[G.]

ΚΑΝΤΕ ΜΙΑ ΣΥΓΚΡΙΣΗ

Στο παρακάτω βίντεο ο αριστερός(;) Δημήτρης Καζάκης ως ειδήμων περί τα οικονομικά δίνει στην στον Παπαδάκη του ΑΝΤ1 και στους καλεσμένους την δική του ερμηνεία για την πιστωτική κρίση. Ακούστε τον με προσοχή και συγκρίνεται την δική του αντίληψη με εκείνη του Κωνσταντίνου Κόλμερ, που δεν το παίζει ούτε είναι αριστερός, αλλά παρόλα αυτά μας λέει ότι η πιστωτική κρίση είναι μαϊμού ή -για να το πούμε αλλιώς- είναι κερδοσκοπικά παιχνίδια χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που προσπαθούν να βγάλουν κέρδος από την κηδεία του δικού τους οικονομικού και κοινωνικού συστήματος.

Εδώ ο Καζάκης:

http://www.youtube.com/watch?v=nUvZQo-HAUA

Και παρακάτω ο Κόλμερ:

http://www.youtube.com/watch?v=2bhaKAaiKA4&feature=related

Τι θέλω να πω εγώ παραθέτοντας τα δύο βίντεο; Οπωσδήποτε δεν αρνούμαι ότι υπάρχει πιστωτική κρίση. Όλοι ξέρουμε ότι τεράστιος αριθμός πολιτών δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τα καρτο-δανικά του ή τα δάνεια που έχει συνάψει για να αγοράσει αυτοκίνητο ή σπίτι. Κατά βάθος όμως η διεθνής πιστωτική κρίση είναι το επιφαινόμενο και όχι η πραγματική κρίση, η οποία έχει την άμεση αιτία της στην διάσταση μεταξύ της απορροφητικότητας της αγοράς που είναι λίγο-πολύ ανελαστική και δεν μπορεί να καταναλώσει τα παραγόμενα αγαθά, με αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις να μένουν χωρίς πελάτες να χρεοκοπούν, να απολύουν προσωπικό, να στενεύει ακόμα περισσότερο η αγορά –και ούτω καθ’ εξής. Κάθε επιχείρηση για να αντέξει στον ανταγωνισμό προσπαθεί να μειώσει το κόστος παραγωγής και ο κυριότερος τρόπος για να το πετύχει είναι η συμπίεση των μισθών. Όμως οι μισθοί δεν είναι μόνο κόστος αλλά ταυτόχρονα αγοραστική ικανότητα, είτε ασκείται τοις μετρητοίς, είτε με έντοκα γραμμάτια, και αυτό σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις στο όνομα της ανταγωνιστικότητας συρρικνώνουν όλο και περισσότερο την κατανάλωση και επομένως στην προσπάθεια τους να επιβιώσουν οδηγούνται μόνες τους στην καταστροφή. Βέβαια η αντίφαση ανάμεσα στην υπερπαραγωγή και την υποκατανάλωση δεν είναι η μοναδική. Υπάρχει ένα ολόκληρο πλέγμα ανισορροπιών στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής που είναι αδύνατο να ελεγχθούν όσο η οικονομία λειτουργεί έξω από το έλεγχο του ανθρώπινου λογικού και είναι εγκαταλειμμένη στον εαυτό της, στους λεγόμενους νόμους της αγοράς, οι οποίοι όπως είναι φυσικό έχουν οδηγήσει σήμερα την κοινωνία στο χείλος της αβύσσου.