patari.org

[alfon]

Μεταναστευτικό: Όταν τολμούν οι Δικαστές.
Του Νότη Μαριά*

Στις 13 Φεβρουαρίου με απόφαση της Μείζονος Συνθέσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου κρίθηκε ότι τα κράτη στο πλαίσιο της φύλαξης των συνόρων τους μπορούν να αρνηθούν την είσοδο στην Επικράτειά τους σε αλλοδαπούς συμπεριλαμβανομένων και όσων διατείνονται ότι είναι αιτούντες άσυλο, οι οποίοι χωρίς πειστικούς λόγους επέλεξαν να διασχίσουν τα σύνορα μη τηρώντας τις νόμιμες προûποθέσεις εισόδου στη χώρα.

Αναμφίβολα πρόκειται για μια σημαντική απόφαση που ανατρέπει τα μέχρι σήμερα θρυλούμενα για το περίφημο δικαίωμα αίτησης ασύλου.

Εμείς από την πλευρά μας υποστηρίζαμε εδώ και χρόνια ότι η παράνομη είσοδος σε μια χώρα και η εν συνεχεία υποβολή αίτησης ασύλου επί της ουσίας συνιστά καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος ασύλου αυτού καθ´ αυτού. Η θέση αυτή βεβαία ήταν σε πλήρη αντίθεση με τις απόψεις του συρμού που επικρατούν στους διάφορους πολιτικούς κύκλους των δήθεν «δικαιωματιστών» που συνεπικουρούμενοι από διάφορα παπαγαλάκια προωθούν τις επιδιώξεις της νέας τάξης πραγμάτων που στόχο έχει την κατάργηση των εθνών- κρατών και την πολτοποίηση των λαών προκειμένου να μετατρέψουν τις διάφορες χώρες σε χώρο και τους λαούς σε πληθυσμούς οι οποίοι δεν θα μπορούν πλέον να αντισταθούν στην παγκοσμιοποίηση και στην υπερεκμετάλλευση.

Ιστορικά το δικαίωμα ασύλου ήταν και ακόμη παραμένει ένα κορυφαίο δημοκρατικό δικαίωμα που πρέπει να απολαμβάνουν οι απανταχού ακτιβιστές της δημοκρατίας και της ειρήνης. Και η αίτηση χορήγησης ασύλου συνήθως γινόταν στις αντίστοιχες πρεσβείες των κρατών όπου οι διάφοροι αντιφρονούντες κατέφευγαν ζητώντας άσυλο. Στην σύγχρονη όμως εποχή παρατηρείται μια συνεχής κατάχρηση του δικαιώματος ασύλου εκ μέρους χιλιάδων οικονομικών μεταναστών οι οποίοι εισέρχονται παράνομα σε Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία κλπ και εν συνεχεία εμφανίζονται και ζητούν άσυλο. Η παράνομη όμως είσοδος και παραμονή χιλιάδων οικονομικών μεταναστών στις χώρες της ΕΕ και η κατάχρηση του δικαιώματος αιτήσεως ασύλου από αυτούς προκάλεσε αυξημένες αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών. Αντιδράσεις τις οποίες οι πολιτικές ελίτ, τα πολιτικά κόμματα του main stream, τα ΜΜΕ και οι ΜΚΟ χλεύαζαν και λοιδορούσαν στο όνομα του δήθεν «δικαιωματισμού» και της δήθεν προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Μάλιστα το κλίμα του άκρατου «δικαιωματισμού» είχε επηρεάσει ακόμη και τη νομολογία των δικαστηρίων τα οποία είχαν προσαρμοστεί στη γραμμή του politically correct.

Όμως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου με την ιστορική απόφασή του στις 13 Φεβρουαρίου, στην υπόθεση N.D και N.T κατά Ισπανίας χάραξε διαφορετική ρότα.

Αφορμή ήταν η απόφαση των ισπανικών αρχών να συλλάβουν και άμεσα να απελάσουν μαζικά 75 αλλοδαπούς, οι οποίοι κάνοντας «ντου» μαζί με άλλους 400 αλλοδαπούς, κατάφεραν να εισέλθουν παράνομα στο ισπανικό έδαφος, πηδώντας τον συνοριακό φράχτη, στα σύνορα Ισπανίας- Μαρόκου στον θύλακα της αυτόνομης ισπανικής πόλης Melilla στις ακτές της Β. Αφρικής.

Δύο εξ αυτών προσέβαλαν δικαστικά τις πράξεις σύλληψης και απέλασής τους από τις ισπανικές αρχές ισχυριζόμενοι ότι δήθεν παραβιάστηκε το άρθρο 4 του Πρωτοκόλλου 4 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σχετικά με την «απαγόρευση ομαδικής απέλασης αλλοδαπών» καθώς και το άρθρο 13 της ΕΣΔΑ σχετικά με «το δικαίωμα άσκησης πραγματικής προσφυγής» κατά της πράξης απέλασής τους.

