patari.org

[Επισκέπτης]

Σε αυτήν την ανάρτηση είχαμε κάνει μία πρώτη αναφορά στην σφαγή των αρχειομαρξιστών απ´τους σταλινικούς του ΚΚΕ και τα όργανά τους το 1944.
Στο ιστορικό συμπόσιο για τα δεκεμβριανά που έγινε το 1995, στο θέμα αναφέρθηκε και ο καθηγητής Γαβρίλης Λαμπάτος. Τα πρακτικά του συμποσίου δημοσιεύτηκαν σε επιμέλεια Γρηγόρη Φαράκου, με τον τίτλο "Δεκέμβρης του '44. Νεότερη έρευνα - Νέες προσεγγίσεις".
Στις σελ.126-145 υπάρχει καταγεγραμμένη η ενδιαφέρουσα εισήγηση του Λαμπάτου.

Ο Λαμπάτος παραθέτει στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η εχθρικότητα του ΚΚΕ προς τους αρχειομαρξιστές είχε αρχίσει να εκδηλώνεται απ´τις αρχές του ´43. Γράφει:
"Από το 1942 κάνουν την εμφάνισή τους ορισμένα έντυπα των τεταρτοδιεθνιστικών οργανώσεων. Η αντιμετώπισή τους από το ΚΚΕ είναι ιδιαίτερα βίαιη, δυσανάλογη προς το πολιτικό βάρος αυτών των οργανώσεων, αλλά φανερώνει συγκεκριμένες νοοτροπίες αντιμετώπισης όσων διαφωνούσαν από τα αριστερά".

Στο 11ο φύλλο της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης (ΚΟΜ.ΕΠ), τον Μάρτιο του ´43, οι σταλινικοί του ΚΚΕ χαρακτηρίζουν την εφημερίδα Προλετάριος (όργανο της τεταρτοδιεθνιστικής ΕΟΚΔΕ του Πουλιόπουλου) ως "χαφιέδικη τροτσκιστική φυλλάδα" που συκοφαντεί το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, και ότι οι "προβοκάτορες τεταρτοδιεθνιστές" απλά "φορούν την κομμουνιστική μάσκα για να συμπληρώσουν την δουλειά των κατακτητών".
Στο ίδιο φύλλο της ΚΟΜ.ΕΠ υπάρχει άρθρο με τίτλο "Τροτσκιστική πέμπτη φάλαγγα",όπου μεταξύ άλλων χειροκροτείται το ξεκαθάρισμα των τροτσκιστών απ´τον Κόκκινο Στρατό την δεκαετία του ´30. Η προειδοποίηση-απειλή προς τους τροτσκιστές/αρχειομαρξιστές/τεταρτοδιεθνιστές της Ελλάδας είναι σαφής...

Σύμφωνα με τον Λαμπάτο:
"Η διαμάχη συνεχίζεται σ'όλη την διάαρκεια του 1943 με όλα τα ρεύματα του ελληνικού τροτσκισμού. Συνεχίζεται το '44 όπου πλέον η χαφιεδολογία έχει αντικαταστήσει κάθε είδους πολιτική αντιπαράθεση. Χαρακτηριστικός είναι τίτλος άρθρου της ΚΟΜ.ΕΠ (φ.25, Απρίλιος 1944): "Γκεστάπο με μαρξιστική μάσκα"

Οι σφαγές άρχισαν το 1944. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ήταν η δολοφονία του Σταύρου Βερούχη, στον οποίο είχαμε ήδη αναφερθεί εδώ, με πηγή τον ´Αγι Στίνα.
Ο Βερούχης ήταν αρχειομαρξιστής απ´τα χρόνια του μεσοπολέμου. Κατά την διάρκεια της Κατοχής υποστηρίζει ότι οι τροτσκιστές πρέπει να συμμετέχουν στο ΕΑΜ, και ο ίδιος εντάχθηκε σε αυτό τον Σεπτέμβριο του '43 στο χωριό του στην Εύβοια. Όταν μαθαίνεται ότι ήταν παλιός αρχειομαρξιστής, συλλαμβάνεται. Αργότερα αφήνεται ελεύθερος. Στις εκλογές που έγιναν τον Απρίλιο του '44 για ανάδειξη εθνοσυμβούλων της ΠΕΕΑ (η λεγόμενη "κυβέρνηση του βουνού"), ο Βερούχης εκλέγεται εθνοσύμβουλος, παρά το ότι δεν είχε προταθεί απ´την καθοδήγηση του ΕΑΜ. Λίγες μέρες αργότερα συλλαμβάνεται και δολοφονείται.

