλα μπροστά από τον λεβιέ ταχυτήτων. Μαζί με κάτι ψιλά. Τα ψιλά πλέον λείπανε. Παραδόξως οι πόρτες ήταν κλειδωμένες.... Κουφό κι αυτό. Εμ και μου το ανοίξανε, εμ και το κλειδώσανε μετά. Ευγενικά παιδιά. Πολύ το εκτίμησα Συνηθισμένος πλέον (στο τέλος θα πάψω να το κλειδώνω το αμάξι), συνέχισα ατάραχος. Μπαίνω μέσα, βάζω μπρος. Λίγα τετράγωνα παραπέρα, ένας θόρυβος μου εξάπτει την περιέργεια. Κοιτάζω κάτω από το τιμόνι. Το πλαστικό ακριβώς από κάτω, σπασμένο πάνω δεξιά. Και κάτι καλώδια κρεμασμένα από κάτω .... Να κλέψουνε ολόκληρο το αμάξι να το κάνουνε τι;;;... Ένα αυτοκίνητο 15ετίας που ούτε χιλιάρικο δεν πιάνει άμα το πουλήσω...... Προφανώς ανταλλακτικά... Ωραία πράγματα. Και το είχα παρκάρει ακριβώς απέναντι από το γραφείο μου. Έκτοτε δεν το έχω ξανααφήσει εκεί για βράδυ... Στο ακριβώς από κάτω στενό μου το είχαν ήδη διαρρήξει δύο φορές (μια αυτό και μια το προηγούμενο), προφανώς επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους......

Έρχομαι γραφείο την περασμένη Κυριακή (πριν τη Καθαρά Δευτέρα δλδ). Τσαααακ. Σπασμένο το τζάμι της πόρτας. Κάτω αριστερά, στο περιθώριο ανάμεσα στα κάγκελα του ρολού και στο πλαίσιο από κάτω. Στρογγυλό το κεντρικό σπάσιμο με ραγίσματα να φεύγουν ακτινωτά. Κοιτάζω μέσα στο γραφείο μπας και βρω τι το έσπασε (καμιά πέτρα κλπ), τίποτις. Φαντάστηκα ότι θα ήταν από καμιά μπάλλα από τίποτα πιτσιρίκια. Ωραία πράγματα. Έρχεται Τετάρτη η καθαρίστρια, δεν το είχαμε αλλάξει ακόμα και όπως καθαρίζει, μας εφιστά την προσοχή σε ένα καινούργιο βαθούλωμα στο αλουμινένιο διακοσμητικό πηχάκι γύρω από το τζάμι.... Δίπλα στο ράγισμα. Κάθομαι, το μελετάω λίγο, κοιτάζω τις γωνίες και τσααααφ. Διαπιστώνω ότι προφανώς κάποιος προσπάθησε με λοστό να σπάσει το λουκέτο που "κλείδωνε" το ρολό, προφανώς του γλύστρισε κάπως και έσπασε το τζάμι.. Που θα μπαίναν και θα παίρναν τι;... Τις 2 LCD οθόνες που είναι εδώ και πιθανότατα και τα PC… Που μπακαπ παίρνω σχεδόν κάθε μήνα σε DVD και καθημερινά (κάθε τρεις ώρες αυτοματοποιημένα) σε ένα σκληρό δίσκο που είναι όμως μέσα στο ίδιο PC…. Γιατί μπορούσα να φανταστώ ότι θα χαλάσει ένας σκληρός. Όχι όμως ότι θα μου κλέψουν και ολόκληρη τη μονάδα...

Παρασκευή πρωί (χτες δλδ) ξύπνησα κατά τις 4:30 το πρωί, και όπως με έπιασε το άγχος μου, βρέθηκα από τις πέντε τα χαράματα στο γραφείο για να βεβαιωθώ ότι δεν το διαρρήξανε.. Έξι βάρεσε το τηλ. Μια γειτόνισσα που είδε το φως και όπως είχα γυρισμένα τα στόρια δεν ήξερε ποιός είναι μέσα και ήθελε να βεβαιωθεί ότι δεν έγινε κάτι... Να’ναι καλά.

Το βράδυ λοιπόν χτες (Παρασκευή), όπως γύριζα σπίτι από έξοδο, κατά τις 11, οδηγάω σε μια πάροδο της Λιοσίων, και τσααααφ, βλέπω δύο μαυρούλες. Την μια την αναγνώρισα. Περπάταγε τις προάλλες μέρα-μεσημέρι έξω από το γραφείο και ένα αμάξι έκανε pull over, της έπιασε την κουβέντα και το όλο στήσιμο της/body language ήταν ντάλε κουάλε "κοριτσιού"... Οι μαυρούλες τώρα είχαν το στυλ "περιμένω για ταξί". Ήξερα ότι έχουν πιάτσα μαυρούλες στη Λιοσίων (σχετικά κεντρικός δρόμος για όσους δεν ξέρουν), 5-6 στενά πιο κάτω, τις έχω πετύχει κάτι βράδια, αλλά και εδώ;.... Συνεχίζοντας να ψάχνω για πάρκινγκ, ξαναπερνάω από μπροστά τους, πάλι εκεί, με ένα στυλ περπατήματος "strolling", φως φανάρι ότι κάναν πιάτσα...... Παίρνω συνάδελφο τηλ, την ενημερώνω για τα τεκταινόμενα, τα λέει στο γιο της, και ως γνωστόν, από μικρό κι από τρελλό... "Τώωωρα? Εδώ και καιρό" η απάντηση του μικρού..... (17χρονος). Και το κουφό είναι ότι δεν μιλάμε ρε διάολε για κάποιο κεντρικό σημείο/δρόμο κλπ... Δεν είναι εδώ Σόλωνος, ούτε Βουκουρεστίου, ούτε Γ’Σεπτεμβρίου, ούτε Συγγρού. Ένα κωλοστενό είναι που απλώς το χρησιμοποιούν τα πρωινά όσοι θέλουν να αποφύγουν την κίνηση της Λιοσίων...

