 |
patari.org
Χώρος συζήτησης της πατριωτικής αριστεράς
|
| Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας :: Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας |
| Áí åß÷å êåñäßóåé ç ÁñéóôåñÜ óôïí Åìöýëéï, ÔÉ áðü ôá áêüëïõèá èá åß÷å, êáôÜ ðÜóá ðéèáíüôçôá, óõìâåß; |
| Ç ÅëëÜäá èá åß÷å ãßíåé Üëëïò Ýíáò äïñõöüñïò ôçò óôáëéíéêÞò ÅÓÓÄ, ìå åîÝëéîç üðùò, ð.÷. ç Âïõëãáñßá. |
|
25% |
[ 1 ] |
| ¼÷é ìüíï ç ÅëëÜäá äåí èá åß÷å ãßíåé "üðùò ç Âïõëãáñßá", áëëÜ èá åß÷å, áðåíáíôßáò, êáôåññåýóåé êáé ï óôáëéíéóìüò óôçí ÅÓÓÄ, åíþ ôá ÂáëêÜíéá, ç Ôïõñêßá, ç ÌÝóç ÁíáôïëÞ, êáé üëç ç Åõñþðç èá åß÷áí ßóùò ðÜñåé ôï äñüìï ôçò åðáíáóôáôéêÞò åîÝëéîçò. |
|
25% |
[ 1 ] |
| ÊÜôé Üëëï (ðåñéãñÜøôå ôï). |
|
50% |
[ 2 ] |
|
| Σύνολο Ψήφων : 4 |
|
| Συγγραφέας |
Μήνυμα |
Obelix
Συμμετέχουν: 08 Δεκ 08
Δημοσιεύσεις: 4193
|
 Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 6:22 am Θέμα δημοσίευσης: Εμφύλιος πόλεμος: Αν είχε κερδίσει η Αριστερά. |
 |
|
[quote:2ce97e7801="ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ"]Κατα τον γυιο του Ν.Μπελογιαννη
"ο κομμουνισμος η απατη του 20ου αιωνα"
Αληθευει οτι το ειπε?
ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ Η ΟΥΤΟΠΙΑ?
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ,ΑΛΛΑ ΑΝ ΚΡΙΝΩ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ
ΠΙΑΣΤΗΚΑΜΕ ΚΟΡΟΙΔΑ.
ΜΗΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟ ΕΦΙΚΤΟ?
ΛΕΩ.
Υ.Γ.
ενας φιλος μου (λιγο μεγαλυτερος σε ηλικια)
φυγανε με τον πατερα του το 1958 και πηγανε διπλα στην Βουλγαρια
(ειμαστε απο το νομο ΣΕΡΡΩΝ).
ΓΙΑ ΝΑ ΚΤΙΣΟΥΝΕ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ.
Γυρισαν το 1980 περιπου.
και ξερεις τι μου ειπε?
"τζαπα κοκκινιστηκαμε στην ελλαδα" |
Αγαπητέ Παναγιώτη:
Σχετικά με το σχόλιό σου αυτό, σου παραθέτω εδώ δύο παλαιώτερά μου κείμενα, τα οποία, μέχρι σήμερα δεν δημοσιεύτηκαν στο "Πατάρι", ανοίγοντας προς τούτο, νέο βήμα.
Πολλοί επικαλούνται...«επιφανή Κομμουνιστικά στελέχη», τα οποία «ομολογούν» ότι...«αν η Ελλάδα είχε προσχωρήσει στο Ανατολικό Μπλοκ, θα είχε περιέλθει σε κατάσταση αθλιότητας»... Όσο όμως και αν επιμένουν εκείνοι που έχουν ΣΥΜΦΕΡΟΝ να πείθουν τους άλλους ότι τάχα είναι έτσι, και ότι τα εν λόγω «επιφανή στελέχη» είναι, τάχα, στα αλήθεια…«Κομμουνιστές», ταυτίζοντας έτσι ΤΟΝ ΠΡΟΔΟΤΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΔΟΜΕΝΟ, ΤΟΝ ΑΝΑΒΑΤΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΖΥΓΙΟ (αλήθεια, ζήτησαν ποτέ…«συγγνώμη» οι Φαναριώτες για την ΟΛΕΘΡΙΑ επιρροή που άσκησαν στην Επανάσταση του '21; Ή μήπως έπρεπε οι Αγωνιστές του '21 να...ζητήσουν συγγνώμη επειδή τους εμπιστεύτηκαν καταστροφικά;)
Η Αλήθεια είναι ότι οι Πραγματικοί Κομμουνιστές ΚΑΤΑΔΙΩΧΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΡΑΥΓΑΣΤΗΚΑΝ ως «ρεφορμιστές», «πράκτορες του Ιμπεριαλισμού», «προδότες και υπονομευτές του Κομμουνιστικού κινήματος», και ΚΑΤΑΣΦΑΧΤΗΚΑΝ από τα παραπάνω «επιφανή Κομμουνιστικά στελέχη» (δίκες Μόσχας, έκθεση Μπαρτζιώτα προς τον Ζαχαριάδη, Ισπανικός Εμφύλιος, Γερμανία, κλπ). Εν συνεχεία, όταν το σκάφος του Σταλινισμού άρχισε να ´κάνει νερά, τα «επιφανή» αυτά…«Κομμουνιστικά στελέχη» ΤΟ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΑΝ ΠΡΩΤΟΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ, σαν ΠΟΝΤΙΚΟΙ που ήταν! Και άρχισαν να εκτοξεύουν κάθε είδους κατηγορίες, όμοιες με εκείνες για τις οποίες χαρακτήρισαν άλλοτε άλλους ως «εγκάθετους του Ιμπεριαλισμού», «συκοφάντες», «πράκτορες και λασπολόγους της Αντίδρασης», «χαφιέδες» και τόσα άλλα. Καθώς και άλλες κατηγορίες, πολύ χειρότερες, όχι κατά του Σταλινισμού ειδικά, αλλά κατά του Κομμουνισμού, γενικά και αόριστα, προς εξυπηρέτηση των νέων αφεντικών τους (Ιμπεριαλιστών).
Τώρα, ως προς το τι αξία έχει ο ισχυρισμός των...«επιφανών Κομμουνιστικών στελεχών» ότι η Ελλάδα θα είχε, δήθεν...«εξαθλιωθεί» αν η Αριστερά είχε κερδίσει στον Εμφύλιο, παραπέμπομε τον αναγνώστη στο προηγούμενο σχόλιό μας περί πλοίου που βυθίζεται και ποντικών που το εγκαταλείπουν...Διότι αυτό ακριβώς ήταν όλα αυτά τα ΠΑΡΑΣΙΤΑ που ΠΑΡΙΣΤΑΝΑΝ τους Κομμουνιστές, ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ το ΕΞΑΠΑΤΗΜΕΝΟ Εργατικό Κίνημα, και που, όταν το πλοίο του Σταλινισμού βυθίστηκε, είχαν από καιρό σπεύσει να το εγκαταλείψουν, και να το κατηγορήσουν ξετσίπωτα!...
Ιδού τι πιστεύω εγώ: Στις άλλες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, η εγκατάσταση του Εργατικού Κράτους και της Σχεδιασμένης Οικονομίας έγινε ΜΕ ΤΟ ΚΑΠΕΛΩΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ του Κόκκινου Στρατού, ο οποίος πρακτόρευε την πολιτική της Σταλινικής ηγεσίας της ΕΣΣΔ. Από την πρώτη στιγμή η Εργατική Τάξη αυτών των χωρών αλυσοδέθηκε από τους Σταλινικούς κομισάριους και κάθε βήμα της ήταν προδιαγεγραμμένο λεπτομερώς. Και εν τούτοις η Σταλινική ηγεσία της ΕΣΣΔ κάθε άλλο παρά καλοπέρασε! Εξέγερση στην Ανατολική Γερμανία το 1953, εξέγερση στην Ουγγαρία το 1956 (ή '57; Δεν θυμάμαι ακριβώς...) εξέγερση στην Τσεχοσλοβακία το 1968, πολλαπλές εξεγέρσεις στην Πολωνία...Όταν καλείς τους Εργάτες να καταλάβουν τα εργοστάσια και να απαλλοτριώσουν την Οικονομία, και τους λες ότι «στο εξής θα είναι αυτοί αφέντες», δεν είναι εύκολο μετά να τους «καπελώσεις» με κομισάριους της Μόσχας και Διευθυντικά στελέχη του Κόμματος...Θα ρωτήσουν: «Γιατί δεν είναι οι ίδιοι αφέντες, όπως τους υποσχέθηκαν, γιατί δεν έχουν την εξουσία τα δικά τους εκλεγμένα συμβούλια, γιατί δεν μπορούν αν εκφραστούν ελεύθερα;» Και δεν θα περιοριστούν μόνο στις ερωτήσεις, αλλά θα ξεσηκωθούν επίσης - όπως και έγινε! Και φυσικά οι Ρώσοι στρατιώτες που διατάχτηκαν να καταστείλουν τις εξεγέρσεις αυτές, δεν ξεχείλιζαν από προθυμία για κάτι τέτοιο! Ούτε οι Ρώσοι εργάτες έβλεπαν με καλό μάτι την πολιτική της παρασιτικής κλίκας που εκπόρνευε τον Κομμουνισμό με κάθε τέτοια ενέργειά της! Η Σταλινική ηγεσία της ΕΣΣΔ ΕΠΑΙΖΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΗΣ, κάθε φορά που ήταν υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει παρόμοιες καταστάσεις...Ο Στάλιν και οι παρατρεχάμενοί του ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΣΣΔ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ! Κάθε τέτοια επέκταση οδηγούσε τους Εργάτες τις αντίστοιχης χώρας στην απαίτηση για ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ! Κάθε τέτοια επέκταση οδηγούσε τους Εργάτες της ΕΣΣΔ σε απαίτηση ΓΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΣΤΑΛΙΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΝ ΕΚΛΕΓΜΕΝΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ!
Είναι γνωστό πόσο ο Στάλιν και ο εγκάθετός του Ζαχαριάδης ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΑΝ ΝΑ ΧΑΝΤΑΚΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, κατά τον Εμφύλιο...Η Γιουγκοσλαυία έκλεισε τα σύνορά της, ο Ζαχαριάδης οδήγησε τον Δ.Σ.Ε. σε τακτικό πόλεμο και μάχες εκ παρατάξεως (ακριβώς όπως και ο Μαυροκορδάτος, 120 χρόνια νωρίτερα), η αρωγή προς τους Αγωνιστές έμεινε σε υποσχέσεις (και στις φαντασιώσεις του κ. αίου!) οι Αγωνιστές που περνούσαν στο Ανατολικό Μπλοκ ΚΑΤΑΔΙΩΚΟΝΤΑΝ ΚΑΙ ΕΞΟΝΤΩΝΟΝΤΑΝ (ο ίδιος ο Ζαχαριάδης δεν μπόρεσε να αποφύγει αυτή την τύχη)...Και όχι χωρίς καλό λόγο! Αν η Αριστερά είχε κερδίσει τον πόλεμο, η Ελλάδα θα είχε γίνει και αυτή Εργατικό Κράτος! «Ένα πράγμα με την Βουλγαρία και την Πολωνία!» σπεύδουν να πουν οι επιπόλαιοι(και οι ποντικοί που λέγαμε πριν, που εγκαταλείπουν το σκάφος!)...Και όμως: Η Ελλάδα, στην περίπτωση αυτή θα είχε γίνει Εργατικό Κράτος σαν αποτέλεσμα της ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ! Κάτι το ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ από μία επέμβαση του Κόκκινου Στρατού και επιφόρτιση της Εργατικής Τάξης της χώρας προς εγκατάσταση του Εργατικού Κράτους, όπως έγινε στην Βουλγαρία, Πολωνία, κλπ…Όταν οι Εργάτες παίρνουν την εξουσία με το όπλο στο χέρι, μόνοι τους, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΡΑΤΟ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΙ ΑΜΕΤΟΧΟΣ, ΚΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΗΣ ΕΣΣΔ ΠΟΥ ΣΑΜΠΟΤΑΡΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ, είναι τελείως διαφορετικό από το να καταπιαστούν απλά να επανδρώσουν την εκ των άνω συστημένη οργάνωση που απαιτείται προκειμένου η Οικονομία να μετατραπεί από Ιδιωτική – Κεφαλαιοκρατική σε Εθνικοποιημένη – Σχεδιασμένη.
Υπάρχει η αντίληψη ότι αν η Αριστερά (Κ.Κ.Ε., Δ.Σ.Ε.) είχε επικρατήσει στον Εμφύλιο (1947 - 1949) το μόνο που θα μπορούσε να επακολουθήσει θα ήταν, δήθεν, να γίνει απλούστατα η Ελλάδα άλλο ένα κράτος "ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΛΛΑΧΤΟ" με τη Βουλγαρία, την Αλβανία, την Πολωνία, τη Ρουμανία και γενικά με τις χώρες του Σταλινοκρατούμενου "Ανατολικού Μπλοκ" (χώρες του "Υπαρκτού Σοσιαλισμού"). Η αντίληψη αυτή διατρανώθηκε μάλιστα κατ' εξοχήν και ιδιαιτέρως από "υψηλόβαθμα στελέχη" της άλλοτε "Αριστεράς" (πράγμα που δείχνει πόσο αληθινό είναι το ότι: "Όταν το καράβι βυθίζεται το εγκαταλείπουν πρώτα από όλους τα ποντίκια του")...
Η άποψη αυτή θεωρεί το Σταλινισμό κάτι το κραταιό και ακατάλυτο, μία συνέπεια που ήταν, τάχα, Η ΜΟΝΗ ΔΥΝΑΤΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1917.
