[κουτουλίδι στα δόντια]

Κι όταν λέμε "πτώση στα φορολογικά έσοδα" εννοούμε ότι τα πάμπλουτα και χεσμένα στο εκατομμύριο κατακάθια κι οι τεράστιες επιχειρήσεις δεν πληρώνουν δεκάρα τσακιστή.
Το μόνο που πληρώνουν είναι λιγδωμένα έντερα και άλλα φερέφωνα που τα εξαπολύουν να μας πρήζουν τα παπάρια ότι τα Κράτη έπεσαν έξω επειδή "...η κυρά-Χαρίκλεια που έχει το ψιλικατζίδικο δεν έκοβε αποδείξεις ή επειδή ο κυρ-Μπάμπης ζεί περισσότερο απ' όσο πρέπει κι έχει και την απαίτηση, εκτός από το να του γράφει το Ταμείο του τις ασπιρίνες του, να υπάρχουν και κενές θέσεις για τα εγγόνια του στον παιδικό σταθμό".


Να γιατί ο Ντιτερό μιλούσε πριν 200 χρόνια για κρέμασμα από τα έντερα.

[κρέμασμα απ' τη γλώσσα]

Κριτική στον μύθο των τεμπέληδων ασκεί σε άρθρο του στην Guardian ο συγγραφέας του "23 πράγματα που δεν μας λένε για τον καπιταλισμό", υποστηρίζοντας ότι... η πτώση των φορολογικών εσόδων και όχι το κοινωνικό κράτος δημιουργεί τα δημοσιονομικά ελλείμματα.

Όπως σημειώνει ο Ha - Joon Chang, ο μύθος των τεμπέληδων, που ρουφούν το αίμα της οικονομίας για τη χρηματοδότηση ενός ηδονιστικού και ανέμελου τρόπου ζωής, αποτελεί την πιο διαδεδομένη ιδεολογία για τα αίτια που προκαλούν τα δημοσιονομικά ελλείμματα.

Όπως σημειώνει, οι σημερινές ελίτ δεν φοβούνται την εξαγριωμένη εργατική τάξη, αλλά μια "νέα στρατιά τεμπέληδων, που απαιτεί τη φορολόγηση των πλουσίων για τη συντήρηση ενός υπερμεγέθους κοινωνικού κράτους".

Στην ευρωζώνη πολλοί πιστεύουν ότι η χρηματοπιστωτική κρίση οφείλεται στους τεμπέληδες στην Ελλάδα και στην Ισπανία, οι οποίοι σπαταλούσαν τον χρόνο τους "πίνοντας εσπρέσο και παίζοντας χαρτιά", την ώρα που οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί εργάζονταν σκληρά.


Στη Βρετανία, η κυβέρνηση συνεργασίας επιτίθεται συνέχεια εναντίον των αργόσχολων, που περνούν τις ώρες τους στις εργατικές συνοικίες, βλέποντας Sky Sports και παίζοντας on line τυχερά παιχνίδια, υποστηρίζοντας ότι αυτοί ευθύνονται για τα τεράστια ελλείμματα.

Σύμφωνα με τον Ha - Joon Chang, η καθιερωμένη αυτή αντίληψη παραβλέπει σημαντικά οικονομικά στοιχεία και δεδομένα.


Πρώτον, τα δημοσιονομικά ελλείμματα στην Ευρώπη και στη Βρετανία δημιουργήθηκαν κατά κύριο λόγο εξαιτίας της πτώσης των φορολογικών εσόδων και όχι της αύξησης των δαπανών για το κοινωνικό κράτος.

Δεύτερον, οι πιο φτωχές τάξεις δουλεύουν σε γενικές γραμμές περισσότερες ώρες και κάτω από πιο δύσκολες συνθήκες.

Τρίτον, με βάση τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, οι "τεμπέληδες" Μεσόγειοι δουλεύουν πολύ περισσότερο από τους Γερμανούς και τους Ολλανδούς.


Συγκεκριμένα, το 2011 οι άνθρωποι στην Ελλάδα δούλεψαν κατά μέσο όρο 2.032 ώρες - περίπου όσο και οι Νοτιοκορεάτες (2.090 ώρες).

Την ίδια χρονιά, οι Γερμανοί εργάστηκαν μόνο 1.413 ώρες, ενώ οι Ολλανδοί ανακηρύχτηκαν ως οι πιο τεμπέληδες του κόσμου, με 1.379 ώρες.

Συνεπώς, σημειώνει ο Ha - Joon Chang, αν κάτι πηγαίνει στραβά στην Ελλάδα, σίγουρα δεν είναι η εργατικότητα των Ελλήνων.

[ταξικό μίσος και κρεμάλες]

Φρικτό θάνατο βρήκε ένας 47χρονος υπάλληλος σεκιούριτυ χθες στην Αγροτική τράπεζα



Το περιστατικό έγινε το μεσημέρι της Τρίτης, 29 Ιανουαρίου στο κεντρικό υποκατάστημα της Αγροτικής Τράπεζας στην Πανεπιστημίου.

Ο υπάλληλος σεκιούριτι της ιδιωτικής εταιρείας που έχει αναλάβει τη μεταφορά των χρηματοποστολών της τράπεζας βρισκόταν στο ασανσέρ μαζί με ένα καρότσι γεμάτο σακούλες με κέρματα για να το μεταφέρει από το υπόγειo στο κεντρικό θησαυροφυλάκιο της Αγροτικής.