Ο Λαμπάτος αναφέρεται συνολικά σε 57 τροτσκιστές που εκτελέστηκαν. Πολλοί από αυτούς είχαν ενταχθεί στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, αλλά αυτό δεν τους έσωσε απ´την μανία των σταλινικών του ΚΚΕ και των οργάνων τους.
Οι περισσότερες δολοφονίες έγιναν στην Αθήνα και τον Πειραιά, την Αιτωλοακαρνανία και την Φθιώτιδα. Το φαινόμενο απέκτησε ιδιαίτερη έκταση το καλοκαίρι του 1944, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση με την Απελευθέρωση και κορυφώθηκε στα δεκεμβριανά.

Εκτός απ´τους τροτσκιστές, εκτελούνται και στελέχη του ΚΚΕ που είχαν πέσει σε δυσμένεια για διάφορους λόγους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν οι Τζινιέρης, Δαμασκόπουλος, Σκαφίδας, Κωνσταντινίδης.

Είναι προφανές ότι τότε το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ δεν άφηνε κανένα περιθώριο σε αντιφρονούντες, είτε αυτοί ήταν αντικομμουνιστές, είτε ήταν διαφωνούντες κομμουνιστές.

[Επισκέπτης]

Έχουμε πει κατ’επανάληψη ότι το ΚΚΕ και φυσικά το ελεγχόμενο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ακολουθούσε το δόγμα "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας".
Αυτό το δόγμα δεν το εφάρμοζαν μόνο απέναντι στους μη-κομμουνιστές ή στους αντικομμουνιστές, αλλά και απέναντι σε κομμουνιστές που δεν ήταν ευθυγραμμισμένοι με την σταλινική γραμμή του ΚΚΕ.
Ο Άγις Στίνας στο βιβλίο του "ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ" αναφέρει πολλά παραδείγματα αρχειομαρξιστών που δολοφονήθηκαν απ’τους ελασίτες και την ΟΠΛΑ.
Ενδεικτικά κάποια ονόματα εκτελεσθέντων αρχειομαρξιστών:

- Δημοσθένης Βουρσούκης: Ήταν κρατούμενος στην Ακροναυπλιά απ’όπου δραπέτευσε. Εκτελέστηκε τις μέρες της Απελευθέρωσης.
- Θύμιος Αδραμυτίδης: Συνδικαλιστής των εργαζομένων στον Ευαγγελισμό. Εκτελέστηκε στην αυλή του Ευαγγελισμού το πρωινό της 3ης Δεκεμβρίου 1944, λίγο προτού ξεσπάσουν τα δεκεμβριανά.
- Θανάσης Οικονόμου: Φοιτητής, στέλεχος της ΕΠΟΝ στου Γκύζη που πέρασε στις γραμμές των αρχειομαρξιστών. Η ΟΠΛΑ τον εκτέλεσε αφού πρώτα του έβγαλε τα μάτια.
- Νίκος Αραβαντινός: Παλιός κομμουνιστής απ’την Κεφαλλονιά με φυλακή και εξορία. Ο πατέρας του εκτελέστηκε απ´τους Γερμανούς, ο ίδιος απ´τους ελασίτες.
- Σταύρος Βερούχης: Ανάπηρος πολέμου που είχε εκλεγεί εκλέκτορας της ΠΕΕΑ, της κομμουνιστικής κυβέρνησης του βουνού. Διαφώνησε με στελέχη του ΚΚΕ για ζητήματα επιμελητείας, και τον αποκεφάλισαν.

Επίσης, ο Στίνας παραθέτει αποσπάσματα της ομιλίας του αρχειομαρξιστή Γ.Ποντίκη στην κοινή διάλεξη-συζήτηση ανάμεσα στο ΚΚΕ και στο Κομμουνιστικό Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδας στις 15/12/1946.

Μεταξύ άλλων ο Ποντίκης έλεγε:

"Έτσι εξηγείται η μανία των σταλινικών που κάτω από την σημαία του ΕΑΜ ήθελαν να μονοπωλήσουν όλο το κίνημα αντίστασης"

Αφού ανέφερε συγκεκριμένα παραδείγματα σφαγών αρχειομαρξιστών στην Φθιώτιδα, στο Αγρίνιο, στην Έδεσσα, στην Ήπειρο, στο Αμύνταιο, είπε:
"Εν τω μεταξύ η σταλινική ηγεσία μεταφέρει τις δολοφονίες αρχειομαρξιστών στην Αθήνα"

"Αγωνιστές του ΕΛΑΣ που απλώς υπήρχε η υπόνοια ότι είναι αρχειομαρξιστές δολοφονούνται πισώπλατα μέσα σε μάχες από φανατισμένα στοιχεία κατ’εντολήν της ηγεσίας"