Η πραγματικότητα είναι ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ, ωστόσο...Τα Σταλινικά καθεστώτα στις χώρες του "Ανατολικού Μπλοκ" επιβλήθηκαν "εκ των άνω" με ΑΜΕΣΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ, ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΤΗΣ ΓΙΑΛΤΑΣ. Οι Αγγλοαμερικανοί έδωσαν ένα μέρος της Ευρώπης (το φτωχότερο) στην ΕΣΣΔ με αντάλλαγμα την εγγύηση ότι η τελευταία θα σεβόταν την κυριαρχία τους στην υπόλοιπη ήπειρο. Το καθεστώς του Στάλιν, από την άλλη πλευρά, ήταν ένα καθεστώς ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΤΙΚΟ, ήτοι ένα καθεστώς που έπαιζε με τις ΑΣΤΑΘΕΙΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ: Προκειμένου να επιβιώσει ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ (τόσο πριν όσο και μετά τον Β' Παγκ. Πόλεμο) την οποία έσειε σαν φόβητρο στους Λαούς της ΕΣΣΔ προκειμένου να εξασφαλίσει την υπακοή και πειθαρχία τους. Πώς αλλιώς θα έβρισκαν ο Στάλιν και οι "επίγονοί" του όλα εκείνα τα προσχήματα, πώς θα πετύχαιναν να στήσουν όλα εκείνα τα χαλκεύματα περί "πρακτόρων της Γκεστάπο", ή του "Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού" με το μπαράζ των οποίων περιέλουζαν κάθε έναν που επιχειρούσε να τους αμφισβητήσει; Πώς θα διατηρούσαν την εξουσία τους αν οι Εργάτες της ΕΣΣΔ και Ανατ. Ευρώπης δεν αναγκάζονταν, εκόντες - άκοντες, να καταπιούν τη θεωρία που έλεγε: "Οι Ιμπεριαλιστές επιβουλεύονται το Σοσιαλισμό μας. Και θα αξιοποιήσουν προς όφελός τους κάθε διατάραξη της πειθαρχίας στις χώρες μας! Ας αφοσιωθούμε προς το παρόν στη υπεράσπισή του Σοσιαλισμού, και ας αφήσουμε το ζήτημα της κακής ηγεσίας για αργότερα!"; Η απειλή, ιδιαιτέρως, του φασισμού, πριν τον πόλεμο, και του πυρηνικού αφανισμού μετά, έπαιξε τεράστιο ρόλο στο σκηνικό αυτό. Ο Τρότσκι έγραφε χαρακτηριστικά:
"Οι Εργάτες της ΕΣΣΔ πειθαρχούν στο Στάλιν επειδή, πάνω από το δυτικό ορίζοντα, βλέπουν να υψώνονται τα μαύρα σύννεφα του Φασισμού. Αν, αντίθετα, αυτό που έβλεπαν ήταν οι κόκκινες ανταύγειες της Επανάστασης, η στάση τους θα ήταν πολύ διαφορετική!"
Ο Στάλιν και η κλίκα του είχαν πλήρη συνείδηση όλων αυτών, και κατά συνέπεια ΑΠΕΥΧΟΝΤΑΝ ΤΗΝ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΣΗ (ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΠΙΟ ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΕΣ ΧΩΡΕΣ!) ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΥΠΟ "ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ" ΜΟΡΦΗ, ΠΙΣΤΗ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ! Επιθυμούσαν την περιορισμένη επέκταση σε μέρος της Ευρώπης ώστε να αντισταθμίσουν την επιβουλή του Ιμπεριαλισμού (ο οποίος, όπως αποδεικνύεται περίτρανα στις μέρες μας, ναι μεν ερχόταν κατά καιρούς σε συμφωνίες και συμμαχίες με το Σταλινισμό, ο στρατηγικός του στόχος όμως ήταν [και παραμένει!] Η ΠΛΗΡΗΣ ΕΚΠΟΡΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΣΣΔ [Ή ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΤΩΡΑ] ΚΑΙ Η ΠΛΗΡΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΝ ΤΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ). Στις κατακτήσεις, δε της Οκτωβριανής Επανάστασης βασιζόταν και βασίζεται (στο βαθμό που, ενδεχομένως, διατηρείται) η εξουσία της γραφειοκρατίας στην ΕΣΣΔ, τότε, ή στη Ρωσική Ομοσπονδία, τώρα. Επομένως Ο Στάλιν και το καθεστώς του είχαν ανάγκη από τη διατήρηση αυτών των κατακτήσεων στην ΕΣΣΔ, από την (ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΟΝ ΑΥΣΤΗΡΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥΣ!) επέκτασή τους σε μερικές ακόμα χώρες ώστε η Ιμπεριαλιστική επιβουλή να δεχτεί ένα πλήγμα ικανό να την αναχαιτίσει (αλλά ΟΧΙ ΝΑ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΙΨΕΙ!) σε ΚΑΜΙΑ ΟΜΩΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΑΝ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ ΣΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ. Διότι έτσι θα σαρωνόταν και η δική τους εξουσία, όταν οι Εργάτες δεν θα είχαν κανένα λόγο πλέον να τους ανέχονται! Ο Σταλινισμός είχε ανάγκη από τη διαμόρφωση και αόριστη παράταση μίας ΛΕΠΤΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ. Διότι σαν ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ήταν καθεστώς ΑΣΤΑΘΩΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΩΝ. Και όταν οι ισορροπίες αυτές εξέλειπαν, το καθεστώς του θα χανόταν και αυτό...
Για όλους αυτούς τους λόγους ο Στάλιν και η κλίκα του υποστήριζαν με φανατισμό το "Σοσιαλισμό σε μία μόνο χώρα". Για το λόγο αυτό, επίσης, ΣΑΜΠΟΤΑΡΙΖΑΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΚΑΘΕ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΕΠΕΚΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΕΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ (ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΤΗΣ ΓΙΑΛΤΑΣ), σέρνοντας το Ελληνικό Εργατικό Κίνημα στη "συμφωνία της Βάρκιζας", τοποθετώντας επικεφαλής του Δ.Σ.Ε τον πράκτορα του Στάλιν Νίκο Ζαχαριάδη και παρασύροντας τον σε μάχες εκ παρατάξεως που τον οδήγησαν στην καταστροφή, κλπ. Ναι, ο Στάλιν και η κλίκα του ΕΤΡΕΜΑΝ το ενδεχόμενο ο Δημοκρατικός Στρατός να είχε κερδίσει τον Εμφύλιο Πόλεμο, ΕΤΡΕΜΑΝ το ενδεχόμενο η Ελλάδα να είχε μετατραπεί και αυτή (και μάλιστα κατ' αυτόν τον τρόπο!) σε Εργατικό Κράτος (έστω και αν αρχικά θα βρισκόταν υπό τον έλεγχό τους)! Αν αυτό είχε συμβεί, θα είχε, κατ' αρχήν, συμβεί με ένα τρόπο ΠΟΛΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ από ό,τι στα άλλα Βαλκάνια, και Ανατολική Ευρώπη: Όχι εκ των άνω, με άμεση επέμβαση του Κόκκινου Στρατού, αλλά ΕΚ ΤΩΝ ΚΑΤΩ! Με ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΡΟΤΩΝ! Και κατά παράβαση ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ! Και μία ΘΡΙΑΜΒΕΥΟΥΣΑ Επανάσταση είναι πολύ πιό δύσκολο να τη θέσει κανείς υπό έλεγχο (και μάλιστα υπό το είδος του ελέγχου που ήταν απαραίτητος γιά τη διατήρηση του Σταλινισμού!) από ό,τι τα καθεστώτα που επιβλήθηκαν εκ των άνω! (Και που, παρ' όλα αυτά, αποδείχτηκαν και ετούτα ιδιαίτερα δύσκολα στο να ελεγχθούν: Ήδη από το 1953 ο Σταλινισμός αντιμετώπιζε εξέγερση στην Ανατ. Γερμανία, το 1956 στην Ουγγαρία, πριν ακόμα περάσουν ούτε 10 χρόνια από την εγκατάσταση εκεί των Εργατικών Καθεστώτων. (Όταν καλείς τους Εργάτες να καταλάβουν τα εργοστάσια και να εγκαταστήσουν τη σχεδιασμένη παραγωγή, υποσχόμενος ότι στο εξής "αυτοί θα είναι τα αφεντικά", δεν είναι τόσο απλό, στη συνέχεια, να τους πείσεις να ανεχθούν την κυριαρχία και τον αυταρχισμό μίας χούφτας γραφειοκρατών!)
Εύκολα μπορεί κανείς να καταλάβει πόσο ΕΠΙΦΟΒΗ θα ήταν γιά αυτούς κάθε απόπειρα ελέγχου της ΝΙΚΗΦΟΡΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ στην Ελλάδα!) Στην Ουγγαρία χρειάστηκε να προχωρήσουν σε στρατιωτική επέμβαση. Θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο στην Ελλάδα; Τι θα έλεγαν στους Ρώσους στρατιώτες; Πώς θα τους έπειθαν να στρέψουν τα όπλα ενάντια σε εκείνους που είχαν ήδη αντιμετωπίσει επιτυχώς τόσο τις ορδές του Ναζισμού, όσο και τις στρατιές του Αγγλοαμερικανικού Ιμπεριαλισμού; Και ΠΩΣ θα έπειθαν είτε τους Ρώσους είτε τους Ανατολικοευρωπαίους Εργάτες να συνεχίσουν να πειθαρχούν στην ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΗ εξουσία τους αν το φόβητρο του Ιμπεριαλισμού ΚΛΟΝΙΖΟΤΑΝ ΑΠΟ ΜΙΑ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΝΟΠΛΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ; Η ήττα της Αριστεράς στην Ελλάδα, η φρικτή τύχη των Αγωνιστών της μετά από αυτή, αποτέλεσαν ανεξάντλητη πηγή προσχημάτων γιά τους Σταλινικούς, οι οποίοι επικαλούνταν αυτές τις εξελίξεις συνέχεια γιά να "δείξουν" στους Εργάτες των χωρών τους τι τους περίμενε αν..."δεν πειθαρχούσαν στη σοφή ηγεσία του Κόμματος, σαμποτάροντας έτσι την άμυνα του Σοσιαλισμού ενάντια στον Ιμπεριαλισμό"...(Ο Ενβέρ Χότζα "πληροφορούσε" τον Αλβανικό Λαό ότι τα τουριστικά συγκροτήματα στην Κέρκυρα, που διακρίνονταν αόριστα από τις Αλβανικές ακτές, ήταν, δήθεν..."πολυβολεία και στρατιωτικές εγκαταστάσεις, από όπου οι Ιμπεριαλιστές σκόπευαν να εξαπολύσουν, ανά πάσα στιγμή, μία επίθεση ενάντια στην Αλβανία"...)
Να θυμηθούμε εξ άλλου τη στρατηγική θέση της Ελλάδας στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο, και το πόσο οι εξελίξεις σε αυτή μπορούν να επηρεάσουν τις αντίστοιχες στις χώρες της γύρω περιοχής. Ο ίδιος ο Χάρρυ Τρούμαν, στο "Δόγμα" του, είχε εκφράσει την ανησυχία ότι ενδεχόμενη νίκη της Αριστεράς στην Ελλάδα θα μπορούσε να επιφέρει τις ίδιες εξελίξεις στην Τουρκία και σε άλλες χώρες...
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ 1947 - 1949 (ΚΑΤΙ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΑ ΕΦΙΚΤΟ!) ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΣΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΕ ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ ΕΚΤΡΩΜΑ ΣΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ Ή ΤΗΣ ΑΝΑΤ. ΕΥΡΩΠΗΣ, ΑΛΛΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΚΑΛΛΙΣΤΑ ΝΑ ΕΙΧΕ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΕΙ ΕΝΑ "ΝΤΟΜΙΝΟ" ΠΟΥ ΘΑ ΕΦΤΑΝΕ ΩΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΣΣΔ, ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΡΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΠΟΛΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ, ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ!
_________________
ILS SONT FOUS, CES AMERICAINS!
Έχει τροποποιηθεί από τον/την Obelix στις Σαβ Νοέ 21, 2009 6:39 am, 2 φορές συνολικά |
|
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
 |
Γαβριάς
Επισκέπτης
|
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 6:31 am Θέμα δημοσίευσης: |
|
|
Οβελίξ, είσαι ανωμαλιάρης. Εξίμισυ η ώρα το πρωί τέτοιες φαντασιώσεις έχεις;
Ψήφισα το "κάτι άλλο". Πώς λέμε "είσαι το κάτι άλλο";
Διότι αν είχει νικήσει η Αριστερά τότε, θα σήμαινε ότι ο σταλινισμός θα είχε πεθάνει το '44. Οπότε καμία πιθανότητα να καταντήσουμε Βουλγαρία, Αλβανία κλπ.
Στην χειρότερη περίπτωση αν θα νικούσε η Αριστερά άντε να γινόμασταν Γιουγκοσλαβία, δηλαδή μια μικρή (ομολογουμένως) Ελβετία των Βαλκανίων. |
|
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
|
Γαβριάς
Επισκέπτης
|
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 6:42 am Θέμα δημοσίευσης: |
|
|
Η διαφορά σε αυτό που διατύπωσα με την δεύτερη εκδοχή σου είναι πως εσύ μιλάς για το σενάριο της επιστημονικής φαντασίας να νικούσε η Αριστερά εδώ, (με τον σταλινισμό στο απόγειο) και μετά να κατέρρεε και το γραφειοκρατικό μαγαζί.
Εγώ λέω το αντίθετο. Πως αν νικούσε στον Εμφύλιο η Αριστερά θα σήμαινε πως κάτι θα είχε πάθει στην υγεία του ο Στάλιν και θα είχε βγεί ήδη νοκ άουτ. |
|
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
|
Γαβριάς
Επισκέπτης
|
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 6:45 am Θέμα δημοσίευσης: |
|
|
| Καληνύχτα. Στις εφτά παρά, το πρωί. Ποιός ξέρει τώρα τί όνειρο θα δώ... |
|
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
|
Obelix
Συμμετέχουν: 08 Δεκ 08
Δημοσιεύσεις: 4193
|
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 7:54 am Θέμα δημοσίευσης: Παντοδύναμε Στάλιν... |
|
|
| [quote:49ddc759fd="Γαβριάς"]Η διαφορά σε αυτό που διατύπωσα με την δεύτερη εκδοχή σου είναι πως εσύ μιλάς για το σενάριο της επιστημονικής φαντασίας να νικούσε η Αριστερά εδώ, (με τον σταλινισμό στο απόγειο) και μετά να κατέρρεε και το γραφειοκρατικό μαγαζί. |
¿στε ο σταλινισμός είχε "απόγειο"; Είχε ακόμα να "προσφέρει πολλά" στην ιστορική πορεία - και μάλιστα την κομμουνιστική;
Αν το ενδεχόμενο να νικήσει η αριστερά "με τον σταλινισμό στο απόγειο" ήταν "το κάτι άλλο", τότε ΓΙΑΤΙ ο Στάλιν, ο Ζαχαριάδης και οι λοιποί ΞΕΣΚΙΣΤΗΚΑΝ για να ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΟΥΝ αυτό το "κάτι άλλο"; Και όχι μόνο αυτοί, αλλά και οι Αγγλοαμερικανοί, από κοντά;
Μάλλον φοβόνταν όλοι πως "θα πάθαινε κάτι η υγεία τους" αν νικούσε εδώ η Αριστερά...