Το Δικαστήριο αφού επισήμανε ότι τα κράτη με βάση το διεθνές δίκαιο έχουν δικαίωμα φύλαξης των συνόρων τους επικεντρώθηκε στις ευθύνες των κρατών μελών της Σένγκεν τα οποία οφείλουν να διαφυλάσσουν τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ. Επιπλέον επισήμανε ότι με βάση τη Σένγκεν υπάρχουν και λειτουργούν στα εν λόγω κράτη προκαθορισμένες επίσημες πύλες εισόδου απ´ όπου κάθε υπήκοος των χωρών Σένγκεν αλλά και τρίτων χωρών εισέρχεται νόμιμα στο χώρο Σένγκεν.

Το ίδιο ισχύει συνέχισε το Δικαστήριο και για όσους διατείνονται ότι είναι αιτούντες άσυλο, οι οποίοι επίσης οφείλουν να προσέρχονται στις προκαθορισμένες επίσημες πύλες εισόδου Σένγκεν και εκεί αρμοδίως να υποβάλλουν το αίτημα ασύλου. Εναλλακτικά συνέχισε το Δικαστήριο οι επιθυμούντες να υποβάλλουν αίτηση ασύλου μπορούν να το πράξουν και στις πρεσβείες και στα προξενεία των χωρών μελών της Σένγκεν που λειτουργούν τόσο στη χώρα καταγωγής τους όσο και στις χώρες που συνορεύουν με την ΕΕ.

Όμως δεν επιτρέπεται η παράνομη είσοδος στον χώρο Σένγκεν ακόμη και απ´ αυτούς που διατείνονται ότι είναι δήθεν πρόσφυγες προκειμένου εν συνεχεία να υποβάλλουν αίτηση ασύλου.

Έτσι εάν εισέλθουν παράνομα στον χώρο Σένγκεν τότε οι Αρχές δικαιούνται πάραυτα να τους συλλάβουν και να τους απελάσουν καθώς οι ίδιοι με τη συμπεριφορά τους έθεσαν εαυτούς σε κατάσταση παρανομίας.

Αναμένουμε λοιπόν από την κυβέρνηση να μελετήσει και να αρχίσει να εφαρμόζει άμεσα την παραπάνω απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Θα το κάνει όμως;

*Ο Νότης Μαριάς είναι Καθηγητής Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής

Πηγή: Το κείμενο αυτό κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο. Εμείς το αντιγράψαμε από το https://www.ekriti.gr/apopseis/metanasteytiko-otan-tolmoyn-oi-dikastes-toy-noti-maria
_________________
When you're wounded and left on Afghanistan's plains,
And the women come out to cut up what remains,
Jest roll to your rifle and blow out your brains
An' go to your Gawd like a soldier.
Go, go, go like a soldier,
Go, go, go like a soldier,
Go, go, go like a soldier,
So-oldier _of_ the Queen!

Rudyard Kipling

[alfon]

Η απόφαση στην οποία αναφέρεται το παραπάνω κείμενο έχει έτσι κι αλλιώς μεγάλο ενδιαφέρον, κατ' αρχήν επειδή ταιριάζει "γάντι" στα δικά μας (Έβρος και νησιά).

Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως έχει αν αναλογιστεί κανείς ότι την απόφαση την έβγαλε το εξαγορασμένο από το Σόρος ΕΔΑΔ. Γεγονός που ζητάει εξήγηση.

Μόνο κάποιος που πιστεύει σε επισκέψεις εξωγήινων θα μπορούσε να φανταστεί ότι ξαφνικά φύτρωσαν "κάκαλα" οι δικαστές (ακριβέστερα, "δικαστές")και ύψωσαν το παράστημά τους στο μεγάλο αφεντικό και τα ακόμη μεγαλύτερα αφεντικά του. Μόνο τα χταπόδια και οι αστερίες είναι προικισμένα από τη φύση με τη δυνατότητα να αναγεννούν χαμένα μέλη. Οι "δικαστές" δεν την έχουν.

Μπορώ να φανταστώ διάφορες ερμηνείες, καμμία από τις οποίες δεν είναι απόλυτα πειστική:

Α) Οι κύριοι αυτοί βλέπουν ότι το μεγάλο αφεντικό (ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός) βουλιάζει και, σαν καλά ποντίκια την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια.