"Τις μέρες αυτές (σ.σ: εννοεί την Απελευθέρωση) πιάνεται ο σύντροφός μας Γιώργης Ζούρης, μέλος της Γραμματείας του Πολιτικού Γραφείου του κόμματός μας και υπεύθυνος του παράνομου τυπογραφείου, δραπέτης τέσσρις φορές από φυλακές και εξορίες της ελληνικής δημοκρατίας του ιδιώνυμου, τέσσερις φορές επί Μεταξά και δύο επί Γερμανών που την τελευταία έφυγε από τα χέρια τους. Ο ήρως αυτός του εργατικού κινήματος δολοφονείται απ´την ηγεσία του σταλινικού κόμματος."


Δεν υπάρχει λόγος να πλατειάσουμε αναφέροντας ονόματα επί ονομάτων διαφωνούντων κομμουνιστών που σφαγιάστηκαν απ´τους ελασίτες και κυρίως απ’ την ΟΠΛΑ.
Απλά είναι καλό να γίνουν ευρύτερα γνωστές αυτές οι καταγγελίες των αρχειομαρξιστών σε βάρος του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ σαν μία ακόμη απόδειξη ότι την εποχή εκείνη οι σταλινικοί δεν έδειχναν την παραμικρή ανοχή σε όποιον ήταν αντίθετος μαζί τους.

[Επισκέπτης]

Ο Διονύσης Μπενετάτος ήταν αγροτικός σοσιαλιστής και εκ των ιδρυτικών στελεχών το ΕΑΜ, απ’το οποίο απεχώρησε τον Οκτώβριο του 1942. Υπήρξε γραμματέας της Επιτροπής Πόλης (στην Αθήνα) του ΕΑΜ. Λόγω της θέσης του συνεργάστηκε με τους κομμουνιστές που ήταν ο ισχυρότερος πόλος του ΕΑΜ. Είχε όλη την καλή πρόθεση να συνεργαστεί με τους κομμουνιστές στα πλαίσια του ΕΑΜ και βίωσε καταστάσεις εκ των έσω.
Ακόμα και μετά την αποχώρησή του απ´το ΕΑΜ, δεν στράφηκε εναντίον του αλλά επιχείρησε ανεπιτυχώς να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ του ΕΑΜ και άλλων οργανώσεων. Παρέμενε σταθερά εχθρικός απέναντι στην "αντίδραση", στους "εθνικόφρονες", στους Άγγλους, στα Τάγματα Ασφαλείας, στην Χ, στην κατοχική κυβέρνηση, στην Ειδική Ασφάλεια κτλ…

Ως εκ τούτου, η άποψή του σχετικά με τα τεκταινόμενα εντός του ΕΑΜ αλλά και για τον ρόλο που έπαιζε το ΚΚΕ έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Ας δούμε λίγο τι λέει στο έργο του "Σημειώσεις απ’την ιστορίαν της εθνικής διαίρεσης":

"Οι συζητήσεις των αντιπροσώπων των εαμικών κομμάτων για το δεύτερο καταστατικό μεγάλωσαν την παθολογική φιλυποψία του Χατζή για όλους τους εαμίτες που δεν ήσανε κομμουνιστές"
σελ.14

Ο Χατζής, στον οποίο αναφέρεται, ήταν μεγαλοστέλεχος του ΚΚΕ και γ.γ του ΕΑΜ το μεγαλύτερο διάστημα της Κατοχής.

"Ήδη από τις αρχές του 1942 η προσπάθεια του ΚΚΕ να μονοπωλήσει τον εθνικό αγώνα, άρχισε να διαφαίνεται. Οι διαφωνίες ορισμένων αντιπροσώπων των εαμικών κομμάτων με το ΚΚΕ ήταν τα ερείσματα του κόμματος επάνω στα οποία θα στήριζε αργότερα την συκοφαντική του εκστρατεία εναντίον εκείνων που τολμούσαν ν'αντιδράσουν στους σκοπούς και τα έργα του ΚΚΕ"
στο ίδιο, σελ.15

"Έτσι και το ΕΑΜ στερήθηκε από κείνες τις δυνάμεις που ενώ θέλανε την συνεργασία με το ΚΚΕ για την διεξαγωγή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, δεν συμφωνούσαν όμως με την ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος που απέβλεπε στην κομματική συμφεροντολογιή εκμετάλλευση της αντίστασης και την μονόπλευρη καθοδήγηση του εθνικού αγώνα."
στο ίδιο, σελ.22