_________________
ILS SONT FOUS, CES AMERICAINS! |
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
|
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Επισκέπτης
|
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 8:36 am Θέμα δημοσίευσης: |
|
|
φιλε obelix
πολυ καλη αναλυση.
αλλα σου διαφευγει ενα πραγμα που ειναι και ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ
Το ΚΚΕ προσπαθουσε να ελεγξει το επαναστατικο κινημα,
και δεν θα αφηνε να του ξεφυγει η κατασταση.
Περιπτωση ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ.
Η ιδια ιστορια με τον Ισπανικο εμφυλιο.
Ο ρολος του Ισπανικου Σταλινικου κομματος.
και ο che θελησε να απαγκιστρωθει απο την ΕΣΣΔ , αλλα................... |
|
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
|
kostas oikodomos
Επισκέπτης
|
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 11:31 am Θέμα δημοσίευσης: |
|
|
ΠΩΣ ΝΙΚΗΣΕ Ο ΣΤΑΛΙΝ
O Tpoτσκι αναφερει τις αιτιες
Η προλεταριακή επανάσταση στη Ρωσία ήταν το νόμιμο προϊόν της Ιστορίας. Η ιμπεριαλιστική αλυσίδα έσπασε στον πιο αδύνατο κρίκο της. Η ολοκλήρωση όμως της σοσιαλιστικής οικοδόμησης μέσα στις συνθήκες της τρομερής τεχνικής και πολιτιστικής καθυστέρησης της Ρωσίας απαιτούσε την επέκταση της νικηφόρας προλεταριακής επανάστασης στη Δύση. Η καθυστέρηση της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης και η πίεση του ιμπεριαλισμού πάνω στο απομονωμένο πρώτο εργατικό κράτος, επέτρεψαν την άνοδο μιας προνομιούχας γραφειοκρατίας, που κατάφερε να σφετεριστεί από την εργατική τάξη την πολιτική εξουσία και να επιβάλει μέσα από διώξεις και εγκλήματα, το βάρβαρο σταλινικό καθεστώς
Τα ερωτήματα που έβαλε το γράμμα του σύντροφου Τσέλερ έχουν ενδιαφέρον όχι μόνο για την ιστορία, αλλά και για το παρόν. Δεν είναι ασυνήθιστο να τα συναντήσει κανείς το ίδιο συχνά στην πολιτική φιλολογία, όσο και σε ιδιωτικές συζητήσεις, αν και σε διαφορετικές μορφές, μάλλον προσωπικές. "Πώς και γιατί χάσατε την εξουσία;" "Πώς ο Στάλιν πήρε στα χέρια του τον μηχανισμό;" "Που οφείλεται η δύναμη του Στάλιν;". Το ζήτημα των εσωτερικών νόμων της επανάστασης τίθεται παντού και πάντα μ´ έναν καθαρά ατομικό τρόπο, σαν να αφορούσε ένα παιχνίδι σκάκι ή κάποιο διαγωνισμό σπορ, και όχι βαθιές συγκρούσεις και αλλαγές με έναν κοινωνικό χαρακτήρα. Σ´ αυτά τα πλαίσια, πολλοί ψευτομαρξιστές καθόλου δεν διακρίνονται απο αγοραίους δημοκράτες, που χρησιμοποιούν τα κριτήρια του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού όταν αντιμετωπίζουν μεγάλα λαϊκά κινήματα.
Ο οποιοσδήποτε καταλαβαίνει την ιστορία έστω και ελάχιστα, γνωρίζει ότι κάθε επανάσταση προκάλεσε κατόπιν μια αντεπανάσταση, που, σίγουρα, ποτέ δεν έριξε το έθνος εντελώς πίσω στο σημείο απ´ όπου ξεκίνησε στον τομέα της οικονομίας, αλλά αφαίρεσε πάντα από τον λαό ένα σημαντικό μέρος, μερικές φορές τη μερίδα του λέοντος από τις πολιτικές του κατακτήσεις. Και το πρώτο θύμα της αντίδρασης είναι κατά κανόνα εκείνο το στρώμα των επαναστατών που στάθηκε επί κεφαλής των μαζών στην πρώτη περίοδο της επανάστασης, την περίοδο της επίθεσης, την "ηρωική" περίοδο. Αυτή η γενική ιστορική παρατήρηση θα πρέπει να μας οδηγήσει στην ιδέα ότι δεν πρόκειται απλά για την επιδεξιότητα, την πανουργία, ή την τέχνη δυο ή λίγων ατόμων, αλλά ασύγκριτα πιο βαθιές αιτίες.
Οι μαρξιστές, σε αντίθεση με τους επιπόλαιους μοιρολάτρες (του τύπου του Λεόν Μπλούμ, του Πώλ Φωρ, κλπ), δεν αρνούνται τον ρόλο του ατόμου, της πρωτοβουλίας του, της τόλμης του, στον κοινωνικό αγώνα. Αλλά, αντίθετα από τους ιδεαλιστές, οι μαρξιστές γνωρίζουν ότι η συνείδηση σε τελευταία ανάλυση, καθορίζεται από το είναι. Ο ρόλος της ηγεσίας στην επανάσταση είναι τεράστιος. Χωρίς μια σωστή ηγεσία, το προλεταριάτο δεν μπορεί να θριαμβεύσει. Αλλά, ακόμη και η καλύτερη ηγεσία δεν μπορεί να υποκινήσει επανάσταση όταν δεν υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες. Ανάμεσα στις μεγαλύτερες αρετές μιας προλεταριακής ηγεσίας πρέπει να λογαριαστεί η ικανότητά της να διακρίνει τη στιγμή που μπορεί κανείς να επιτεθεί και τη στιγμή που είναι αναγκαίο να υποχωρήσει. Αυτή η ικανότητα ήταν που συνιστούσε την κύρια δύναμη του Λένιν. (σ.σ. Οι σταλινικοί κάνουν ακριβώς το αντίθετο: όταν υπήρχε μια οικονομική ανάκαμψη και σχετική πολιτική ισορροπία, διακήρυσσαν "Την κατάκτηση των δρόμων", "Οδοφράγματα", "Σοβιέτ παντού" ("η "τρίτη περίοδος"). Και τώρα, όταν η Γαλλία περνάει μια βαθιά κοινωνική και πολιτική κρίση, αγκαλιάζουν τους Ριζοσπάστες, δηλαδή ένα αστικό κόμμα που έχει εντελώς σαπίσει. Πολύ καιρό πριν, λεγόταν ότι αυτοί οι κύριοι έχουν τη συνήθεια να τραγουδάνε νεκρώσιμους ψαλμούς σε γάμους και γαμήλιους ύμνους σε κηδείες).
Η επιτυχία ή αποτυχία της πάλης της Αριστερής Αντιπολίτευσης ενάντια στη γραφειοκρατία, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, εξαρτιόταν, φυσικά, από τις ικανότητες των ηγετών στα δύο εμπόλεμα στρατόπεδα. Αλλά πριν μιλήσουμε γι´ αυτές τις ικανότητες, θα πρέπει να κατανοήσουμε καθαρά τον χαρακτήρα των ίδιων των εμπόλεμων στρατόπεδων, γιατί ο καλύτερος ηγέτης του ενός στρατόπεδου μπορεί να είναι εντελώς άχρηστος για το άλλο, και αντίστροφα. Το ερώτημα - είναι πολύ συνηθισμένο (και πολύ απλοϊκό) - "Γιατί ο Τρότσκι εκείνη την εποχή δεν χρησιμοποίησε τον στρατιωτικό μηχανισμό ενάντια στον Στάλιν;" . Είναι η πιο καθαρή απόδειξη του κόσμου ότι αυτός που ρωτάει δεν μπορεί ή δεν θέλει να σκεφτεί τους γενικούς ιστορικούς λόγους για τη νίκη της σοβιετικής γραφειοκρατίας πάνω στην επαναστατική πρωτοπορία του προλεταριάτου. Έχω πολλές φορές γράψει γι´ αυτούς τους λόγους σε έναν αριθμό από βιβλία, αρχίζοντας από την αυτοβιογραφία μου. Προτείνω να συνοψίσω τα πιο σημαντικά συμπεράσματα σε λίγες γραμμές.
Δεν είναι η σημερινή γραφειοκρατία που εξασφάλισε τη νίκη της Οχτωβριανής Επανάστασης, αλλά οι εργατικές και αγροτικές μάζες με μπολσεβίκικη ηγεσία. Η γραφειοκρατία άρχισε να αναπτύσσεται μόνο μετά την οριστική νίκη, διογκώνοντας τις γραμμές της όχι μόνο με επαναστάτες εργάτες, αλλά και με εκπροσώπους άλλων τάξεων (πρώην τσαρικά στελέχη, αξιωματικούς, αστούς διανοούμενους, κλπ). Η τωρινή γραφειοκρατία, στη συντριπτική της πλειοψηφία, ήταν, στην εποχή της Οχτωβριανής Επανάστασης, στο αστικό στρατόπεδο (πάρτε για παράδειγμα μόνο τους σοβιετικούς πρεσβευτές Πατιόμκιν, Μαϊσκι, Τραγιανόβσκι, Σούριτς, Χιντσούκ, κλπ). Εκείνοι από τη σημερινή γραφειοκρατία, που, στις μέρες του Οχτώβρη, ήταν στο μπολσεβίκικο στρατόπεδο, στη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν έπαιξαν ρόλο ούτε στο ελάχιστο σημαντικό, είτε στην προετοιμασία, είτε στη διεξαγωγή της επανάστασης, ή στα πρώτα χρόνια μετά από αυτήν. Αυτό ισχύει πάνω απ´ όλα για τον ίδιο τον Στάλιν. Οσο για τους σημερινούς νεαρούς γραφειοκράτες, επιλέγονται και εκπαιδεύονται από τους μεγαλύτερους, και πιο συχνά από τα δικά τους τα παιδιά. Και είναι ο Στάλιν εκείνος που έχει γίνει ο "αρχηγός" αυτής της νέας κάστας που έχει αναπτυχθεί μετά την επανάσταση.
Η ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος σε κάθε χώρα δεν είναι μόνο η ιστορία απεργιών και γενικά μαζικών κινημάτων. Είναι επίσης η ιστορία του σχηματισμού της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Είναι αρκετά καλά γνωστό τι τεράστια συντηρητική δύναμη μπόρεσε να αποκτήσει αυτή η γραφειοκρατία, και με τι αλάθητη συναίσθηση διαλέγει τους "μεγαλοφυείς" ηγέτες της και τους διαμορφώνει σύμφωνα με τις ανάγκες της: Γκόμπερς, Γκριν, Λ¨εγκιεν, Λάιπαρτ, Σιτρίν, κλπ. (σ.σ. Μόνο ένας καθαρός λακές μπορεί να μιλάει για τον Στάλιν σαν μαρξιστή "θεωρητικό". Το βιβλίο του, "Προβλήματα του Λενινισμού", είναι ένα εκλεχτιστικό συνοθύλευμα, γεμάτο παιδιάστικα λάθη. Αλλά η εθνική γραφειοκρατία έχει νικήσει τη μαρξιστική αντιπολίτευση με το κοινωνικό της βάρος, καθόλου με τη "θεωρία")
Αν ο Ζουό έχει πετύχει μέχρι τώρα να διατηρεί τις θέσεις του ενάντια στις επιθέσεις από τα αριστερά, αυτό δεν οφείλεται στη σπουδαία στρατηγική του - αν και, αναμφίβολα, είναι ανώτερος από τους γραφειοκράτες συναδέλφους του (δεν είναι χωρίς λόγο που κατέχει την πρώτη θέση ανάμεσά τους) - αλλά επειδή δεν υπάρχει μέρα, ούτε ώρα, που ολόκληρος ο μηχανισμός του να μην αγωνίζεται πεισματικά για την ύπαρξή του, να μη διαλέγει συλλογικά τις καλύτερες μέθοδες γι´ αυτόν τον αγώνα, να μην σκέφτεται για λογαριασμό του Ζουό, και να μην του εμπνέει τις αναγκαίες αποφάσεις. Αλλά αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι ο Ζουό είναι αήττητος. Με μια απότομη αλλαγή στην κατάσταση - πριν την επανάσταση ή προς τον φασισμό - ολόκληρος ο συνδικαλιστικός μηχανισμός θα χάσει την αυτοπεποίθησή του, οι επιδέξιες μανούβρες του θα φανεί ότι είναι ανίσχυρες, και ο ίδιος ο Ζουό θα κάνει μια εντύπωση όχι αξιοσημείωτη, αλλά αξιοθρήνητη. Αρκεί να θυμηθούμε τι άθλια μηδενικά αποδείχτηκε ότι ήταν οι ισχυροί και υπεροπτικοί αρχηγοί των γερμανικών συνδικάτων το 1918, όταν η επανάσταση ξέσπασε ενάντια στη θέλησή τους, όπως και το 1932, όταν ο Χίτλερ προέλαυνε.
Αυτά τα παραδείγματα δείχνουν τις πηγές της δύναμης και την αδυναμία της γραφειοκρατίας. Αναδύεται από το κίνημα των μαζών στην πρώτη περίοδο, την ηρωική περίοδο. Αλλά, έχοντας υψωθεί πάνω από τις μάζες, και μετά έχοντας λύσει το δικό της "κοινωνικό ζήτημα" (μια εξασφαλισμένη ύπαρξη, επιρροή, σεβασμό, κλπ.), η γραφειοκρατία τείνει όλο και πιο πολύ να κρατά τις μάζες σε ακινησία. Γιατί να διακινδυνεύσει; Αυτή έχει κάτι να χάσει. Η υπέρτατη επέκταση της επιρροής και της ευημερίας της ρεφορμιστικής γραφειοκρατίας γίνεται σε μια εποχή καπιταλιστικής προόδου και σχετικής παθητικότητας των εργαζόμενων μαζών. Αλλά όταν αυτή η παθητικότητα σπάει, προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά, η μεγαλοπρέπεια της γραφειοκρατίας τερματίζεται. Η ευφυΐα και η επιδεξιότητά της μετατρέπονται σε ανοησία και ανημποριά. Η φύση της "ηγεσίας" αντιστοιχεί στη φύση της τάξης (ή της κάστας) της οποίας ηγείται και στην αντικειμενική κατάσταση μέσα από την οποία αυτή η τάξη (ή κάστα) περνάει.