Β) Τό ραπόρτο του Γκρεγκόρ Πουπίνκ που αποκαλύπτει τις "στενές επαφές τρίτου τύπου" μεταξύ του ΕΔΑΔ και των ΜΚΟ τάραξε τα νερά και έκανε τους "δικαστές" να νιώσουν την ανάγκη να φυλάξουν τα νώτα τους

Γ) Πηγές του κατεστημένου που μέχρι σήμερα προωθούσαν την απόλυτη κατάργηση των συνόρων κρίνουν ότι το έχουν παρακάνει. Έτσι κι αλλιώς οι στόχοι τους (καταβαράθρωση του εισοδήματος των εργαζομένων, διάλυση του κοινωνικού ιστού στις δεχόμενες εισβολή χώρες) έχουν σε μεγάλο βαθμό επιτεχθεί. Από την άλλη μεριά, η καταστάσεις που δημιουργεί η μαζική εισβολή φέρνουν αντιδράσεις που μπορεί ακόμη να μην έχουν φτάσει τα προβλεπόμενα από τον τρίτο νόμο του Νεύτωνα ("κάθε δράση προκαλεί αντίδραση που είναι ίση σε μέτρο και αντίθετη"), αλλά όλο και δυναμώνουν. Μπορεί η εκλογή των Τραμπ, Τζόνσον και Σαλβίνι να είναι διαχειρίσιμες, αλλά αυτό το ίδιο το γεγονός μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετικές καταστάσεις που δε θα είναι. Με απλά λόγια, να πάρουν οι ίδιοι οι λαοί τις τύχες τους στα χέρια τους. Υπό το φόβο τέτοιων μελλοντικών εξελίξεων (των οποίων τα πρόσφατα γεγονότα σε Χίο και Μυτιλίνη μπορεί να είναι μια πρόγευση) είναι πιθανό τα επιτελεία της παγκοσμιοποίησης να έκριναν σκόπιμο να βάλουν νερό στο κρασί τους.

Αν η τρίτη εξήγηση είναι η σωστή, αυτό θα εξηγούσε και τους λεονταρισμούς του Κούλη που όχι απλά έκλεισε (έστω, σε κάποιο βαθμό) τη διάβαση του Έβρου, αλλά θυμήθηκε ξαφνικά ότι υπάρχουν τόσο διατάξεις στο διεθνές δίκαιο που μας επιτρέπουν να το πράξουμε, όσο και μέσα για να εφαρμόσουμε αυτές τις διατάξεις. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει ότι το διεθνές δίκαιο μας υποχρεώνει να δεχτούμε όποιον έρθει, ή ότι τα θαλάσσια σύνορα δεν είναι δυνατόν να φυλαχτούν; Και βέβαια, αν είναι αδύνατον να δεχτούμε την ερμηνεία του "φαινομένου του αστερία" για τους "δικαστές" του Σόρος, είναι ακόμη λιγότερο πιστευτή για τον Κούλη.

Ο χρόνος θα δείξει.
_________________
When you're wounded and left on Afghanistan's plains,
And the women come out to cut up what remains,
Jest roll to your rifle and blow out your brains
An' go to your Gawd like a soldier.
Go, go, go like a soldier,
Go, go, go like a soldier,
Go, go, go like a soldier,
So-oldier _of_ the Queen!

Rudyard Kipling

[Obelix]

[alfon]

Η εν λόγω απόφαση του ΕΔΑΔ: https://hudoc.echr.coe.int/eng#{%22languageisocode%22:[%22ENG%22],%22appno%22:[%228675/15%22,%228697/15%22],%22documentcollectionid2%22:[%22GRANDCHAMBER%22],%22itemid%22:[%22001-201353%22]}

Πρόκειται για στρυφνό νομικό κείμενο, περίπου 130 σελίδων, διαθέσιμο στα Αγγλικά και τα Γαλλικά. Με άλλα λόγια δεν είναι ελαφρύ ανάγνωσμα. Έχουν πάντως ενδιαφέρον κάποια πράγματα:

- Στη δίκη παρενέβησαν υπέρ των λαθρομεταναστών η ανώτατη αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες καθώς και μια σειρά "ΜΚΟ του Σόρος", παρ' όλα αυτά, οι "δικαστές" απέρριψαν το αίτημα και δικαίωσαν την Ισπανία.

- Η απόφαση ήταν σχεδόν ομόφωνη. Στην πραγματικότητα, οι δύο "δικαστές" που διεφώνησαν, εν μέρει ή συνολικά, δε διαφώνησαν με τη δικαίωση της Ισπανίας, αλλά με το ότι δέχθηκε το ΕΔΑΔ να συζητήσει καν την υπόθεση (ο Τσέχος "δικαστής") ή με το ότι απέρριψε την ένσταση της Ισπανικής κυβέρνησης για επι μέρους θέμα της υπόθεσης (η Φινλανδή "δικαστής").

- Από την αιτιολόγηση της απόφασης του Τσέχου δικαστή, προκύπτουν σοβαρές υποψίες για το αν οι απελαθέντες "ενάγοντες" είχαν την οποιαδήποτε εμπλοκή στην αγωγή. Φαίνεται πιθανό από τα στοιχεία που αναφέρει, ότι οι "ΜΚΟ του Σόρος" έκαναν την αγωγή εν ονόματί τους αλλά χωρίς την εμπλοκή τους.
_________________
When you're wounded and left on Afghanistan's plains,
And the women come out to cut up what remains,
Jest roll to your rifle and blow out your brains
An' go to your Gawd like a soldier.
Go, go, go like a soldier,
Go, go, go like a soldier,
Go, go, go like a soldier,
So-oldier _of_ the Queen!

Rudyard Kipling