"Η κομμουνιστική αντιπροσωπεία του ΕΑΜ απέδειξε πως δεν επιθυμούσε συντρόφους στον αγώνα αλλά οργανέττα που να τα χρησιμοποιεί σαν κράχτες που θα προσήλκυαν οπαδούς."
στο ίδιο, σελ.23

"Αυτόν τον σκοπό είχανε και οι συζητήσεις με τον Ζέρβα πριν ακόμα πάει στο βουνό επιδιώκοντας την προσχώρηση του ΕΔΕΣ στο ΕΑΜ. Μα οι συζητήσεις πάντοτε σταματούσαν χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Το ΚΚΕ με την συμπεριφορά του δημιούργησε την ατμόσφαιρα της δυσπιστίας προς το ΕΑΜ σ'όλες τις άλλες οργανώσεις και σόλους τους πολιτικούς παράγοντες."
στο ίδιο, σελ.24

"Σαν να μην έφτανε η αρκετή φιλυποψία που ενισχύθηκε με τόσες πράξεις του ΕΑΜ, ήρθε και η αιχμαλωσία του Σαράφη για να συμβάλλει όχι μόνο στην δυσπιστία έναντι του ΕΑΜ αλλά και σ´αυτήν την δημιουργία των ταγμάτων, δίνοντας έτσι κάποιο ηθικό έρεισμα στους αξιωματικούς και τους άντρες των για να καταταχθούν στα Τάγματα Ασφαλείας."
στο ίδιο, σελ.26

"Μετά το ξεκαθάρισμα της κατάστασης και αφού το ΚΚΕ εξασφάλισε την κυριαρχία της πολιτικής καθοδήγησης του ΕΑΜ (...)
Τον Δεκέμβριο του 1942 τα μυστικά φύλλα του ΕΑΜ και ο Ριζοσπάστης μς τον πιο πανηγυρικό τρόπο γνωστοποιούσαν το ξεκαθάρισμα αυτής της κατάστασης (...)
Το "ξεκαθάρισμα" αυτό είχε λάβει αρκετή έκταση με τις τολμηρές συκοφαντίες του ΚΚΕ. Ο Ριζοσπάστης δημοσίευσε έναν κατάλογο δήθεν πρακτόρων της Γκεστάπο και του Γεωργίου που εχαρακτήριζε σαν γκεσταπίτες τα σοβαρότερα στελέχη του ΣΚΕ (σ.σ: το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας ήταν από τα ιδρυτικά κόμματα του ΕΑΜ), τον Χ.Χωμενίδη, Αχιλ.Γρηγορογιάννη, Θωμά Αποστολίδη κ.α. Το "ξεκαθάρισμα" αυτό έδειχνε το δρόμο που έπαιρνε το ΕΑΜ, ότε σε μία σειρά συσκέψεων που πήραν μέρος οι Χωμενίδης, Αποστολίδης, Γ.Οικονόμου, Μ.Κλαδάκης, Χρυσ.Καραμούζης, Αχ.Γρηγορογιάννης, Μπενετάτος κ.α. διαπιστώθηκε από τους συνελθόντας πως η κατάστασις αυτή δημιουργούσε προûποθέσεις αναπόφευκτου εμφυλίου πολέμου στην περίοδον της κατοχής από τον οποίον θα είχαν να κερδίσουν μόνον οι κατακτητές."
στο ίδιο, σελ.27

[Επισκέπτης]

O Κώστας Αξελός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924. Αποφοίτησε από το Βαρβάκειο και φοίτησε στη Νομική κατά τη διάρκεια της Κατοχής, αλλά σύντομα τον κέρδισε η πολιτική δράση. Εντάχθηκε στο Ε.Α.Μ. και συμμετείχε στην Αντίσταση ως οργανωτής και θεωρητικός του κομμουνιστικού κινήματος. Προβεβλημένο στέλεχος της Ο.Κ.Ν.Ε., συμμετείχε στα Δεκεμβριανά το 1944 όπου συνελήφθη, φυλακίστηκε και βασανίστηκε.

Στην διεύθυνση: http://www.chronosmag.eu/index.php/xls-g-e-p-s.html δημοσιεύτηκε πριν μερικές μέρες συνέντευξή του, που είχε δοθεί πριν από 10 χρόνια.

Αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμά της (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας) που αφορά την περίοδο της Κατοχής και των δεκεμβριανών:


— Ποιες ήταν οι σχέσεις σας με το ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα;
Στην Ο.Κ.Ν.Ε. μπήκα τέλη του ’41, τον Δεκέμβρη. Ήμουν από μεγαλοαστική οικογένεια, ήταν καταρχήν επανάσταση ενάντια στο σπίτι. Το Κόμμα όμως ήταν το αντίθετο, ήταν μικροαστικό... Εγώ πίστευα πως ο μαρξισμός πραγματοποιεί τη φιλοσοφία. Αλλά τελικά είναι δόγμα, ένα υποκατάστατο θρησκείας. Λέγανε «κάποτε θα γίνουν όλα καλά, αλλά τώρα πρέπει να περάσουμε χρόνια με δάκρυα». Το Κόμμα ήταν ο Θεός, απαιτούσε υπομονή και υπακοή. Τελικά αντί για δικτατορία του προλεταριάτου είναι δικτατορία πάνω στο προλεταριάτο. Μια πάλη για την εξουσία. Και η παλιά εξουσία αντί να καταργηθεί θα γινόταν γραφειοκρατική. Γραφειοκρατία ήδη από την απελευθέρωση.
Υπήρχε λογοκρισία και πουριτανισμός που επιβλήθηκε από το Κ.Κ. στην τέχνη και στη γλώσσα. Λέγανε πως ο Καβάφης ήταν παρακμιακός, ενώ ο Παλαμάς εθνικός, πράγμα γελοίο! Και βέβαια η σεξουαλικότητα ήταν απαγορευμένη στο Βουνό. Εκτελούσαν όσους πηδούσαν μια κοπέλα. Γιατί όλη η ενέργεια έπρεπε να πάει στον αγώνα. Υπήρχε πουριτανισμός, υπήρχε μικροπρεπισμός... Εμείς θέλαμε να πάμε κόντρα στα κλισέ. Το 1946 ή ’47 η ομάδα Μιμίκα, Παπαϊωάννου, Κορνήλιος κι εγώ βγάλαμε σουρεαλιστικό κείμενο που αναφέρονταν στον πούτσο του Καραϊσκάκη σε μια γιορτή της παροικίας για την 25η Μαρτίου, παρουσία των διπλωματικών αρχών. Θα μου μείνει αξέχαστο το ξύλο που φάγαμε από σταλινικούς και καθεστωτικούς...
— Ζήσατε από πολύ κοντά και τον κόκκινο Δεκέμβρη του ’44...
Terroriste et terrorisé… Τον Δεκέμβρη ήμουν εσωκομματικός διαφωτιστής. Οι Σοβιετικοί θέλαν η Ελλάδα να είναι μπουρδέλο, στέλναν θολά μηνύματα. Θυμάμαι τον Σιάντο πριν τον Δεκέμβρη μετά από μια συνέλευση για το «τι θα κάνουμε» όπου άλλοι έλεγαν ένοπλο, άλλοι ό,τι να ναι. Όταν τον ρώτησα: «Τι σύνθημα θα ρίξουμε; Στηρίζουμε την αστική δημοκρατία;» – ο Σιάντος είπε: «Θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι». Ό,τι να ναι! Μετά ήρθε ο Ζαχαριάδης που ήταν σχιζοφρενής – Μάρτη του ’45. Τον Δεκέμβρη του ’45 εγώ πλέον φεύγω... Από το ’45 έκοψα κάθε σχέση με την ενεργό πολιτική. Το ελληνικό Κομουνιστικό Κόμμα ήταν σχιζοφρενικό. Από τη μία έκανε αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη και από την άλλη ήταν η Ο.Π.Λ.Α. που εκτελούσε τους πάντες. Στο αντάρτικο ήταν καλή η βία ενάντια στους κατακτητές αλλά όχι ενάντια στους συναγωνιστές. Τον Δεκέμβρη η Ο.Π.Λ.Α. μας εξετέλεσε όλους, αρχειομαρξιστές, τροτσκιστές... Οι τροτσκιστές πίστευαν πως ο κόσμος και ο πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικός, πίστευαν στη «μη αντίσταση». Τους τρώγαν βέβαια όλους... Τον Δεκέμβρη κατάλαβα τι λάθη έκανε το Κόμμα... Αργότερα δημοσίευσα μια μελέτη για τον Δεκέμβρη στις Βρυξέλλες.


Σύμφωνα λοιπόν με τον Αξελό:

α) Ο ίδιος προερχόταν από μεγαλοαστική οικογένεια, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να αναδειχθεί σε υπεύθυνο κομματικό στέλεχος του ΚΚΕ.

β) Το ΚΚΕ πάλευε για την εξουσία.

γ) Οι σεξουαλικές σχέσεις απαγορεύονταν επί ποινή θανάτου, διότι όλη η ενέργεια έπρεπε να διοχετεύεται στον αγώνα.