Η σοβιετική γραφειοκρατία είναι αμέτρητα πιο ισχυρή από τις ρεφορμιστικές γραφειοκρατίες όλων μαζί των καπιταλιστικών χωρών, μια και έχει στα χέρια της την κρατική εξουσία και όλα τα πλεονεκτήματα και τα προνόμια που είναι δεμένα με αυτό. Είναι αλήθεια ότι η σοβιετική γραφειοκρατία έχει αναπτυχθεί στο έδαφός της νικηφόρας προλεταριακής επανάστασης. Αλλά θα ήταν η μεγαλύτερη αφέλεια να την εξιδανικεύσει κανείς γι´ αυτόν τον λόγο. Σε μια φτωχή χώρα - και η ΕΣΣΔ είναι τώρα ακόμη μια πολύ φτωχή χώρα, όπου ένα δικό σου δωμάτιο, αρκετή τροφή και ρουχισμός είναι προσιτά μόνο σε μια ελάχιστη μειοψηφία του πληθυσμού - σε μια τέτοια χώρα εκατομμύρια γραφειοκράτες, μεγάλοι και μικροί, κάνουν κάθε προσπάθεια να εξασφαλίσουν πριν απο κάθε τι άλλο τη δική τους καλοπέραση! Από δω βγαίνει ο μεγάλος εγωισμός και ο μεγάλος συντηρητισμός της γραφειοκρατίας, ο φόβος της μπροστά στη δυσαρέσκεια των μαζών, το μίσος της για την κριτική, η οργισμένη επιμονή της να καταπνίξει κάθε ελεύθερη σκέψη, και τέλος, οι υποκριτικές και ιερουργικές γονυκλισίες της μπροστά στον "ηγέτη" που ενσωματώνει και υπερασπίζεται την απεριόριστη κυριαρχία της και τα προνόμιά της. Όλα αυτά μαζί είναι το περιεχόμενο της πάλης ενάντια στον "Τροτσκισμό".
Είναι απόλυτα αναμφισβήτητο και έχει μεγάλη σημασία το γεγονός ότι η σοβιετική γραφειοκρατία έγινε πιό ισχυρή καθώς δυνάμωναν τα χτυπήματα ενάντια στην παγκόσμια εργατική τάξη. Οι ήττες των επαναστατικών κινημάτων στην Ευρώπη και την ΑΣία βαθμιαία υπονόμευσαν την εμπιστοσύνη των σοβιετικών εργατών στην διεθνή τους σύμμαχο. Μέσα στη χώρα, οξύτατη αθλιότητα βασίλευε ακόμη. Οι πιο τολμηροί και πιό αφοσιωμένοι εκπρόσωποι της εργατικής τάξης, ή είχαν χαθεί στον εμφύλιο πόλεμο, ή είχαν ανέβει ψηλότερα στο μεγαλύτερο μέρος τους, είχαν αφομοιωθεί στις γραμμές της γραφειοκρατίας, έχοντας χάσει το επαναστατικό τους πνεύμα. Κουρασμένη, λόγω των τρομερών προσπαθειών των επαναστατικών χρόνων, χωρίς προοπτική, δηλητηριασμένη με πικρία από μια σειρά απογοητεύσεων, η μεγάλη μάζα έπεσε στην παθητικότητα. Μια τέτοιου είδους αντίδραση εμφανίζεται, όπως είπαμε ήδη, μετά από κάθε επανάσταση. Το τεράστιο ιστορικό πλεονέκτημα της Οχτωβριανής Επανάστασης, σαν μιας προλεταριακής επανάστασης, είναι ότι η εξάντληση και η απογοήτευση έχουν ωφελήσει όχι τον ταξικό εχθρό, τη μπουρζουαζία και την αριστοκρατία, αλλά το ανώτερο στρώμα της ίδιας της εργατικής τάξης τις ενδιάμεσες ομάδες που συνδέονται μ´ αυτό και που έχουν μπει στη σοβιετική γραφειοκρατία.
Οι γνήσιοι επαναστάτες προλετάριοι στην ΕΣΣΔ αντλούσαν τη δύναμή τους όχι από τον μηχανισμό, αλλά από τη δράση των επαναστατικών μαζών. Ιδιαίτερα ο Κόκκινος Στρατός δεν δημιουργήθηκε από "ανθρώπους του μηχανισμού" (στα πιό κρίσιμα χρόνια ο μηχανισμός ήταν ακόμη πολύ αδύνατος), αλλά από τα ηρωικά εργατικά στελέχη, που, με μπολσεβίκικη ηγεσία, συσπείρωσαν γύρω τους τους νεαρούς αγρότες και τους οδήγησαν στη μάχη. Η παρακμή του επαναστατικού κινήματος, η κούραση, οι ήττες στην Ευρώπη και την Ασία, η απογοήτευση των εργαζομένων μαζών, επρόκειτο αναπόφευκτα και κατευθείαν να αδυνατίσουν τις θέσεις των διεθνιστών - επαναστατών, και από την άλλη, επρόκειτο να ενισχύσουν τις θέσεις της εθνικής και συντηρητικής γραφειοκρατίας. Ένα νέο κεφάλαιο ανοίγει στην επανάσταση. Οι ηγέτες της προηγούμενης περιόδου περνάνε στην αντιπολίτευση ενώ οι συντηρητικοί πολιτικοί του μηχανισμοί, που είχαν παίξει έναν δευτερεύοντα ρόλο στην επανάσταση, προβάλλουν με την θριαμβεύουσα γραφειοκρατία στο προσκήνιο.
Όσο για τον στρατιωτικό μηχανισμό, είναι ένα μέρος, του γραφειοκρατικού μηχανισμού, που η ποιότητά του δεν είναι καθόλου διαφορετική από εκείνου. Αρκεί να πούμε ότι στα χρόνια του εμφύλιου πόλεμου, ο Κόκκινος Στρατός απορρόφησε εκατοντάδες χιλιάδες πρώην τσαρικούς αξιωματικούς. Στις 13 Μάρτη 1919, ο Λένιν είπε σε μια συγκέντρωση στην Πετρούπολη: "Όταν ο Τρότσκι μου είπε πρόσφατα ότι, στον στρατιωτικό τομέα, ο αριθμός των αξιωματικών μας είναι αρκετές δεκάδες χιλιάδες, τότε είχα μια συγκεκριμένη εικόνα για το τι εννοούμε με το μυστικό της χρησιμοποίησης του εχθρού μας: πώς να οικοδομείται ο κομμουνισμός από εκείνους που προηγούμενα ήταν εχθροί μας. Να οικοδομείται ο κομμουνισμός με τούβλα που είχαν μαζέψει ενάντιά μας οι καπιταλιστές! Και δεν έχουμε άλλα τούβλα!". Αυτά τα στελέχη από αξιωματικούς και λειτουργούς έκαναν τη δουλειά τους στα πρώτα χρόνια κάτω από την άμεση πίεση και επιτήρηση των προχωρημένων εργατών. Στη φωτιά της σκληρής πάλης, δεν μπορούσε να μπει καν ζήτημα προνομιούχας θέσης των αξιωματικών: η ίδια η λέξη είχε σβηστεί από το λεξιλόγιο. Αλλά ακριβώς μετά το κέρδισμα των νικών και το πέρασμα σε κατάσταση ειρήνης, ο στρατιωτικός μηχανισμός προσπάθησε να γίνει εκείνο το μέρος ολόκληρου του γραφειοκρατικού μηχανισμού με τη μεγαλύτερη επιρροή και τα περισσότερα προνόμια. Ο μόνος που θα βασιζόταν στους αξιωματικούς με σκοπό να καταλάβει την εξουσία, θα ήταν κάποιος διατεθειμένος να προχωρήσει πέρα από τις ορέξεις της κάστας των αξιωματικών, δηλαδή, που θα τους εξασφάλιζε μια ανώτερη θέση, θα τους έδινε βαθμούς και παράσημα, με δυό λόγια, που θα έκανε δια μιας αυτό που η σταλινική γραφειοκρατία έκανε βαθμιαία στα επόμενα δέκα με δώδεκα χρόνια. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν δυνατό να γίνει ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ενάντια στη φράξια των Ζινόβιεφ, Κάμενεφ, Στάλιν, κλπ., χωρίς καν αιματοχυσία. Αλλά το αποτέλεσμα ενός τέτοιου πραξικοπήματος θα ήταν να επιταχυνθεί ο ρυθμός της ίδιας της γραφειοκρατικοποίησης και του βοναπαρτισμού, που την πάλη ενάντιά τους είχε αναλάβει η Αριστερή Αντιπολίτευση.
Το καθήκον των Μπολσεβίκων - Λενινιστών, από την ίδια την ουσία του, δεν ήταν να βασιστούν στη στρατιωτική γραφειοκρατία ενάντια στη γραφειοκρατία του κόμματος, αλλά να βασιστούν στην προλεταριακή πρωτοπορία και μέσα απ´ αυτή στις λαϊκές μάζες, και να κυριαρχήσουν στη γραφειοκρατία στην ολότητά της, να την εκκαθαρίσουν από τα ξένα στοιχεία της, να εξασφαλίσουν τον άγρυπνο έλεγχο των εργατών πάνω της, και να ξαναφέρουν την πολιτική της στις γραμμές του επαναστατικού διεθνισμού. Αλλά, καθώς η ζωντανή πηγή της επαναστατικής δύναμης των μαζών στέρεψε στον εμφύλιο πόλεμο, την πείνα και τις επιδημίες, και καθώς η γραφειοκρατία μεγάλωσε τρομερά σε αριθμούς και θρασύτητα, οι επαναστάτες προλετάριοι έγιναν η πιο αδύνατη πλευρά. Σίγουρα, η σημαία των Μπολσεβίκων - Λενινιστών συσπείρωσε δεκάδες χιλιάδες από τους καλύτερους επαναστάτες μαχητές, μαζί και μερικούς στρατιωτικούς. Οι προχωρημένοι εργάτες συμπαθούσαν την Αντιπολίτευση, αλλά αυτή η συμπάθεια παράμεινε παθητική. Οι μάζες δεν πίστευαν πια ότι η κατάσταση μπορούσε να αλλάξει σοβαρά μέσα από πάλη. Στο μεταξύ, η γραφειοκρατία ισχυριζόταν: "Η Αντιπολίτευση προτείνει διεθνή επανάσταση και είναι έτοιμη να μας σύρει σε έναν επαναστατικό πόλεμο. Αρκετά με τις αναταραχές και τη μιζέρια. Έχουμε κερδίσει το δικαίωμα να ξεκουραστούμε. Δεν χρειαζόμαστε κι άλλο από "διαρκή επανάσταση". Θα χτίσουμε τη σοσιαλιστική κοινωνία στην πατρίδα μας. Εργάτες και αγρότες, βασιστείτε σε μας, τους ηγέτες σας!". Αυτή η εθνικιστική και συντηρητική αγκιτάτσια συνοδευόταν - επί τη ευκαιρία - από μανιασμένες συκοφαντίες, μερικές φορές απόλυτα αντιδραστικές, ενάντια στους διεθνιστές. Συσπείρωσε στενά τη στρατιωτική και την κρατική γραφειοκρατία, και αναμφίβολα βρήκε απήχηση στις κουρασμένες και καθυστερημένες μάζες. Έτσι, η μπολσεβίκικη πρωτοπορία βρέθηκε απομονωμένη και τσακίστηκε τμηματικά. Εδώ βρίσκεται το μυστικό της νίκης της θερμιδωριανής γραφειοκρατίας.
Τα λόγια για τις εξαιρετικές ταχτικές και οργανωτικές ικανότητες του Στάλιν είναι ένας μύθος, που δημιουργήθηκε σκόπιμα από τη γραφειοκρατία της ΕΣΣΔ και της Κομμουνιστικής Διεθνούς και επαναλαμβάνεται από τους αριστερούς αστούς διανοούμενους, που, παρά τον ατομικισμό τους, πρόθυμα υποκλίνονται μπροστά στην επιτυχία. Αυτοί οι κύριοι, ούτε κατάλαβαν ούτε αναγνώρισαν τον Λένιν, όταν εκείνος, καταδιωκόμενος από τα διεθνή σκουπίδια, προετοίμαζε την επανάσταση. Από την άλλη, "αναγνώρισαν" τον Στάλιν όταν αυτή η αναγνώριση έφερνε μόνο ικανοποίηση και μερικές φορές άμεσα πλεονεκτήματα. Η πρωτοβουλία για την πάλη ενάντια στην Αριστερή Αντιπολίτευση πιο σωστά δεν ανήκει στον Στάλιν, αλλά στον Ζινόβιεφ. Στην αρχή ο Στάλιν δίσταζε και περίμενε. Θα ήταν λάθος να νομίσει κανείς ότι ο Στάλιν είχε καν ένα στρατηγικό σχέδιο από την αρχή. Συνέχεια δοκίμαζε το έδαφος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επαναστατική μαρξιστική του παιδεία βάραινε πάνω του. Στην πραγματικότητα, έψαχνε για μια απλούστερη, πιο εθνική, πιο "σίγουρη" πολιτική. Η επιτυχία που είχε ήταν κάτι απροσδόκητο, πρώτα-πρώτα από τον ίδιο. Ήταν η επιτυχία του νέου ηγετικού στρώματος, της επαναστατικής αριστοκρατίας που προσπαθούσε να απελευθερωθεί από τον έλεγχο των μαζών και που χρειαζόταν έναν ισχυρό και αξιόπιστο διαιτητή για τις εσωτερικές του υποθέσεις. Ο Στάλιν, μια φυσιογνωμία δεύτερης κατηγορίας στην προλεταριακή επανάσταση, εμφανίστηκε σαν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της θερμιδωριανής γραφειοκρατίας, ο πρώτος στις γραμμές της - τίποτε παραπάνω.
