[Nikoss]

Η ηγεσία τους, όπως αντίστοιχα ήταν, και είναι, προδότες και ρουφιάνοι και οι σταλινικοί... Έχω την εντύπωση πως ο «ένας γνώστης» μιλάει για τους απλούς αναρχικούς και λέει ότι δεν υπάρχουν πλέον...

[Άλλος γνωστης]

Παντα ρουφιανοι ητανε! Θυμισου κυβερνηση Φρανκο.Κροστανδη κλπ!

[ένας γνώστης]

[ενας σκεπτομενος]

O Mπακουνιν ηταν αντικρατιστης και αντικαπιταλιστης. Ηθελε ο λαος να ζει με ελευθερια με κοινωνικη δικαιοσυνη. Ηταν ομως εθνιστης. Ηθελε ο καθε λαος να ζει ειρηνικα συμφωνα με τα εθιμα του σε συναδελφωση με αλλους λαους.
Οι σοβαροι αναρχικοι πρεπει να ειναι εναντια στην ισοπεδωση της παγκοσμιοποιησης

[Προυντόν]

Μήπως στον τίτλο το "αναρχικοί" πρέπει να μπεί σε εισαγωγικά;

[αληταμπουρόπ**στας]

Ο Μπακούνιν δεν ήταν αναρχικός. Ήταν εθνίκι. Και πιθανόν και ρατσιστόμουτρο. Εμείς οι σύγχρονοι "αναρχικοί" του κώλου είμαστε οι πραγματικοί αναρχικοί. Και γι' αυτό το προοδεΦτικό και "δημοκρατικό" Κράτος με κάθε μέσο μας πριμοδοτεί και μας επιδοτεί ώστε να αποτελούμε τους παρακρατικούς θύλακες τραμπούκων του αλλά με προωθημένο αυτή τη φορά "άλλοθι", από τα δήθεν "ακροαριστερά".

[vngelis]

Τοσο σχεση εχουν οι σημερινοι αναρχικοι με την παλια αναρχια οσο η Τροικα με την οικονομικη αναπτυξη.

Ρουφιανοι του συστηματος ειναι που επιζητουν την αναρχια του καπιταλισμου και το θεωρουν προοδο.

[Παταρίσιος]

ΜΑΣ ΧΤΥΠΗΣΑΝ «ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ» ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ .... http://enwtheite.blogspot.com/2012/03/blog-post_3046.html

Διαβάστε παρακάτω τον πατέρα του αναρχισμού, τον Μπακούνιν, για την πατρίδα και για το έθνος. Αυτοί οι Δέκα που χτύπησαν δύο μαθητές από εσάς όταν τους βρήκαν μόνους, επειδή κρατούσαν ελληνική σημαία, δεν είναι αναρχικοί αλλά παράσιτα της κοινωνίας που χρηματοδοτούνται και προστατεύονται από το κράτος. Είναι παρακράτος που δρα κάτω από διάφορες επωνυμίες. Η αποστολή του είναι να περνά ή να επιβάλει δια της βίας την πολιτική της κυρίαρχης τάξης (και των ξένων πατρώνων της). Η μέθοδός αυτών των παρακρατικών είναι η άσκηση τρομοκρατίας στον λαό ώστε να φοβάται να διεκδικεί τα δίκια του. Η απάντηση είναι μία: «Τρομοκρατήστε τους τρομοκράτες»! Είναι θρασύδειλοι. Εντοπίστε τους και τα σπίτια τους. Οργανωθείτε και πληρώστε τους στο πολλαπλάσιο, αφού έχετε μελετήσει όλα τα μέτρα για την δική σας ασφάλεια. Πάρτε την πρωτοβουλία. Επαναλάβετε ξανά και ξανά.

Ο Μπακούνιν για την πατρίδα

«…Η ευημερία του κράτους είναι η αθλιότητα του πραγματικού έθνους, του λαού. Το μεγαλείο και η ισχύς του κράτους είναι η σκλαβιά του λαού…Το κράτος δεν είναι η πατρίδα. Είναι η αφαίρεση, ο μεταφυσικός, μυστικιστικός, πολιτικός, νομικός μύθος της πατρίδας. Οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν βαθιά την πατρίδα τους. Αλλ’ αυτό είναι μια φυσική πραγματική αγάπη. Ο πατριωτισμός του λαού δεν είναι ιδέα, αλλά γεγονός… Η πατρίδα, η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα γεγονός φυσικό και κοινωνικό, ψυχολογικό και ιστορικό ταυτόχρονα. Δεν είναι μια θεωρητική αρχή.
Δεν μπορούμε να ονομάσουμε ανθρώπινη αρχή, παρά μόνο ότι είναι καθολικό, κοινό σ’ όλους τους ανθρώπους. Η εθνικότητα τους χωρίζει. Δεν είναι λοιπόν αρχή. Αλλά αυτό που είναι η αρχή, είναι ο σεβασμός που ο καθένας πρέπει να έχει για τα φυσικά, πραγματικά ή κοινωνικά γεγονότα. Η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα από τα γεγονότα αυτά. Οφείλουμε λοιπόν να τη σεβόμαστε. Η καταπίεση της είναι έγκλημα,…γίνεται ιερή αρχή κάθε φορά που απειλείται ή καταπιέζεται. Γι’ αυτό λοιπόν αισθάνομαι ειλικρινά και πάντα τον πατριώτη κάθε καταπιεσμένης πατρίδας.»
(Γαλλική έκδοση των απάντων Μιχαήλ Μπακούνιν, τόμος I, σελ. 225 -227, μετ. Πόλυ Γκέκα, εκδ. Πλέθρον)

«Η πατρίδα αντιπροσωπεύει το αδιαφιλονίκητο και ιερό δικαίωμα κάθε ανθρώπου, ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, να ζουν, να σκέφτονται, να θέλουν και να δρουν κατά τον τρόπο τους, που γεννήθηκε ως αποτέλεσμα της μακρόχρονης ιστορικής εξέλιξης.
Υποκλίνομαι λοιπόν μπρος στην παράδοση και την ιστορία των λαών, γιατί είναι το αίμα και η σάρκα, η σκέψη και η θέληση κάθε λαού.
Γι αυτό, ειλικρινά, είμαι ο πατριώτης όλων των καταπιεσμένων πατρίδων.
(Γράμματα για τον Πατριωτισμό,1869)

«…Ο λαός επίσης είναι από τη φύση του πατριώτης. Αγαπά τη γη όπου γεννήθηκε, το κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε…Ο πραγματικός, ζωντανός, ισχυρός, φυσικός πατριωτισμός του λαού, δεν είναι καθόλου εθνικός πατριωτισμός, ούτε καν τοπικός, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του αποκλειστικά κοινοτικός. Αλλά αγαπά ακόμα τη γλώσσα που μιλά…Ταυτίζεται επίσης με τα έθιμα και τις αληθινές ή λαθεμένες αντιλήψεις της χώρας του. Αν αυτά τα έθιμα, αυτές οι ιδέες κι αυτή η γλώσσα καλύπτουν μια περιοχή, τότε αρχίζει να γίνεται πραγμα-τικά ένας τοπικός πατριώτης. Αν καλύπτουν ένα ολόκληρο έθνος, τότε γίνεται ένας εθνικός πατριώτης. Με την έννοια αυτή, κανείς δεν είναι τόσο βαθιά ούτε τόσο ειλικρινά πατριώτης όσο ο λαός…»
(Μ. Μπακούνιν και Ιταλία, 2ο μέρος, σελ. 81-83 μετ. Πόλυ Γκέκα, εκδ. Πλέθρον)