δ) Η ΟΠΛΑ θέριζε γενικώς και αδιακρίτως, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στους διαφωνούντες αριστερούς (τροτσκιστές, αρχειομαρξιστές κτλ). Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος αριστερός που λέει κάτι τέτοιο.


Όταν οι ίδιοι οι αριστεροί βγαίνουν και ομολογούν τέτοια πραγματα, έστω και 60 χρόνια μετά, τότε εμείς οι μη-αριστεροί λίγα πράγματα έχουμε να προσθέσουμε.

[απελάτης]

[Επισκέπτης]

Πριν από έναν χρόνο περίπου κυκλοφόρησε ένα έργο του γνωστού αριστερού ιστορικού Ιάσονα Χανδρινού για τον ΕΛΑΣ της Αθήνας και την ΟΠΛΑ με τίτλο "Το τιμωρό χέρι του λαού".
Να υπενθυμίσουμε ότι παλιότερα είχαμε κάνει μία κριτική επί ενός άρθρου του συγκεκριμένου ιστορικού για τον ΕΛΑΣ, και όσον αφορά την ιδεολογική του τοποθέτηση είχαμε τονίσει ότι ήταν κεντρικός ομιλητής σε αντιφασιστική εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-λαθρομεταναστών.
Τυγχάνει επίσης μαθητής του αριστερού γερμανού Χάγκεν Φλάισερ υπό την επίβλεψη του οποίου ήταν η εργασία του Χανδρινού.

Ανεξάρτητα απ´την ιδεολογική τοποθέτηση του Χανδρινού με την οποία μας χωρίζει χάος, πρέπει να τονιστεί ότι η συγκεκριμένη εργασία του είναι πολύ ενδιαφέρουσα και φέρνει στο φως πολλά στοιχεία για την δράση των ένοπλων κομμουνιστών στην κατοχική Αθήνα και τις συγκρούσεις με τους αντιπάλους τους.

Σε πρώτη φάση βέβαια ο τίτλος βέβαια ξενίζει. "Το τιμωρό χέρι του λαού".
Δίχως σχόλια, τονίζουμε ότι ο συγγραφέας ονόμασε έτσι το έργο του εμπνεόμενος από μία φράση του κομμουνιστικού εντύπου "Διαφωτιστής" για την ΟΠΛΑ. Διαβάζουμε στην σελ.117 του βιβλίου του:
Στην πρώτη της ονομαστική εμφάνιση στα κομματικά έντυπα, η ΟΠΛΑ βαφτίστηκε "το τιμωρό χέρι του λαού που παλεύει για την ζωή, την λευτεριά και την λαοκρατία".

Στην εισαγωγή του έργου του κάνει μερικές ενδιαφέρουσες παραδοχές, σπάνιες για αριστερό:

Λέει (σελ.9) ότι "στην ύπαιθρο σε πλείστες περιπτώσεις, άνθρωποι ωθήθηκαν στην ένοπλη συνεργασία με τους κατακτητές λόγω οικογενειακών διαφορών, τοπικών διαμαχών ή κομματικών αυθαιρεσιών"
Προς τιμήν του δεν μιλάει ούτε για δοσιλογισμό ούτε για προδοτική στάση αυτών των ουκ ολίγων Ελλήνων της επαρχίας που πήραν όπλα απ´τους Γερμανούς για να πολεμήσουν τον ΕΛΑΣ.
Μία παρόμοια παραδοχή από έναν άλλον αριστερό είχαμε δει εδώ.

Στην σελ.8 λέει: "Από αυστηρά γεγονοτολογική σκοπιά η αντιστασιακή δράση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στον χώρο της πρωτεύουσας ταυτίζεται περισσότερο με τον πόλεμο κατά των συνεργατών του κατακτητή παρά με τον ίδιο τον κατακτητή.",
και παρακάτω:
"Οι απλές (όσο και αληθείς) διαπιστώσεις ότι ο ΕΛΑΣ Αθήνας δεν σκότωνε Γερμανούς ή ότι οι Γερμανοί αποτελούσαν σε πολλές περιπτώσεις απλούς παρατηρητές μιας ενδοελληνικής αιματοχυσίας. μπορεί να λειτουργήσουν επίσης εντελώς παραπλανητικά"

Παρά το ότι δεν εξηγεί γιατί αυτές οι αληθείς κατ´αυτόν διαπιστώσεις μπορεί να "λειτουργήσουν παραπλανητικά", είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε την ουσία των συμπερασμάτων του.
Και αυτή συμπυκνώνεται στο ότι η ΟΠΛΑ και ο ΕΛΑΣ της Αθήνας στρέφονταν πρωτίστως κατά Ελλήνων, είτε των σωμάτων ασφαλείας είτε εθνικών οργανώσεων, και ο όποιος αντιστασιακός αγώνας κατά των κατακτητών πέρναγε σε τρίτη (και βάλε...) μοίρα.