Ο ιταλός φασίστας ή μισοφασίστας συγγραφέας, Μαλαπάρτε, έχει δημοσιεύσει ένα βιβλίο, "Πραξικόπημα": Η τεχνική της Επανάστασης", όπου αναπτύσσει την ιδέα ότι "η επαναστατική τακτική του Τρότσκι" σε αντίθεση με τη στρατηγική του Λένιν μπορούσε να εξασφαλίσει τη νίκη σε μια δοσμένη χώρα κάτω από δοσμένες συνθήκες. Δύσκολο να φανταστεί κανείς μια θεωρία που να είναι πιο παράλογη! Όμως, οι σοφοί που έρχονται κατόπιν εορτής να μας κατηγορήσουν ότι χάσαμε την εξουσία από αναποφασιστικότητα, κατά βάθος βλέπουν τα πράγματα από τη σκοπιά του Μαλαπάρτε: νομίζουν ότι υπάρχουν ορισμένα ειδικά τεχνικά "μυστικά", που με τη βοήθειά τους η επαναστατική εξουσία μπορεί να κερδηθεί ή να διατηρηθεί, ανεξάρτητα από την επίδραση μεγάλων αντικειμενικών παραγόντων (νίκη ή ήττα της επανάστασης στην Ανατολή και τη Δύση, άνοδος ή πτώση του μαζικού κινήματος σε μια χώρα κλπ). Η εξουσία δεν είναι ένα βραβείο που το κερδίζουν οι πιο "επιδέξιοι". Η εξουσία είναι μια σχέση ανάμεσα σε άτομα, σε τελευταία ανάλυση ανάμεσα σε τάξεις. Η κυβερνητική ηγεσία, όπως είπαμε, είναι ένας ισχυρός μοχλός για επιτυχία. Αλλά αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι η ηγεσία μπορεί να εγγυηθεί τη νίκη κάτω από όλες τις συνθήκες.
Αυτό που είναι αποφασιστικό σε τελευταία ανάλυση είναι η ταξική πάλη και οι εσωτερικές ανακατατάξεις που προκαλούνται μέσα στις αγωνιζόμενες μάζες. Είναι αδύνατο, σίγουρα, να απαντήσουμε με μαθηματική ακρίβεια στο ερώτημα: Πώς θα εξελισσόταν η πάλη αν ήταν ζωντανός ο Λένιν; Οτι ο Λένιν θα ήταν ο άσπονδος εχθρός της άπληστης συντηρητικής γραφειοκρατίας και της πολιτικής του Στάλιν, που έδενε σταθερά σε αυτή όλους τους όμοιούς του, αποδείχνεται αναμφισβήτητα σε μια ολόκληρη σειρά γράμματα, άρθρα, και προτάσεις του Λένιν στην τελευταία περίοδο της ζωής του, ιδιαίτερα στη διαθήκη του, στην οποία συνιστά να απομακρυνθεί ο Στάλιν από τη θέση του γενικού γραμματέα, και τέλος από το τελευταίο του γράμμα, στο οποίο διακόπτει "όλες τις προσωπικές και συντροφικές σχέσεις" με τον Στάλιν. Στην περίοδο ανάμεσα στις δύο προσβολές της αρρώστιας του, ο Λένιν πρότεινε μια κοινή φράξια με μένα για να παλέψουμε ενάντια στη γραφειοκρατία και το γενικό της επιτελείο, το Οργανωτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής, όπου ο Στάλιν ήταν επικεφαλής. Για το Δωδέκατο Συνέδριο του Κόμματος, ο Λένιν - για να χρησιμοποιήσουμε τη δική του έκφραση - ετοίμαζε μια "βόμβα" ενάντια στον Στάλιν. Όλα αυτά έχουν λεχθεί - στη βάση επακριβών και αναμφισβήτητων ντοκουμέντων - στην αυτοβιογραφία μου και σε ένα ειδικό άρθρο "Για την Απαγορευμένη Διαθήκη του Λένιν". Τα προετοιμαστικά μέτρα του Λένιν δείχνουν ότι πίστευε πώς η επικείμενη πάλη θα είναι πολύ δύσκολη. Όχι γιατί - δεν υπάρχει αμφιβολία γι´ αυτό - φοβόταν τον Στάλιν προσωπικά σαν αντίπαλο (θα ήταν γελοίο να πει κανείς κάτι τέτοιο) αλλά επειδή έβλεπε καθαρά πίσω από την πλάτη του Στάλιν τον ιστό των κοινών συμφερόντων της ισχυρής κάστας της ηγετικής γραφειοκρατίας. Ενώ ο Λένιν ήταν ακόμη ζωντανός, ο Στάλιν διεξήγε μια ύπουλη επιχείρηση με πράκτορες που διέδιδαν προσεκτικά τον ψίθυρο ότι ο Λένιν ήταν ένας ανάπηρος διανοούμενος, χωρίς επαφή με την κατάσταση, κλπ., με δυό λόγια, κυκλοφορώντας τον ίδιο θρύλο που τώρα έχει γίνει η ανεπίσημη εκδοχή της Κομμουνιστικής Διεθνούς για να εξηγήσει την οξεία εχθρότητα ανάμεσα στον Λένιν και το Στάλιν στον τελευταίο ενάμισι χρόνο της ζωής του Λένιν. Στην πραγματικότητα, όλα τα άρθρα και τα γράμματα που υπαγόρευσε ο Λένιν όταν ήταν άρρωστος εκπροσωπούν ίσως τους ωριμότερους καρπούς της σκέψης του. Η οξυδέρκεια αυτού του "ανάπηρου" θα ήταν υπεραρκετή για μια δωδεκάδα Στάλιν.
Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι αν ο Λένιν είχε ζήσει περισσότερο, η πίεση της γραφειοκρατικής παντοδυναμίας θα ασκούνταν - τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια - τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια - πιο ελαφρά. Αλλά, το 1926, η Κρούπσκαγια (σ.σ. σύζυγος του Λένιν) είπε σε μια ομάδα από Αριστερούς Αντιπολιτευόμενους, "Αν ο Λένιν ήταν ζωντανός σήμερα, τώρα θα ήταν στη φυλακή". Οι φόβοι και τα ανησυχητικά προαισθήματα του Λένιν ήταν ακόμη νωπά στη μνήμη της, και δεν είχε καμιά απολύτως ψευδαίσθηση για την προσωπική παντοδυναμία του Λένιν, καταλαβαίνοντας, σύμφωνα με τα δικά της λόγια, την εξάρτηση του καλύτερου τιμονιέρη από τους ανέμους και από τα ευνοϊκά ή αντίθετα ρεύματα.
Σημαίνει αυτό ότι η νίκη του Στάλιν ήταν αναπόφευκτη; Σημαίνει ότι η πάλη της Αριστερής Αντιπολίτευσης (των Μπολσεβίκων - Λενινιστών) ήταν χωρίς ελπίδα; Ένας τέτοιος τρόπος να μπαίνει το ερώτημα είναι αφηρημένος, σχηματικός και μοιρολατρικός. Η ανάπτυξη της πάλης έχει δείξει, χωρίς καμιά αμφιβολία, ότι οι Μπολσεβίκοι - Λενινιστές δεν θα μπορούσαν να κερδίσουν μια ολοκληρωτική νίκη στην ΕΣΣΔ - δηλαδή, να κατακτήσουν την εξουσία και να καυτηριάσουν το απόστημα του γραφειοκρατισμού - χωρίς υποστήριξη από την παγκόσμια επανάσταση. Αλλά αυτό με κανέναν τρόπο δεν σημαίνει ότι η πάλη τους δεν είχε αποτελέσματα. Χωρίς τη θαρραλέα κριτική της Αντιπολίτευσης και χωρίς το φόβο της γραφειοκρατίας για την Αντιπολίτευση, η πορεία των Στάλιν - Μπουχάριν προς τον κουλάκο (πλούσιο χωρικό) θα κατάληγε στην αναβίωση του καπιταλισμού. Κάτω από το μαστίγιο της Αντιπολίτευσης, η γραφειοκρατία αναγκάστηκε να δανειστεί σημαντικά πράγματα από την πλατφόρμα μας. Οι Λενινιστές δεν μπορούσαν να σώσουν το σοβιετικό καθεστώς από το προτσές του εκφυλισμού και τις δυσκολίες του προσωποπαγούς καθεστώτος. Αλλά το έσωσαν από την πλήρη διάλυση φράζοντας το δρόμο στην καπιταλιστική παλινόρθωση. Οι προοδευτικές μεταρρυθμίσεις της γραφειοκρατίας ήταν τα παραπροϊόντα της επαναστατικής πάλης της Αντιπολίτευσης. Για μας, αυτό κάθε άλλο παρά αρκετό είναι. Αλλά είναι κάτι.
Στην αρένα του παγκόσμιου Εργατικού κινήματος, από το οποίο η σοβιετική γραφειοκρατία εξαρτάται μόνο έμμεσα, η κατάσταση είναι ακόμη σε τεράστιο βαθμό δυσμενής για την ΕΣΣΔ. Δια μέσου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ο σταλινισμός έχει γίνει το χειρότερο φρένο για την παγκόσμια επανάσταση. Χωρίς τον Στάλιν, δεν θα υπήρχε Χίτλερ. Αυτή τη στιγμή στη Γαλλία, με την πολιτική του εξευτελισμού που πολιτικό του όνομα είναι το "Λαϊκό Μέτωπο", ο σταλινισμός προετοιμάζει μια νέα ήττα για το προλεταριάτο. Αλλά εδώ, επίσης, η πάλη της Αριστερής Αντιπολίτευσης δεν ήταν στείρα. Σε ολόκληρο τον κόσμο αναπτύσσονται και πολλαπλασιάζονται στελέχη από γνήσιους προλετάριους επαναστάτες, αληθινούς μπολσεβίκους, που προσχωρούν, όχι στη σοβιετική γραφειοκρατία για να χρησιμοποιήσουν το κύρος και το θησαυροφυλάκιό της, αλλά στο πρόγραμμα του Λένιν και τη σημαία της Οχτωβριανής Επανάστασης. Κάτω από τις αληθινά τερατώδεις διώξεις - επίσης χωρίς προηγούμενο στην ιστορία - από τις ενωμένες δυνάμεις του ιμπεριαλισμού, του ρεφορμισμού, και του σταλινισμού, οι Μπολσεβίκοι - Λενινιστές αναπτύσσονται, δυναμώνοντας, και κερδίζοντας όλο και πιο πολύ την εμπιστοσύνη των προχωρημένων εργατών. Ενα αλάθητο σύμπτωμα της κρίσης που προκαλείται είναι η θαυμάσια εξέλιξη της Σοσιαλιστικής Νεολαίας του Σεν.
Η παγκόσμια επανάσταση θα προχωρήσει κάτω από τη σημαία της Τέταρτης Διεθνούς. Οι πρώτες της επιτυχίες δεν θα αφήσουν πέτρα πάνω στην πέτρα από την παντοδυναμία της σταλινικής κλίκας, τα ψέματα της, τις συκοφαντίες της, και την κούφια φήμη της. Η σοβιετική δημοκρατία, όπως και η παγκόσμια προλεταριακή πρωτοπορία, θα απελευθερωθεί στο τέλος από το γραφειοκρατικό χταπόδι. Η ιστορική κατάρρευση του σταλινισμού είναι προκαθορισμένη και θα είναι άξια η τιμωρία για τα αναρίθμητα εγκλήματα της ενάντια στην παγκόσμια εργατική τάξη. Δεν θέλουμε και δεν προσβλέπουμε σε καμιά άλλη εκδίκηση!
ΛΕΟΝ ΤΡΟΤΣΚΙ. |
|
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
|
kostas oikodomos
Επισκέπτης
|
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 11:43 am Θέμα δημοσίευσης: |
|
|
ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ "ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ"
Οι αναρχικοί από τη μεριά τους, προσπαθούν να δουν στο σταλινισμό το οργανικό προϊόν όχι μόνο του Μπολσεβικισμού και του Μαρξισμού, αλλά γενικά του "κρατικού σοσιαλισμού". Αυτοί θέλουν να αντικαταστήσουν την πατριαρχική "ομοσπονδία των ελεύθερων κοινοτήτων" του Μπακούνιν, με την πιο σύγχρονη ομοσπονδία των ελεύθερων Σοβιέτ. Αλλά, όπως άλλοτε, είναι ενάντια στην κεντρική κρατική εξουσία. Πραγματικά, ένας κλάδος του "κρατικού" Μαρξισμού, η σοσιαλδημοκρατία, αφού ήρθε στην εξουσία έγινε το ανοιχτό πρακτορείο του ιμπεριαλισμού. Ο άλλος κλάδος γέννησε μια νέα προνομιούχα κάστα. Είναι φανερό ότι η πηγή του κακού βρίσκεται στο κράτος. Από μια πλατιά ιστορική άποψη, υπάρχει ένας κόκκος αλήθειας σ´ αυτόν τον συλλογισμό. Το κράτος, σαν καταπιεστικός μηχανισμός είναι αναμφίβολα μια πηγή πολιτικής και ηθικής μόλυνσης. Αυτό ισχύει, επίσης, όπως μας έδειξε η πείρα και για το εργατικό κράτος. Κατά συνέπεια, μπορεί να πει κανείς ότι ο σταλινισμός είναι ένα προϊόν μιας κοινωνικής κατάστασης, στην οποία η κοινωνία δεν είναι ακόμα ικανή να απαλλαγεί από τον ζουρλομανδύα του κράτους. Αλλά αυτή η θέση, που δεν συνεισφέρει τίποτε στην αξιολόγηση του Μπολσεβικισμού ή του Μαρξισμού, χαρακτηρίζει μόνο το γενικό επίπεδο πολιτισμού της ανθρωπότητας, και, πάνω απ´ όλα, το συσχετισμό των δυνάμεων ανάμεσα στο προλεταριάτο και τη μπουρζουαζία. Συμφωνώντας με τους αναρχικούς ότι το κράτος, ακόμα και το εργατικό κράτος, είναι το τέκνο της ταξικής βαρβαρότητας και ότι η πραγματική ανθρώπινη ιστορία θα αρχίσει με την κατάργηση του κράτους, έχουμε ακόμα μπροστά μας ζωντανό το πρόβλημα: ποιος τρόπος και ποιες μέθοδες θα οδηγήσουν, τελικά, στην κατάργηση του κράτους; Η τελευταία εμπειρία αποδείχνει πάντως ότι δεν είναι οι μέθοδες του αναρχισμού.
