[απελάτης]

ΚΚΕ: Αργεντινή, δόλιος φάρος για το λαϊκό κίνημα

Ή πως είναι το κωλοστρίβειν, δια του αρραβώνος

Μια και ο «Ριζοσπάστης» ειδικεύεται στο παραμύθιασμα των αναγνωστών του, δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει διαφορετικά τις κριτικές του τοποθετήσεις(?) με θέμα την πολιτική που οφείλει να ακολουθήσει το λαϊκό κίνημα, για να βγούμε απ’ την κρίση, παρά μόνο με ένα ακόμα παραμυθάκι, με πειρατές και φάρους!

«Στο παρελθόν, πειρατές της στεριάς, με πρώτο τον μυθικό ήρωα Ναύπλιο, χρησιμοποιούσαν ψεύτικους, δόλιους φάρους για να αποπροσανατολίσουν τα πλοία και να τα κατευθύνουν πάνω σε ξέρες, με σκοπό να τα βυθίσουν. (……) Οσοι την επικαλούνται, (την εμπειρία της Αργεντινής –σημείωση δική μου) παριστάνοντας τους επικριτές του καπιταλισμού, θυμίζουν τους πειρατές με τους «δόλιους φάρους», που στόχο έχουν να παρασύρουν το λαϊκό κίνημα προς την «ξέρα» της συναίνεσης και της υποταγής. Στόχος τους είναι να το βυθίσουν.»

Και τι είναι εκείνο που κάνει την Αργεντινή «δόλιο φάρο»; Μα το γεγονός ότι το λαϊκό κίνημα «στοιχήθηκε», κάτω απ’ την πίεση αστικών, μικροαστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων, «πίσω από την πάλη για παραίτηση της κυβέρνησης, αλλαγή του νομίσματος και άρνηση πληρωμής του χρέους, χωρίς να προσανατολίζει σε γραμμή ρήξης και ανατροπής της εξουσίας της άρχουσας τάξης.»

http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5763256&publDate=25/7/2010

Μήπως ο «Ριζοσπάστης» εννοεί ότι όλα αυτά τα συνθήματα, όπως η εθνικοποίηση της εθνικής τράπεζας Αργεντινής (ήταν κι αυτό αίτημα του κινήματος) είναι μεν σωστό πρόγραμμα πάλης, αλλά δεν αρκεί; Ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί και το πρόβλημα Κράτος, και να προχωρήσει ο αγώνας ως την τελική του συνέπεια, την κατάληψη της εξουσίας απ’ τον λαό, με πρωτοπορία την εργατική τάξη;

Μπα, που τέτοια μυαλά στην κου-κουέδικη ηγεσία. Αυτοί δεν θέλουν καν να μπαίνουν τέτοια …«ρεφορμιστικά» ζητήματα!!.. Δεν θέλουν παραίτηση της κυβέρνησης. Δεν θέλουν να αποχωρήσουμε απ’ την ζώνη του Ευρώ. Απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση των ληστών, και ας μας τσαμπουνάνε χρόνια τώρα το «έξω απ’ την ΕΕ», δεν θέλουν να πούμε στους ξένους τοκογλύφους: «Φτάνει πια. Απ’ το 1821 μας γδέρνετε. Αρκετά πήρατε. Τέρμα». Δεν θέλουν την ενοποίηση των τραπεζών και την κρατικοποίηση τους. Δεν θέλουν πρόγραμμα συγκεκριμένων λύσεων για τα συγκεκριμένα προβλήματα. Προτιμούν να εξαερώνουν το συγκεκριμένο σε αφηρημένες αναφορές για κάποια εξίσου αφηρημένη σοσιαλιστική κοινωνία, του αόριστου μέλλοντος. Θα φτάσουμε σ’ αυτήν όταν ο «βλάκας λαός ξυπνήσει» και δώσει εκλογική πλειοψηφία στο ΚΚΕ!!..

Τι είναι αυτό αν όχι ψευτο-σοσιαλιστική δημαγωγία που καταντάει τον σοσιαλισμό μια ουτοπία. Κάνει τους κομμουνιστές να μοιάζουν στους παπάδες που παρηγορούν και ξεγελάνε τους βασανισμένους με κάλπικες υποσχέσεις, ενός μελλοντικού παραδείσου όπου θα ακούν άσματα αγγέλων και θα τρώνε γιαούρτι με μέλι;

Η κου-κουέδικη ηγεσία κάνει αυτό ακριβώς για το οποίο κατηγορεί άλλους: χρησιμοποιεί τον σοσιαλισμό σα «δόλιο φάρο» για να ρίξει εξαντλημένο το λαϊκό κίνημα, πάνω στην αδιέξοδη ξέρα, με στόχο να το βυθίσει.

Ο μαρξισμός δεν έχει τίποτε το κοινό με το εμπόριο ουτοπίας. Δεν αφηρημένη συλλογή επινοήσεων και φαντασιοπληξίες για κάποια αφηρημένη «καινούργια» κοινωνία. Ο σοσιαλισμός είναι συγκεκριμένες λύσεις στα συγκεκριμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει ή ανθρωπότητα στη σημερινή κοινωνία, υπό την καπιταλιστική της οργάνωση. Είναι σταθμός σε ένα φυσικοϊστορικό προτσές. Δεν έρχεται μετά και ανεξάρτητα απ’ τον καπιταλισμό, αλλά μέσα απ’ αυτόν. Είναι γέννηση της καινούργιας κοινωνίας μέσα απ’ την παλιά. Το πρόγραμμα του είναι πρόγραμμα μετάβασης απ’ το παλιό στο καινούργιο. Αυτό μας διδάσκουν όλες οι μεγάλες προλεταριακές επαναστάσεις, απ’ την Παρισινή Κομούνα ως την Μεγάλη Ρώσικη Επανάσταση. Και βέβαια ο σοσιαλισμός δεν θα προκύψει μέσα από Βάρκιζες, Οικουμενικές με το Μητσοτακέικο, με στραγγαλισμό της μαχητικότητας των μαζών, με ψόφιες πορείες μακριά απ’ το άντρο της προδοσίας, την Βουλή –πορείες που καταλήγουν στο δάσος του Φιλοπάππου, στη λεωφόρο Συγγρού και ποιος ξέρει πόσο μακριά ακόμα.