Λίγο παρακάτω όμως ο Χανδρινός προσπαθεί να μετακυλήσει στην Ειδική Ασφάλεια και κατ'επέκταση στο σύνολο των κατοχικών σωμάτων ασφαλείας, την κύρια ευθύνη για την απαρχή των εμφύλιων συγκρούσεων στην Αθήνα.

Στην σελ. 9 λέει:
"Την εποχή που η ΟΠΛΑ εγκαινιάζει τον αιματηρό της κατάλογο, τα θύματα των γερμανικών εκτελεστικών αποσπασμάτων, της καταστολής των διαδηλώσεων και της γερμανοκαθοδηγούμενης Ειδικής Ασφάλειας είχαν φτάσει σε τριψήφιο αριθμό"


Όμως, σύμφωνα με τα γραφόμενά του (σελ.92-94) η ΟΠΛΑ έκανε το πρώτο της χτύπημα εκτελώντας τον ταγματάρχη Χωροφυλακής Δημήτρη Αλεξόπουλο στις 27/09/1943. Ο λόγος ήταν επειδή στις 01/09/1943 ο εκτελεσθείς είχε διατάξει χωροφύλακες να ανοίξουν πυρ κατά μαχητικής πορείας που απαιτούσε την αποφυλάκιση συλληφθέντων απεργών. Υπήρξαν 3 νεκροί. Ο Χανδρινός τονίζει ότι το σύνθημα του πυρός απ´τον Αλεξόπουλο δόθηκε "υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες", φράση που αφήνει ανοικτό κάθε ενδεχόμενο όσον αφορά τον καταμερισμό των ευθυνών για το γεγονός. Αυτή ήταν η πρώτη σύγκρουση σωμάτων ασφαλείας και υποκινούμενων απ´το ΕΑΜ διαδηλωτών, δίχως την συμμετοχή κατακτητών.

Εώς τότε, στις κινητοποιήσεις που είχαν γίνει μες στο ´43 έγιναν εκτεταμμένες συγκρούσεις και υπήρξαν πολλοί νεκροί. Για το αίμα που χύθηκε όμως ευθύνονταν κατα κύριο λόγο οι κατακτητές και όχι τα ελληνικά σώματα ασφαλείας.
Πάντα σύμφωνα με την μελέτη του Χανδρινού όσον αφορά τα θύματα των διαδηλώσεων έχουμε τα εξής:

- Στις 22/12/1942, αναφέρεται ο πρώτος νεκρός σε διαδήλωση στην κατοχική Αθήνα. Οι θύτες ήταν Ιταλοί (σελ.27).
- Στις 24/02/1943 (σελ.27-28) αναφέρονται ακόμα δύο νεκροί και 59 τραυματίες. Για τον ένα νεκρό, ο Χανδρινός λέει ότι σκοτώθηκε από Ιταλούς, για τον άλλο νεκρό και τους τραυματίες χωρίς να είναι απολύτως σαφής, δείχνει επίσης τους Ιταλούς.
- Στις 05/03/1943 (σελ.28) σε μεγάλη συγκέντρωση υπήρξαν 13 νεκροί και 134 τραυματίες σε συγκρούσεις με Αστυνομία, Χωροφυλακή, Ιταλούς και Γερμανούς. Ο συγγραφέας δεν προσδιορίζει όμως ποιοι ευθύνονταν για την αιματοχυσία.
- Στις 25/03/1943 (σελ. 29) σε νέα διαδήλωση υπήρχαν 2 νεκροί και 25 τραυματίες. Ο Χανδρινός δεν προσδιορίζει τους θύτες, παρά μόνο αναφέρει παρακάτω (σελ.34) ότι οι Γερμανοί χρέωναν τους νεκρούς και τραυματίες της μέρας στην Αστυνομία.
- Στις 25/06/1943 (σελ.32) σε συγκρούσεις με Ιταλούς και Γερμανούς υπήρχαν νεκροί και τραυματίες.
- Στις 22/07/1943 (σελ.33) έγινε η πιο αιματηρή διαδήλωση με 59 νεκρούς και τραυματίες. Θύτες ήταν οι Γερμανοί που κατέστειλαν την διαδήλωση με χρήση αρμάτων μάχης.