Οι ηγέτες της Ισπανικής Εργατικής Ομοσπονδίας (CNT), της μόνης σημαντικής αναρχικής οργάνωσης στον κόσμο, έγιναν, στην πιό κρίσιμη στιγμή αστοί υπουργοί. Δικαιολόγησαν την ανοιχτή προδοσία τους της θεωρίας του αναρχισμού με την πίεση "των εξαιρετικών περιστάσεων". Αλλά και οι ηγέτες της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας δεν επικαλέσθηκαν, στον καιρό τους, την ίδια δικαιολογία; Φυσικά, ο εμφύλιος πόλεμος δεν είναι μια ειρηνική και συνηθισμένη, αλλά μια "εξαιρετική περίσταση". Ωστόσο, κάθε σοβαρή επαναστατική οργάνωση, προετοιμάζεται ακριβώς για τις "εξαιρετικές περιστάσεις". Η πείρα της Ισπανίας μας έδειξε για μια ακόμα φορά ότι μπορεί κανείς να "αποκηρύσσει" το κράτος σε φυλλάδια που εκδίδονται σε "κανονικές καταστάσεις" με την άδεια του αστικού κράτους, αλλά οι συνθήκες της επανάστασης δεν αφήνουν χώρο για "αποκήρυξη" του κράτους: αντίθετα, απαιτούν την κατάκτηση του κράτους. Δεν έχουμε την παραμικρή πρόθεση να μεμφθούμε τους αναρχικούς γιατί δεν κατέστρεψαν το κράτος με ένα απλό χτύπημα της πένας. Ένα επαναστατικό Κόμμα, ακόμα και μετά την κατάληψη της εξουσίας (για την οποία οι αναρχικοί ηγέτες ήταν ανίκανοι, παρόλο τον ηρωισμό των αναρχικών εργατών), δεν παίζει καθόλου έναν κυριαρχικό ρόλο στην κοινωνία. Αλλά μεμφόμαστε πολύ αυστηρά την αναρχική θεωρία, που, σε καιρό ειρήνης, φαινόταν πολύ κατάλληλη, αλλά που πρέπει να εγκαταλειφθεί αμέσως μόλις έρθουν οι "εξαιρετικές περιστάσεις" της... επανάστασης. Στα παλιά τα χρόνια υπήρχαν ορισμένοι στρατηγοί - και πιθανόν και τώρα - που θεωρούσαν ότι το πιό βλαβερό πράγμα για έναν στρατό ήταν ο πόλεμος. Δεν είναι καλύτεροι οι επαναστάτες εκείνοι που διαμαρτύρονται γιατί η επανάσταση καταστρέφει τη θεωρία τους.
Οι μαρξιστές βρίσκονται σε πλήρη συμφωνία με τους αναρχικούς όσον αφορά τον τελικό σκοπό: τη διάλυση του κράτους. Οι μαρξιστές είναι "κρατιστές" μόνο στο βαθμό που κανείς δεν μπορεί να πετύχει τη διάλυση του κράτους απλά με το να το αγνοήσει. Η πείρα του σταλινισμού δεν αναιρεί τη διδασκαλία του Μαρξισμού αλλά την επιβεβαιώνει από την ανάποδη. Η επαναστατική θεωρία που διδάσκει το προλεταριάτο να προσανατολίζεται σωστά στις καταστάσεις και να επωφελείται δραστήρια απ´ αυτές, δεν αποτελεί φυσικά μια αυτόματη εγγύηση της νίκης. Αλλά η νίκη είναι δυνατή μόνο με την εφαρμογή αυτής της θεωρίας. Επιπλέον, η νίκη δεν πρέπει να νοηθεί σαν ένα απλό γεγονός. Πρέπει να ειδωθεί στην προοπτική μιας ιστορικής εποχής. Το εργατικό κράτος - σε μια χαμηλότερη οικονομική βάση και περικυκλωμένο από τον ιμπεριαλισμό - μεταμορφώθηκε σε χωροφύλακα του σταλινισμού. Αλλά ο γνήσιος Μπολσεβικισμός ανάλαβε έναν αγώνα ζωής και θανάτου ενάντια στο χωροφύλακα. Για να διατηρηθεί ο σταλινισμός τώρα αναγκάζεται να διεξάγει έναν άμεσο εμφύλιο πόλεμο ενάντια στο Μπολσεβικισμό, κάτω από το όνομα του "τροτσκισμού", όχι μόνο μέσα στην ΕΣΣΔ, αλλά και στην Ισπανία. Το παλιό Μπολσεβίκικο Κόμμα πέθανε, αλλά ο Μπολσεβικισμός σηκώνει το κεφάλι του παντού.
Το να συμπεράνει κανείς ότι ο σταλινισμός βγαίνει από τον Μπολσεβικισμό ή από τον Μαρξισμό είναι, με ευρύτερη έννοια, το ίδιο σαν να συμπεραίνει ότι η αντεπανάσταση βγαίνει από την επανάσταση. Πάντοτε η φιλελεύθερη - συντηρητική και τελευταία η ρεφορμιστική σκέψη χαρακτηριζόταν από αυτό το κλισέ. Λόγω της ταξικής δομής της κοινωνίας, οι επαναστάσεις πάντοτε προκαλούσαν αντεπαναστάσεις. Αυτό δε δείχνει, ρωτά ο γνωσιολόγος, ότι υπάρχει κάποια εσωτερική ατέλεια στην επαναστατική μέθοδο; Ωστόσο, ούτε οι φιλελεύθεροι ούτε οι ρεφορμιστές έχουν πετύχει μέχρι τώρα, να ανακαλύψουν μια πιο "οικονομική" μέθοδο. Αλλά αν δεν είναι εύκολο να ορθολογικοποιήσει κανείς το ζωντανό ιστορικό προτσές, δεν είναι καθόλου δύσκολο να δώσει μια ορθολογική ερμηνεία στην εναλλαγή των κυμάτων του και, έτσι, με την καθαρή λογική, να συμπεράνει ότι ο σταλινισμός προέρχεται από τον "κρατικό Σοσιαλισμό", ο Φασισμός από τον Μαρξισμό, η αντίδραση από την επανάσταση - με μια λέξη, η αντίθεση από τη θέση. Σ´ αυτόν τον τομέα, όπως και σε πολλούς άλλους, η αναρχική σκέψη είναι αιχμάλωτη του φιλελεύθερου ορθολογισμού. Η πραγματική επαναστατική σκέψη δεν είναι δυνατή χωρίς τη διαλεχτική.
ΛΕΩΝ ΤΡΟΤΣΚΙ |
|
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
|
kostas oikodomos
Επισκέπτης
|
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 12:11 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
|
Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ
Αποσπασμα απο το βιβλιο του Τροτσκι<<Η ΖΩΗ ΜΟΥ>>
Με ρώτησαν πολλές φορές και με ρωτούνε ακόμα και τώρα: Πως χάσατε την εξουσία; Συχνά, η ερώτηση αυτή δείχνει, ότι ο συνομιλητής φαντάζεται με πολλή απλοϊκότητα την εξουσία, σαν ένα υλικό αντικείμενο, που θα μπορούσε να πέσει από τα χέρια και να χαθεί, όπως ένα ρολόι ´η ένα σημειωματάριο. Στην πραγματικότητα, όταν οι επαναστάτες που διευθύνανε την πάλη για την κατάκτηση της εξουσίας φτάνουνε στο σημείο να τη χάνουν «δίχως μάχη» ´η από καταστροφή, αυτό σημαίνει πως η επίδραση ορισμένων ιδεών και ορισμένων ψυχικών καταστάσεων βρίσκεται σε ύφεση στις ηγετικές σφαίρες της επανάστασης, ´η ότι το επαναστατικό πνεύμα στις μάζες βρίσκεται σε κατάπτωση, ´η ότι και τα δυο αυτά μαζί βρίσκονται σε παρακμή.
Τα διευθυντικά στελέχη του κόμματος, που βγήκε από την παρανομία ήταν εμψυχωμένα από επαναστατικές τάσεις, που οι ηγέτες της πρώτης περιόδου της επανάστασης τις μορφοποιούσαν καθαρότερα και τελειότερα. Χάρη σ´ αυτές ακριβώς τις ικανότητες τους αναγνωρίστηκαν ηγέτες του κόμματος και μέσω του κόμματος και ηγέτες της εργατικής τάξης και μέσω της εργατικής τάξης οδηγητές της χώρας. Από αυτό το δρόμο ορισμένα άτομα συγκεντρώσαν στα χέρια τους την εξουσία.
Οι ιδέες όμως της πρώτης επαναστατικής περιόδου χάσανε ασυναίσθητα την επίδραση τους πάνω στα πνεύματα εκείνων των κομματικών στρωμάτων που κατείχαν άμεσα την εξουσία για να κυβερνούν τη χώρα. Στην ίδια τη χώρα συντελούνταν προτσές, που μπορούν να συνοψισθούν στο γενικό όρο αντίδραση. ΟΙ διαδικασίες αυτές πλήττανε λίγο ´η πολύ την εργατική τάξη και προπαντός τα εργατικά στοιχεία του κόμματος. Το στρώμα που αποτελούσε το μηχανισμό της εξουσίας άρχιζε να διαμορφώνει καινούργιους, ξεχωριστούς σκοπούς, προσπαθώντας να υποτάξει σ´ αυτούς την επανάσταση. Ανάμεσα στους ηγέτες που χαράζανε την ιστορική κατεύθυνση της τάξης κι ήταν σε θέση να βλέπουν πάνω απ´ το μηχανισμό, κι αυτόν τον ίδιο το μηχανισμό – πελώριο, βαρυκινητο, συνθεμένο από ετερόκλητα στοιχεία, που απορροφούσε εύκολα το μέσο κομμουνιστή – άρχισε να διαγράφεται μια διάσταση. Στην αρχή είχε χαρακτήρα πιότερο ψυχολογικό παρά πολιτικό. Οι χτεσινές μέρες πολύ νωπές. Τα συνθήματα του Οκτώβρη δεν είχαν ακόμα ξεθωριάσει στη θύμηση. Το προσωπικό κύρος των ηγετών της πρώτης περιόδου ήταν πολύ μεγάλο. Ωστόσο, όμως, κάτω από τις μορφές αυτών των παραδόσεων διαμορφωνόταν μια καινούργια ψυχολογία. Οι διεθνείς προοπτικές σκοτείνιαζαν. Τα καθημερινά καθήκοντα απορροφούσαν ολοκληρωτικά τους ανθρώπους. Καινούργιες μέθοδοι, που έπρεπε να εξυπηρετήσουν καθορισμένους πριν από λίγο σκοπούς, δημιουργούσαν καινούργιους σκοπούς και πάνω απ´ όλα καινούργια ψυχολογία. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να θεωρούν έναν σταθμό εκκινήσεως σαν τον έσχατο σταθμό. Διαμορφώθηκε ένας καινούργιος τύπος.
Οι επαναστάτες, στο κάτω κάτω είναι κι αυτοί φτιαγμένοι από την ίδια κοινωνική πάστα, όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι. Πρέπει όμως, να έχουν ορισμένες ξεχωριστές προσωπικές ιδιότητες, που επιτρέπουν στην ιστορική εξελικτική πορεία να τους ξεχωρίζει από τους άλλους και να τους συγκεντρώνει σε μιαν ιδιαίτερη ομάδα. Η κοινή ζωή τους, η θεωρητική εργασία, η πάλη τους κάτω από την ίδια σημαία, η συλλογική πειθαρχία, ο χαρακτήρας που ατσαλώνεται κάτω από τη φωτιά των κινδύνων, διαμορφώνουν σιγά σιγά τον τύπο του επαναστάτη. Κι έχουν απόλυτα δίκαιο να μιλούν για τον ψυχολογικό τύπο του μπολσεβίκου, αντιτάσσοντας τον, ας πούμε, στον τύπο του μενσεβίκου. Έχοντας κανείς αρκετή πείρα μπορεί, μάλιστα, με μια μάτια να ξεχωρίσει έναν μπολσεβίκο από ένα μενσεβίκο, με ελάχιστο ποσοστό να πέσει έξω.
Αυτό δε σημαίνει όμως καθόλου, ότι σ´ ένα μπολσεβίκο είναι όλα πάντα μπολσεβίκικα. Να μεταμορφώσεις μια θεώρηση του κόσμου από τη σάρκα ίσαμε τα κόκαλα, να υποτάξεις σ´ αυτήν όλες τις λειτουργίες της συνείδησης σου και να συγχωνεύσεις μαζί της έναν κόσμο προσωπικών σου αισθημάτων – αυτό δεν είναι χάρισμα που μπορεί να το ´χουν όλοι. Είναι προνόμιο πολύ λίγων. Στην εργατική μάζα αυτό αντισταθμίζεται από το ταξικό ένστικτο, που σε κρίσιμες στιγμές, φτάνει σε μεγάλη οξυδέρκεια.
Υπάρχει, ωστόσο, στο κόμμα και στο κράτος σημαντικός αριθμός από επαναστάτες, που μολονότι στη μεγάλη τους πλειοψηφία προέρχονται από τη μάζα, έχουν από πολύν καιρό ξεκόψει από αυτή κι απ´ τη μάζα, έχουν από πολύν καιρό ξεκόψει απ´ αυτή κι απ´ την ίδια τους τη στάση έρχονται σε αντίθεση με τη μάζα. Το ταξικό ένστικτο σ´ αυτούς έχει πια εξατμισθεί. Απ´ την άλλη μεριά τους λείπει η θεωρητική σταθερότητα κι η ευρύτητα απόψεων, που να μπορεί να αγκαλιάσει την εξελικτική πορεία στο σύνολο της. Μέσα στην ψυχολογία τους απομένουν αρκετές θέσεις ανυπεράσπιστες, απ´ όπου – με τη μεταβολή των συνθηκών – εισχωρούν ξένες κι εχθρικές πνευματικές επιδράσεις.