Τι ωραία τι καλά Μόνο μη μου ζητάτε να συναινέσω στο να δίνονται πολιτικά δικαιώματα στους μετανάστες στα πέντε χρόνια και να χάσω το χαρτί-μπαλλαντέρ του "πέταξε τους έξω". Φτιάξτε πρώτα ρε @#@$#@ τις οικονομικές υποδομές για να γλυτώσω από αυτή την εγκληματικότητα μέσα στα #$#%# Κάτω Πατήσια που όλο αυξάνει και μετά ελάτε πείτε μου για ίσα πολιτικά δικαιώματα. Που μια πρόταση για ανάπτυξη δεν έχουν κάνει. Μόνο το πως θα αυξήσουν τα έσοδα του κράτους με φόρους ξέρουν να λένε. Και δεν ξέρω πόσοι θυμούνται το θαύμα με τις πεζές περιπολίες μπάτσων στις γειτονιές.... που όπως όλα τα θαύματα κράτησε 3 μέρες....

Άμα πάρω δλδ περίστροφο και το βάλω στο γραφείο, θα είμαι τόσο απίστευτα ακραίος και αδικαιολόγητος, διάολε;....... Θα κατεβώ Κρήτη ωρέ να το παίξω κουζουλός με ένα σπίτι τίγκα στα όπλα. Να δω ποιός μ.... θα μπει εκείθε. Για να μη σας πω να δω ποιός φορατζής θα έρθει να το παίξει εκβιαστής (για να βρει μετά το σπίτι του και το αμάξι του πιστό αντίγραφο αντίστοιχων σύγχρονων Ιρακινών μοντέλων).

Α, ναι. Ο διαχειριστής σήμερα με ενημέρωσε ότι η γλάστρα δίπλα στα ασανσέρ της πολυκατοικίας (δυο τετράγωνα από το γραφείο μου) προφανώς μαράθηκε γιατί κάποιος κατούρησε μέσα.... Έχουμε τρελλαθεί τελείως σας λέω...... )»

Οι τελευταίες περιπέτειες του «Μικρού Νικόλα» τελειώνουν εδώ, αλλά δεν είναι το πρώτο μέηλ που λαμβάνω από αυτόν σχετικά. Πριν ένα χρόνο είχαν σκοτώσει ένα δεκαεννιάχρονο παιδί σε ένα ίντερνετ καφέ, περιστατικό του οποίου υπήρξε μάρτυρας πηγαίνοντας προς το γραφείο του. Όσοι μένουν «απέξω» ¯το οποίο μπορεί να απέχει και ένα δυο χιλιόμετρα μονάχα¯, ίσως δυσκολεύονται να κατανοήσουν τις αλλαγές στον τρόπο ζωής των κατοίκων των σύγχρονων «γκέτο». Ίσως να μην θυμούνται καν την εποχή, λίγες δεκαετίες πριν, με τα ανοιχτά παράθυρα στο δρόμο και την ξεκλείδωτη εξώπορτα, όπου έφηβοι και μικρότερα παιδιά έπαιζαν έξω ή γύριζαν με τα πόδια οκτώ και εννιά η ώρα από τα φροντιστήρια τους στην Κυψέλη, στα Πατήσια, στην Πλατεία Κουμουνδούρου. Εδώ δυσκολεύονται να ερμηνεύσουν την κατάσταση οι «ειδικοί», όπως μαρτυρά το καταπληκτικό ρεπορτάζ που πρόσφατα διαβάσαμε στην Καθημερινή (http://www.ekathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_14/02/2010_390845 ), σχετικά με την περιπέτεια της Μαρίας Πίνιου-Καλλή, γιατρού και ιδρύτριας του «Ιατρικού Κέντρου Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων» η οποία έπεσε θύμα επίθεσης από ομάδα μεταναστών. Όπως αναφέρει η γιατρός, «πρέπει να καταλάβετε ότι για μένα ήταν διπλό το χτύπημα. Είκοσι πέντε χρόνια ασχολούμαι με μετανάστες και ξαφνικά βρέθηκα κάτω από τις μπότες τους, να με κλωτσούν. Ενιωσα την τρομακτική βία, αυτή που έχω εκπαιδευθεί να αναγνωρίζω στους άλλους και να προσπαθώ να την θεραπεύσω».

Προφανώς δεν είναι οι μετανάστες ως πρόσωπα το πρόβλημα. Γι' αυτό και η απόφαση της γιατρού να μην καταθέσει μήνυση είναι αξιέπαινη, πρότυπο. Το πρόβλημα έγκειται στην χωρίς προοπτικές συσσώρευση ατόμων σε μια χώρα, μια κοινωνία και μια οικονομία (εδώ γελάνε) που δεν τους αντέχει, και στην άρνηση μας να καταλάβουμε τις αρνητικές συνέπειες που αυτή επιφέρει. Όσο, όμως, ο «προοδευτικός» και νεοφιλελεύθερος δημόσιος λόγος εμφανίζει τα όποια προβλήματα (από την εγκληματικότητα έως την εισαγωγή αντιδραστικών οικογενειακών και θρησκευτικών δομών) ως ανύπαρκτα ή φαντασιώσεις μικροαστών και ακροδεξιών, τόσο η κατάσταση θα χειροτερεύει. Επιμένουμε λοιπόν, ότι το πρώτο βήμα είναι η αλήθεια. Και η αλήθεια συνήθως συναντάται στους δρόμους. Εκεί που σε υποχρεώνει να τη δεις κατάφατσα.