Συνοψίζοντας, υποστηρίζει (σελ.9) ότι "σε ότι αφορά την Αθήνα, η βία των κατοχικών δυνάμεων προûπήρχε της κόκκινης βίας"
Σε αυτό δεν έχει άδικο μόνο που όπως φαίνεται απ´τα παραπάνω γραπτά του, οι κύριοι υπεύθυνοι για την προηγούμενη κατοχική βία ήταν οι Γερμανοί, τους οποίους όμως δεν στόχευσε η ΟΠΛΑ και ο ΕΛΑΣ της Αθήνας (όπως και ο ίδιος ο Χανδρινός έχει παραδεχτεί) και έτσι αυτοί έμεναν σε ρόλο θεατή του αθηναϊκού εμφυλίου. Οι εξίσου συνυπεύθυνοι Ιταλοί τίθενται εκτός κάδρου αφού είχαν αποχωρήσει πλέον απ´την Ελλάδα όταν ξεκινούσε η αιματηρή δράση των κομμουνιστών στην Αθήνα.

Η στοχοποίηση των ελληνικών σωμάτων ασφαλείας ξεκίνησε απ´τις 06/03/1943 απ´τις σελίδες του Ριζοσπάστη (σελ.34) με αφορμή τα αιματηρά γεγονότα της προηγουμένης. Πάλι ο Ριζοσπάστης στις 10/08/1943 κατονόμασε δύο αξιωματικούς της Ειδικής Ασφάλειας (σελ.35) ως φυσικούς αυτουργούς για δύο φόνους στην διαδήλωση της 22/07/1943.
Όπως είναι γνωστό η αξιοπιστία των καταγγελιών που γίνονταν απ´τις στήλες του Ριζοσπάστη και άλλων εαμικών/κομμουνιστικών εντύπων κατά των αντιπάλων τους, ήταν επιεικώς συζητήσιμη και πρέπει να αντιμετωπίζεται τουλάχιστον με επιφύλαξη.
Το δόγμα "πας μη εαμίτης γκεσταπίτης" εφαρμοζόταν κατα γράμμα, ενώ δεν είναι τυχαίο το χρονικό σημείο (Μάρτιος του '43) της πρώτης λεκτικής επίθεσης κατά των σωμάτων ασφαλείας. Υπενθυμίζουμε ότι τις ίδιες μέρες είχε λάβει χώρα στο βουνό το πρώτο σοβαρό κρούσμα του κατοχικού εμφυλίου με την διάλυση της ομάδας Κωστόπουλου-Σαράφη στην Θεσσαλία απ´τον ΕΛΑΣ.

Γενικότερα δεν ήταν παράλογο που υπήρχε αντιπαλότητα μεταξύ των εαμοκομμουνιστικών οργανώσεων και των δομικά αντικομμουνιστικών σωμάτων ασφαλείας. Το κατακριτέο όμως ήταν ότι οι κομμουνιστές έθεταν με τον πλέον σαφή τρόπο αυτήν την πολιτική αντιπαλότητα σε πρώτο πλάνο, υποβιβάζοντας στην πράξη τον αντιστασιακό αγώνα που διατυμπάνιζαν πως έκαναν.
Με τον τρόπο αυτό, έδειχναν αν μη τι άλλο ποιες ήταν οι προτεραιότητές τους...


Σε επόμενη ανάρτηση θα επανέλθουμε με ενδιαφέροντα στοιχεία για την ΟΠΛΑ και τον ΕΛΑΣ της Αθήνας, πάντα με βάση την εργασία του Ιάσονα Χανδρινού.

[Μεταλληνός]

[Nikoss]

Υπάρχουν κάποιοι που αυτοπροσδιορίζονται εθνικιστές (του κώλου προσθέτουμε εμείς), που παίζοντάς το ιστοριοδίφες, έχουν βαλθεί να μας κάνουν να ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε. Και αντί να ασχολούνται με τα προβλήματα της σημερινής ζωής, ασχολούνται με την κατοχή και τον εμφύλιο...

Πολλοί όπως ο συγκεκριμένος, έχουν φτιάξει και ιστολόγια όπως το istoriakatoxis.blogspot.gr και προσπαθούν να πείσουν τους αδαείς για κονσερβοκούτια και συμμοριτοπόλεμο. Ο σκοπός αυτού του Φόρουμ δεν είναι να κάνει διαφήμιση στους Κατοχικούς Γερμανοτσολιάδες, ούτε και να τους δώσει βήμα. Γι’ αυτόν τον λόγο το θέμα πρέπει να κλειδώσει, γιατί αλλιώς θα περάσει μέσα όλη την ύλη του συγκεκριμένου Ιστολογίου...