Η λαβή του καροτσιου όμως "βρήκε" στην άκρη του ασανσέρ ενώ αυτό ήταν εν κινήσει με αποτέλεσμα να αναποδογυρίσει και να καταπλακώσει τον 47χρονο άνδρα και να βρει τραγικό θάνατο.

Το περιστατικό έγινε αμέσως αντιληπτό από τους συναδέλφους του οι οποίοι προσπάθησαν να σταματήσουν το ασανσέρ αλλά δε τα κατάφεραν.

Αμέσως κλήθηκε η Πυροσβεστική για να απεγλωβίσει τον 47χρονο ήταν όμως ήδη αργά...



http://www.newsbomb.gr/koinwnia/story/275153/tragodia-nekros-ypallilos-tis-agrotikis-kataplakothike-apo-kermata#ixzz2JTUbD6Zi

[Παρατηρτής]

Σκότωσαν κι άλλον ένα αγωνιστή…



Ο Βαγγέλης Σταμούλιας, 33 ετών, έδωσε σήμερα το πρωί ένα γενναίο σάλτο μακριά από τον παράλογο κόσμο τον οποίο αγωνίστηκε να αλλάξει. Μέλος της Λαϊκής Συνέλευσης Αιγάλεω, ηλεκτρολόγος στο επάγγελμα, πολλές φορές είχε επανασυνδέσει το ρεύμα σε οικογένειες που είχαν στερηθεί το εν λόγω κοινωνικό αγαθό λόγω της κακής οικονομικής τους κατάστασης.

Όπως ήταν φυσικό, γρήγορα μπήκε στο στόχαστρο της εξουσίας και συνελήφθη τον προπερασμένο Φλεβάρη για τη συμμετοχή του στην πανεργατική απεργία. Φοβόταν όμως, φοβόταν γιατί ένιωθε μόνος μέσα στην απάθεια του κόσμου που τον περιέβαλλε, μόνος όπως κάθε βαθιά εξεγερμένος άνθρωπος που αποφασίζει να αλλάξει τον κόσμο του, ακόμη κι όταν ο ίδιος ο κόσμος δεν το θέλει. Έτσι σήμερα το πρωί έπεσε από το μπαλκόνι του σπιτιού του, αφού πρώτα αποχαιρέτησε με ένα χαμόγελο τους δικούς του.

Όλοι έχουμε νιώσει κάποτε ολομόναχοι, πολύ περισσότερο δε τώρα με τις συνθήκες που επικρατούν στην κοινωνία μας. Συχνά σκεφτόμαστε «πώς μπορώ να αντιδράσω, να αντισταθώ;» αλλά φοβόμαστε, διπλοκλειδώνουμε την πόρτα τους σπιτιού μας, τραβάμε την κουβέρτα μέχρι ψηλά, να κρυφτούμε, να βρεθούμε σε έναν άλλο κόσμο, όσο γίνεται πιο μακριά. Σκεφτόμαστε «πώς εγώ, μόνος μου; Με ποιους; Πού;».

Ο Βαγγέλης ήταν ένας. Ένας από τους ανθρώπους που φοβήθηκαν, όχι τη δράση αλλά την αδράνεια, που κατέβηκαν στους δρόμους και βρήκαν κι άλλους, όμοιούς τους και έφτιαξαν ομάδες, έγιναν σύντροφοι και δώσανε τα χέρια για να μοιραστούν τη δύναμή τους. Ο Βαγγέλης πρόσφερε, αγωνίστηκε και κράτησε. Δε νίκησε αλλά γέννησε το πάθος για νίκη σε όλους όσους έμειναν πίσω να συνεχίσουν τον αγώνα του. Γιατί ο πιο όμορφος αγώνας είναι ο άοπλος, ο γεμάτος ζεστά χαμόγελα κι αλήθεια στο βλέμμα. Είναι ο πόλεμος των ανθρώπων απέναντι στην τυραννία, το φασισμό και την εξαθλίωση.

Κι ο ρομαντισμός των ανθρώπων που παλεύουν για την ουσιαστική ελευθερία τους, μπορεί να είναι η κινητήριος δύναμη, πολλές φορές όμως γίνεται και τροχοπέδη, μπροστά στην απογοήτευση και την απόγνωση. Τη μοναξιά του επαναστάτη, όπως θα την περιέγραφε κι ο επίσης πρόσφατα εκλιπών, Χρόνης Μίσσιος. Κι έτσι χάσαμε έναν ακόμη δικό μας.

Κι αν κάτι θα έπρεπε να μας τρομάζει στην ιδέα ενός αυτόχειρα, δεν είναι η βία του εκούσιου θανάτου του αλλά η ιδέα του μισοτελειωμένου αγώνα του, των ονείρων του που ορφάνεψαν και πλανώνται στο κενό, μαζί με τα δικά μας. Αν κάτι χρωστάμε σε όλους τους εκλιπόντες είναι να ενώσουμε τα χέρια μας και να μοιραστούμε και πάλι τη δύναμή μας. Να γίνουμε ένα, μιας και ο Βαγγέλης ήταν ένας από εμάς.
Κράτος δολοφόνος. Κράτος τρομοκράτης….

Διαβάστε κι εδώ