Στις περιόδους της παράνομης πάλης, της εξέγερσης, του εμφύλιου πολέμου, αυτά τα στοιχεία ήταν μονάχα στρατιώτες του κόμματος. Όταν όμως λιγόστεψε η ένταση, όταν οι νομάδες της επανάστασης καθηλώνονταν στις θέσεις τους, ξυπνούσαν τότε μέσα τους, ζωντάνευαν κι αναπτύσσονταν όλα τα χαρακτηριστικά της ψυχολογίας του μικροαστού, συμπάθειες κι επιθυμίες υπαλλήλων ικανοποιημένων απ´ τον εαυτό τους.
Πολλές φορές ορισμένες εκδηλώσεις, που ξέφευγαν απ´ τον Καλινιν, το Βοροσιλωφ, το Στάλιν, το Ρυκωφ, προξενούσαν ανησυχίες. Από πού προερχόταν αυτό; Διερωτόμουν. «Από ποια σωλήνα ξεπηδούσε»; Συνέβαινε, πηγαίνοντας στη μια ´η την άλλη συνεδρίαση, να βρίσκω ομίλους να συζητούν και να σταματούν απότομα τις συζητήσεις τους μόλις εμφανιζόμουν. Στις κουβέντες τους δεν υπήρχε τίποτα που στρέφονταν εναντίον μου. Τίποτα αντίθετο με τις απόψεις του κόμματος. Η ατμόσφαιρα όμως μύριζε ηθική αμεριμνησία, αυτοϊκανοποίηση, χυδαία ευχαρίστηση. Ένοιωθαν ξαφνικά την ανάγκη να κάνουνε μεταξύ τους εκμυστηρεύσεις για την καινούργια αυτή κατάσταση που επικρατούσε και με την ευκαιρία σημειώνω, πως μέσα σ´ αυτές είχανε πάρει μεγάλη έκταση φλυαρίες γεμάτες κακοήθεια. Άλλοτε αυτοί οι άνθρωποι ντρέπονταν για τέτοια φερσίματα, όχι μόνο μπροστά στο Λένιν και σε μένα, αλλά μπροστά στον εαυτό τους τον ίδιο. Όταν, για να φέρουμε ένα παράδειγμα, ξεπετιόταν από το στόμα του Στάλιν κάποια χυδαιότητα, ο Λένιν, δίχως να σηκώσει το σκυμμένο πάνω στα χαρτιά του κεφάλι του, έριχνε ολοτρόγυρα ματιές, σα να ήθελε να διαπιστώσει αν κατάλαβαν κι άλλοι ποσό ανυπόφορη ήταν η έκφραση που ξεστόμισε ο Στάλιν. Σε παρόμοιες περιπτώσεις έφτανε μια φευγαλέα μάτια ´η ύψωση του τόνου της φωνής για να φανεί η συνεννόηση που υπήρχε ανάμεσα στο Λένιν και σ´ εμένα σε τέτοιες ψυχολογικές αξιολογήσεις.
Αν δεν πήγαινα στις διασκεδάσεις, που ολοένα και περισσότερο άρχισαν να συνηθίζονται στις νέες διευθυντικες σφαίρες, δεν το ´κανα από ηθικούς λόγους. Απλούστατα δεν είχα καμία διάθεση να υφίσταμαι τις δοκιμασίες μιας καθαρής ανίας. Επισκέψεις ανάμεσα στους ηγετικούς κύκλους, τακτικές εμφανίσεις στα μπαλέτα, συντροφικά γλέντια με πιοτό, όπου έπαιρνε κι έδινε το κουτσομπολιό, όλα τούτα δε με ενθουσιάζανε καθόλου. Η νέα ανώτερη σφαίρα το ´νοιωθε πως αυτός ο τρόπος ζωής δε μου ταίριαζε. Κι ούτε που προσπαθούσαν να με προσελκύσουν. Γι´ αυτό και σταματούσαν οι διάφοροι όμιλοι τις κουβέντες τους, μόλις εμφανιζόμουνα και σκορπούσαν με κάποια δυσφορία και κάποια εχθρότητα απέναντι μου. Για όποιον θέλει, αυτό σημαίνει πως άρχισα να χάνω την εξουσία.
Θα περιοριστώ εδώ στην ψυχολογική πλευρά της υπόθεσης, αφήνοντας κατά μέρος τις κοινωνικές της βάσεις, δηλαδή τις ανατομικές αλλοιώσεις της επαναστατικής κοινωνίας. Είναι αυτονόητο, ότι τελικά αυτές οι αλλοιώσεις είναι εκείνες που παίζουν τον αποφασιστικό ρόλο. Ωστόσο αναγκαστικά, θα πέσει πρώτα κανείς πάνω στις ψυχολογικές τους αντανακλάσεις. Τα βαθύτερα γεγονότα εξελίσσονται σχετικά αργά, ευκολύνοντας τις μοριακές διεργασίες του εκφυλισμού στην ανώτερη σφαίρα και μη αφήνοντας, έτσι, τη δυνατότητα να εμφανιστούν μπροστά στις μάζες οι δυο αυτές ασυμφιλίωτες θέσεις. Πρέπει ακόμα να προστεθεί, πως η νέα πνευματική κατάσταση έμενε για πολύν καιρό και μένει ακόμα μασκαρεμένη με τις μορφές της παράδοσης. Κι αυτό δυσκόλευε ακόμα περισσότερο να προσδιορίσεις ποσό βαθιά τραβούσε ο εκφυλισμός. Η συνωμοσία του Θερμιδωρ, στο τέλος του 18ου αιώνα, προετοιμασμένη απ´ την ίδια την πορεία της επανάστασης, ξέσπασε μ´ ένα μονάχα χτύπημα και πήρε τη μορφή μιας αιματηρής λύσης. Το δικό μας το Θερμιδωρ γλιστράει αργά. Η γκιλοτίνα έχει αντικατασταθεί, τουλάχιστο για χρονικό διάστημα που δεν μπορούμε να καθορίσουμε, με τις δολοπλοκίες. Η παραποίηση του παρελθόντος, συστηματική, οργανωμένη σύμφωνα με τη μέθοδο της «αλυσίδας», έχει γίνει το όργανο της μετατροπής του ιδεολογικού εξοπλισμού του επίσημου κόμματος. Η αρρώστια του Λένιν κι η αναμονή για το ενδεχόμενο ξαναγύρισμα του στη διεύθυνση του κόμματος, δημιούργησαν μια προσωρινή κατάσταση αβεβαιότητας, που κράτησε, με διακοπές, σχεδόν δυο χρόνια. Αν το επαναστατικό κίνημα βρισκόταν σε άνοδο, οι αναβολές θα ήτανε σε όφελος της αντιπολίτευσης. Η επανάσταση όμως υφιστατο τότε, σε διεθνή κλίμακα, ήττες πάνω στις ήττες κι οι παρατάσεις αυτές ήταν σε όφελος του εθνικού ρεφορμισμού, δυναμώνοντας αυτόματα τη γραφειοκρατία του Στάλιν εναντίον μου κι εναντίον της θεωρίας της διαρκούς επανάστασης, από πραγματικούς Φιλισταίους κι ανίδεους, τόσο καταφάνερο ανόητοι, ξεπηδούσε ακριβώς απ´ αυτές τις ψυχολογικές πήγες. Φλυαρώντας μπροστά σε μια μπουκάλα κρασί ´η γυρίζοντας από μια παράσταση μπαλέτου κάποιος ευχαριστημένος απ´ τον εαυτό του γραφειοκράτης, έλεγε σε κάποιον άλλον όχι λιγότερο ικανοποιημένο: «Ο Τρότσκι δεν έχει τίποτα άλλο στο μυαλό του από τη διαρκή επανάσταση». Εδώ στηρίζονταν οι κατηγόριες εναντίον μου, ότι δεν είχα αισθήματα συναδελφικότητας, ότι ήμουνα ατομιστής, αριστοκράτης. «Δε μπορείς όλα κι όλο σου τον καιρό να τα διαθέτεις για την επανάσταση, πρέπει επίσης να ενδιαφερθείς λιγάκι και για τον εαυτό σου». – Κι αυτή η διάθεση μεταφραζόταν: «Κάτω η διαρκής επανάσταση!». Η διαμαρτυρία που ξεσηκωνόταν εναντίον των θεωρητικών απαιτήσεων του μαρξισμού και των πολιτικών επιδιώξεων της επανάστασης, έπαιρνε σιγά σιγά γι´ αυτούς τους ανθρώπους τη μορφή μιας πάλης εναντίον του «τροτσκισμού». Κάτω απ´ αυτό το έμβλημα ο μικροαστός απελευθερωνόταν μέσα στο μπολσεβίκο. Να, που οφειλόταν το χάσιμο της εξουσίας από μέρους μου και πως αυτό καθόρισε τις μορφές όπου συντελέστηκε αυτό το χάσιμο.
Εξιστόρησα, την επίθεση του εναντίον του Στάλιν και των συμμάχων του, του Ντζερζινσκυ και του Ορτσονικιντζε. Ο Λένιν εκτιμούσε πολύ τον Ντζερζινσκυ. Η ψυχρότητα μεταξύ τους άρχισε όταν ο Ντζερζινσκυ κατάλαβε ότι ο Λένιν δεν τον θεωρούσε ικανό να διευθύνει μια εργασία στην οικονομία. Αυτός ο λόγος έσπρωξε τον Ντζερζινσκυ προς τον Στάλιν. Τότε πια ο Λένιν αναγκάστηκε να στραφεί και κατά του Ντζερζινσκυ μια κι είχε γίνει στήριγμα του Στάλιν. Όσο για τον Ορτσονικιτζε, ο Λένιν ήθελε να τον διώξει από το κόμμα γιατί συμπεριφερόταν σαν υπερκυβερνητης. Το σημείωμα, όπου ο Λένιν υποσχόταν στους μπολσεβίκους της Γεωργίας ανεπιφύλακτη υποστήριξη εναντίον του Στάλιν, του Ντζερζινσκυ και του Ορτσονικιντζε απευθυνόταν στον Μντιβανι. Η τύχη που είχαν αυτά τα τέσσερα πρόσωπα, δείχνει ξεκάθαρα τι αντίστροφη κατάφερε η σταλινική φράξια μέσα στο κόμμα. Μετά το θάνατο του Λένιν, ο Ντζερζινσκυ τοποθετήθηκε επί κεφαλής του Ανώτατου Συμβουλίου της εθνικής οικονομίας, δηλαδή επί κεφαλής όλης της κρατικής βιομηχανίας. Ο Ορτσονικιντζε, που είχε προσημειωθεί να εκδιωχθεί από το κόμμα, τοποθετήθηκε επί κεφαλής της κεντρικής επιτροπής έλεγχου. Ο Στάλιν δεν έμεινε μόνο, παρά την αντίθετη γνώμη του Λένιν, γενικός γραμματέας του κόμματος, αλλά κι απόκτησε στο μηχανισμό ανήκουστες εξουσίες. Τέλος ο Μπουντου Μντιβανι, που είχε ταχθεί μαζί του αλληλέγγυος ο Λένιν, κλείστηκε στις φυλακές του Τσελιαμπινσκ. Η ίδια «ανασυγκρότηση» έγινε σ´ όλη τη διοίκηση του κόμματος, από πάνω ίσαμε κάτω. Κι ακόμα: Σ´ όλα τα κόμματα της Διεθνούς δίχως εξαίρεση. Ανάμεσα στην εποχή των επιγόνων και την εποχή του Λένιν δεν ανοίχτηκε μονάχα μια ιδεολογική άβυσσο, αλλά και μια ολοκληρωτική οργανωτική ανατροπή.
Ο Στάλιν ήταν το πρωταρχικό όργανο αυτής της μεταμόρφωσης. Είχε πρακτικό μυαλό, καρτερικότητα, επίμονη στην επιδίωξη των σκοπών του. Οι πολιτικοί του ορίζοντες ήταν απελπιστικά περιορισμένοι. Το θεωρητικό του επίπεδο ολότελα πρωτόγονο. Το συνοθυλευμα του: «Οι Βάσεις του Λενινισμού», όπου προσπαθεί να πληρώσει την οφειλή του στις θεωρητικές παραδόσεις του κόμματος, βρίθει από μαθητικά λάθη. Καθώς δεν ήξερε καμία ξένη γλώσσα, ήταν αναγκασμένος να παρακολουθεί την πολιτική ζωή στις ξένες χώρες από εκθέσεις τρίτων. Απ´ την ίδια την πνευματική του σύσταση, αυτός ο πεισματάρης εμπειρικός, δεν είχε ίχνος δημιουργικής φαντασίας. Για την ανώτερη σφαίρα του κόμματος, (σ´ ευρύτερους κύκλους γενικά, ήταν άγνωστος), από μόνος του έδειχνε πάντα καταφάνερα πως ήταν φτιαγμένος για να παίξει δευτερεύοντες και τριτεύοντες ρόλους. Και το γεγονός ότι τώρα παίζει τον πρώτο ρόλο, δε χαρακτηρίζει τόσο τον ίδιο, όσο τη μεταβατική περίοδο της πολιτικής κατολίσθησης. Ο Ελβετιος έλεγε: «Κάθε εποχή έχει τους μεγάλους της άνδρες κι όταν δεν υπάρχουν – τους εφευρίσκει». Ο Σταλινισμός είναι, πάνω απ´ όλα, η αυτόματη εργασία του δίχως προσωπικότητα μηχανισμού, στην καμπή της καθόδου της Επανάστασης. |
|
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
|
απελάτης
Συμμετέχουν: 17 Μάρ 09
Δημοσιεύσεις: 527
|
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 1:53 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
|
Η Αριστερά ήταν τότε υπό το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ με την ηγεσία που είχε στην διάρκεια του πολέμου δεν υπήρχε περίπτωση να πάρει εξουσία.
Δεν νικήθηκε στρατιωτικά. Παρέδωσε την εξουσία, που ήδη κατείχε μόλις αποχώρησαν οι Γερμανοί στην αντίδραση και στους εγγλέζους. Οι ντόπιες δυνάμεις ήταν στρατιωτικά και πολιτικά ανύπαρκτες. Αν ήθελε ο ΕΛΑΣ, οι Εγγλέζοι δεν θα μπορούσαν να πατήσουν το πόδι τους σε ελληνική στεριά.
Το ΚΚΕ μπορούσε να νικήσει μόνο κατόπιν εσωτερικής ανατροπής. Αν δεν είχε μπει στην κυβέρνηση του Παπανδρέου, αν δεν είχε αφοπλίσει τον ΕΛΑΣ και δεν είχε κάνει την προδοτική συμφωνία της Βάρκιζας, αν στο Δεύτερο Αντάρτικο, ο Μάρκος είχε διώξει τον Ζαχαριάδη, που κατέφθασε στην Ελλάδα με εγγλέζικο αεροπλάνο για να καταστρέψει το αντάρτικο, εγκαταλείποντας εσκεμμένα την τακτική του ανταρτοπόλεμου και εγκαινιάζοντας πόλεμο εκ παρατάξεως, σαν να ήταν ο Δημοκρατικός στρατός τακτικός, με τανκς, βαρύ πυροβολικό, αεροπορία, κλπ.
Αν είχαν υπάρξει τέτοιες εσωτερικές αλλαγές στην Αριστερά η Ελλάδα θα γινότανε κάτι σαν την Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Και η Γιουγκοσλαβία του Τίτο γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και ελευθερίες ουσιαστικές, άγνωστες στο σταλινικό στρατόπεδο. Σε συνεργασία και συμμαχία με την Γιουγκοσλαβία, πολλά πράγματα ίσως θα μπορούσαν ν’ αλλάξουν στα Βαλκάνια. Δεν μπορεί να ξέρει κανείς τι επιπτώσεις θα είχε για την ιμπεριαλιστική Δύση η απουσία του ελληνικού αναχώματος. Ούτε έχει κανένα νόημα να θέτουμε ετεροχρονισμένα «αν», όπως τι θα ήταν η γιαγιά αν είχε καρούλια. |
|
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
|
Άρης
Επισκέπτης
|
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 2:30 pm Θέμα δημοσίευσης: Τι μπορούσε να γίνει |
|
|
Η Αριστερά ηττήθηκε δύο χρόνια νωρίτερα προτού ξεκινήσει ο εμφύλιος, στα Δεκεμβριανά. Μέχρι το Δεκέμβρη του '44 το ΕΑΜ είχε τη δυνατότητα και τη μαζικότητα να συντρίψει τους αντιπάλους του και να έρθει στα πράγματα, αλλά ας όψεται ο Σιάντος και αργότερα ο Ζαχαριάδης που πούλησαν την επανάσταση. Έκτοτε, το παιχνίδι είχε χαθεί.
Ο εμφύλιος έγινε όχι επειδή το ήθελε ο Ζαχαριάδης ή ο Στάλιν, αλλά επειδή το ήθελαν οι Άγγλοι. Η λευκή τρομοκρατία στην οποία επιδόθηκε το παλινορθωμένο αστικό καθεστώς προς τους παλιούς Εαμίτες, η στελέχωση των σωμάτων καταστολής με τους πρώην χίτες και ταγματασφαλίτες και οι εκλογές βίας και τρομοκρατίας που επακολούθησαν ήταν όλα εμπνευσμένα από τη Μεγάλη Βρετανία ώστε το ΚΚΕ να βγει και πάλι στα βουνά και να βρουν την ευκαιρία να το ξεκάνουν.
Στον εμφύλιο η υπεροπλία του Εθνικού Στρατού ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη. Ο ΔΣΕ αναγκάστηκε να μεταφέρει τον πόλεμο στο βορρά για να μπορεί να ανεφοδιάζεται από τη Γιουγκοσλαβία, αλλά και γιατί υπήρχε η κρυφή ελπίδα ότι ο Στάλιν θα τους βοηθούσε να φτιάξουν αεροπορία. Ο Στάλιν όμως δεν υπήρχε περίπτωση να κατέβει στο Αιγαίο καθώς αφενός τον δέσμευε η συμφωνία της Γιάλτας, αφετέρου δεν θα εμπιστευόταν με τίποτα ένα αυθεντικό λαϊκό κίνημα που ο εντολοδόχος του Ζαχαριάδης δεν θα μπορούσε να ελέγξει απόλυτα.
Αν απ' την άλλη είχε επικρατήσει η γραμμή του Μάρκου, ο ΔΣΕ θα πολεμούσε για πολλά χρόνια ακόμα (ίσως και δεκαετία) και σίγουρα, αργά ή γρήγορα, θα ακολουθούσε επέμβαση των ίδιων των Αμερικανών όπως στο Βιετνάμ. Μόνο που η Ελλάδα δεν ήταν Βιετνάμ και ο ΔΣΕ δεν είχε τη μαζικότητα που είχαν οι Βιετκόνγκ, και με μερικές ακόμα ναπάλμ θα μας είχαν διαλύσει ολοκληρωτικά.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι στον εμφύλιο δεν υπήρχε περίπτωση να κερδίσουμε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κακώς βγήκε το ΚΚΕ στο βουνό, γιατί πολύ απλά δεν είχε άλλη λύση, και είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο, η Δεξιά, το Παλάτι, οι Άγγλοι και οι Αμερικάνοι είχαν βαλθεί να το ξεκάνουν.
Μπορούσαμε όμως να κερδίσουμε πιο πριν, το '44, αν η πουλημένη τοτινή ηγεσία του ΚΚΕ δεν έπαιζε το βρώμικο ρόλο που έπαιξε. Και μια επικράτηση του ΕΑΜ, με αρχηγό το φυσικό ηγέτη του λαού Άρη Βελουχιώτη, θα είχε, όπως υποστήριζε ο Τζίμας, πρακτικό αποτέλεσμα, στη χειρότερη περίπτωση, παρόμοιο με αυτό της Γιουγκοσλαβίας, που θα 'ταν σίγουρα καλύτερο από το αποτέλεσμα της σημερινής Ελλάδας του κράτους της Δεξιάς, της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, της αστυφιλίας, των κάκιστων υποδομών, της ερήμωσης της υπαίθρου, της αποβιομηχάνισης, της αντιπαροχής, της οικολογικής καταστροφής, της τεράστιας ανεργίας και της απόλυτης διαφθοράς. |
|
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
|
Ευτυχώς !
Επισκέπτης
|
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 6:53 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
|
"Eυτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι"
Τάκη Λαζαρίδη
Εκδόσεις Πελασγός, 4η έκδοση
http://www.scribd.com/doc/11837318/-
Ευτυχώς που δεν νίκησε η επανάστασή μας!
Ο Λεωνίδας Κύρκος σε μια συνέντευξη - ανακεφαλαίωση της 50χρονης πολιτικής του πορείας θυμάται, μετανιώνει, εξομολογείται
Του Αλεξη Παπαχελα
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100057_03/12/2006_207564
Απόσπασμα :
" «Εβλεπα αυτούς τους γελοίους ανθρώπους σαν γίγαντες...»
- Κοιτάζοντας έτσι πίσω, τα 50 κάτι χρόνια πολιτικής πορείας, υπάρχει κάτι που λέτε μακάρι να μπορούσα να το ξαναζήσω, να το ξανακάνω, θα το έκανα διαφορετικά;
- Με έχει απασχολήσει το ερώτημα, αλλά δεν έχω βρει απάντηση. Από τη στιγμή που μπήκα μέσα στο αριστερό κίνημα ήμουνα δοσμένος σε αυτό. Δεν ήμουνα με την κριτική διάθεση που απέκτησα εκ των υστέρων, γι' αυτό και τα όσα συζητάμε για νέους κ.τ.λ. τα ακούω βερεσέ. Ενας νέος αν δεν έχει εμπειρίες, δεν τις έχει ζήσει, δεν τις έχει βιώσει για να μπορεί να κάνει τον κριτικό έλεγχο, εύκολα παραδίδεται στους εντυπωσιασμούς. Ηρθε μια στιγμή που μπορούσα να δω πολλά πράγματα από τη συμπεριφορά του Ζαχαριάδη, δεν τα είδα. Και νιώθω μια ευθύνη. Δεν ασκούσα, βέβαια, τότε καμιά απολύτως επιρροή. Ημουν ένα στελεχάκι της βάσης, που δεν μετείχε στις πολιτικές διεργασίες, που δεν είχε την πληροφόρηση, αλλά δεν είχε και το κουράγιο να δει κατάματα τους ανθρώπους, οι οποίοι στα μάτια του παρουσιάζονταν γιγάντιοι. Και είδα ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα. Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας π.χ. τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά, ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη νεολαία, γραμματέας της νεολαίας κ.τ.λ. Ανθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, σας επαναλαμβάνω, τους έβλεπα τους ανθρώπους αυτούς σαν γίγαντες. " |
|
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
|
κάργα Βαφειαδικός
Επισκέπτης
|
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 7:37 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
|
[quote:826e02c9be="Ευτυχώς !"]
- Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- . " |
Ο Κύρκος, το έχω ξαναπεί, είναι ο τελειότερος άνθρωπος στο να χαϊδεύει τον γάτο του δίνοντας συνέντευξη στον κύριο Τζανετάκο. Ο Κύρκος είπε γελοίο τον Μάρκο! Ποιόν; Την από γεννησιμιού μεγαλύτερη στρατιωτική διάνοια του αιώνα που μας πέρασε και για να μην υπερβάλλω, άντε την δεύτερο, μετά τον Βελουχιώτη, γεννημένη ηγετική στρατιωτική φυσιογνωμία.
Ο Βαφειάδης, είχε και άσχημα και ακόμη και στερνά που δεν τίμησαν τα πρώτα.
Όμως ιδιαίτερα ο Κύρκος δεν είναι ούτε άξιος ούτε ικανός να μας τα πεί! Τουλάχιστον αυτός είναι πολύ λίγος για να κρίνει ποιός είναι ο πρόσφυγας, καπνεργάτης, παράνομος, έγκλειστος, δραπέτης και αρχιστράτηγος Μάρκος. |
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
|
Επισκέπτης
|
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 21, 2009 8:50 pm Θέμα δημοσίευσης: |
|
|
[quote:5b580fa14f="κάργα Βαφειαδικός"][quote:5b580fa14f="Ευτυχώς !"]
- Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- . " |
Ο Κύρκος, το έχω ξαναπεί, είναι ο τελειότερος άνθρωπος στο να χαϊδεύει τον γάτο του δίνοντας συνέντευξη στον κύριο Τζανετάκο. Ο Κύρκος είπε γελοίο τον Μάρκο! Ποιόν; Την από γεννησιμιού μεγαλύτερη στρατιωτική διάνοια του αιώνα που μας πέρασε και για να μην υπερβάλλω, άντε την δεύτερο, μετά τον Βελουχιώτη, γεννημένη ηγετική στρατιωτική φυσιογνωμία.
Ο Βαφειάδης, είχε και άσχημα και ακόμη και στερνά που δεν τίμησαν τα πρώτα.
Όμως ιδιαίτερα ο Κύρκος δεν είναι ούτε άξιος ούτε ικανός να μας τα πεί! Τουλάχιστον αυτός είναι πολύ λίγος για να κρίνει ποιός είναι ο πρόσφυγας, καπνεργάτης, παράνομος, έγκλειστος, δραπέτης και αρχιστράτηγος Μάρκος. |
Τι να μας πει κι ο Τσίρκος, που μαζί με το Δρακόπουλο υποστήριζε ότι το Πολυτεχνείο ήταν προβοκάτσια για να ανατραπεί το σχέδιο φιλελευθεροποίησης του Μαρκεζίνη, που έκανε τη συγκυβέρνηση με το Μητσοτάκη και που υποστήριζε το καθεστώς του Τσαουσέσκου ως μοντέλο δημοκρατικού σοσιαλισμού. Καλά τον έλεγε Κίρκη ο Τζιμάκος, γιατί προσπαθούσε να μας πείσει ότι τα γουρούνια που είναι στη βουλή είναι άνθρωποι...
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
|
Obelix
Συμμετέχουν: 08 Δεκ 08
Δημοσιεύσεις: 4193
|
| Δημοσιεύθηκε: Κυρ Νοέ 22, 2009 5:08 am Θέμα δημοσίευσης: ΑΝ... |
|
|
| [quote:f453433c92="απελάτης"]Ούτε έχει κανένα νόημα να θέτουμε ετεροχρονισμένα «αν», όπως τι θα ήταν η γιαγιά αν είχε καρούλια. |
Από την στιγμή που τόσοι και τόσοι ΠΟΝΤΙΚΟΙ που εγκατέλειψαν το σταλινικό σκάφος την ώρα που βυθιζόταν, και εν συνεχεία έγιναν βασιλικότεροι του βασιλέως στο μέτωπο του ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ, βομβαρδίζουν την κοινή γνώμη με εκτιμήσεις και αποφθέγματα του τύπου "ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι", και διαβεβαιώνουν ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ότι "ΑΝ (με 'αν' ξεκινούν, πρώτοι αυτοί) η αριστερά είχε νικήσει στον εμφύλιο, η Ελλάδα δεν θα είχε γίνει παρά μία ακόμα Βουλγαρία ή Αλβανία, ακολουθόντας τις τελικά, μετά 50 έτη, στην ανατροπή του υπαρκτού σοσιαλισμού, κλπ." είναι απεναντίας ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ:
1) Να αντιπαραθέτει κανείς τις δικές του εκτιμήσεις για το ΤΙ είναι το πιθανότερο να είχε γίνει αν η Αριστερά είχε νικήσει (με ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, και όχι επιβολή άνωθεν του Κόκκινου Στρατού) και
2) Να επισημαίνει ότι τόσο οι Αγγλοαμερικανοί Ιμπεριαλιστές όσο και η σταλινική ηγεσία της ΕΣΣΔ έκαναν ΤΑ ΑΔΥΝΑΤΑ ΔΥΝΑΤΑ για να τσακίσουν την εξέγερση του Ελληνικού Προλεταριάτου. Και φυσικά δεν κατέβαλαν τέτοια προσπάθεια επειδή εκτιμούσαν ότι, ΑΝ νικούσε η Αριστερά οι ίδιοι θα έβγαιναν "αλώβητοι". Μάλλον διέβλεπαν ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥΣ σε μια τέτοια προοπτική.
_________________
ILS SONT FOUS, CES AMERICAINS! |
| Επιστροφή στην κορυφή |
|
|
|
|
Μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης
|
Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
Hellenic (Greek) by Alex Xenias - Διορθώσεις:Αλφόνσος Πάγκας
Συχνές Ερωτήσεις
Αναζήτηση
Κατάλογος Μελών
Ομάδες Μελών
Εγγραφή
Προφίλ
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας
Σύνδεση
