patari.org

[axis_of_resistance]

# «Οι ηττημένοι δεν υπαγορεύουν τους όρους»

## Το Ιράν, το Ορμούζ και η στρατηγική ήττα της αμερικανοϊσραηλινής εκστρατείας

Υπάρχει μια φράση που, εάν αποδειχθεί ότι πράγματι μεταφέρθηκε από την Τεχεράνη προς την Ουάσιγκτον μέσω του πακιστανικού διαύλου, συμπυκνώνει ίσως καλύτερα από οποιαδήποτε επίσημη ανακοίνωση τη μεταβολή του συσχετισμού ισχύος:

**«Οι ηττημένοι δεν υπαγορεύουν τους όρους. Οι νικητές το κάνουν».**

Η φράση αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως πληροφορία μίας πηγής. Το περιεχόμενό της, όμως, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή συμβαδίζει με μια ευρύτερη πραγματικότητα που πλέον δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Το Ιράν δεν βρίσκεται σε θέση να υπαγορεύει όρους επειδή δεν έχει υποστεί στρατιωτικά πλήγματα. Έχει υποστεί. Τα πλήγματα ήταν σοβαρά και η στρατιωτική ισχύς των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ παραμένει τεράστια.

Το ζήτημα είναι διαφορετικό.

**Η στρατιωτική έκβαση δεν έχει ακόμη κριθεί, αλλά η αμερικανοϊσραηλινή στρατηγική έχει ήδη αντιμετωπίσει ένα σοβαρό πρόβλημα: η στρατιωτική υπεροχή δεν μεταφράστηκε στο πολιτικό αποτέλεσμα που επιδίωκε.**

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να χρησιμοποιηθεί ο όρος **στρατηγική ήττα**.

Όχι ως θριαμβολογία.

Ως στρατηγική αποτίμηση.

Γιατί μια δύναμη μπορεί να κερδίζει επιχειρησιακά επεισόδια, να καταστρέφει εγκαταστάσεις, να εξουδετερώνει στελέχη και να επιτυγχάνει αεροπορική υπεροχή και παρ' όλα αυτά να αποτυγχάνει στον πόλεμο ως πολιτικό εγχείρημα.

Η στρατηγική δεν κρίνεται από το πόσους στόχους κατέστρεψες.

Κρίνεται από το αν πέτυχες αυτό για το οποίο ξεκίνησες τον πόλεμο.

Και μέχρι σήμερα, αυτό παραμένει αμφίβολο.

---

## Από την επιβολή όρων στην απαίτηση όρων

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν μεταφερθεί μέσω του πακιστανικού διαύλου, η Τεχεράνη έχει θέσει πέντε προϋποθέσεις πριν υπάρξει οποιαδήποτε πρόοδος προς την επαναλειτουργία του Ορμούζ:

1. **Τερματισμό κάθε επιθετικής στρατιωτικής δράσης στην περιοχή**, με αναφορά όχι μόνο στο Ιράν αλλά και στα μέτωπα της Υεμένης, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης.

2. **Απόσυρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού.**

3. **Άρση των κυρώσεων.**

4. **Επιστροφή των παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων.**

5. **Παύση της αμερικανικής παρέμβασης στις τεχνικές συνομιλίες Ιράν-Ομάν για το νέο καθεστώς ναυσιπλοΐας στο Ορμούζ.**

Η ακριβής διατύπωση και η παράδοση αυτής της λίστας μέσω Πακιστάν δεν έχουν ανεξάρτητα επιβεβαιωθεί. Η γενική θέση της Τεχεράνης, όμως, ότι η επαναλειτουργία του Ορμούζ συνδέεται με την ικανοποίηση συγκεκριμένων όρων, έχει καταγραφεί δημόσια.

Η σημασία βρίσκεται στη φύση των όρων.

Δεν παρουσιάζονται ως αφετηρία μιας κλασικής διαπραγμάτευσης.

Παρουσιάζονται ως **προϋποθέσεις**.

Αυτό αλλάζει τη σχέση ανάμεσα στα δύο μέρη.

Για μήνες, η κυρίαρχη δυτική λογική ήταν ότι η στρατιωτική πίεση θα μπορούσε να εξαναγκάσει την Τεχεράνη να επιστρέψει στο τραπέζι από θέση αδυναμίας.

Τώρα η Τεχεράνη επιχειρεί να αντιστρέψει αυτή τη λογική.

Δεν λέει απλώς «είμαι έτοιμη να διαπραγματευτώ».

Λέει, στην ουσία:

**«Πρώτα αλλάξτε τη στρατηγική πραγματικότητα και μετά συζητάμε.»**

Αυτό δεν είναι ακόμη νίκη.

Είναι όμως σαφής ένδειξη ότι η σχέση ισχύος στο τραπέζι δεν είναι αυτή που θα ανέμενε κανείς από μια χώρα που υποτίθεται ότι έχει ήδη στρατηγικά ηττηθεί.

---

## Το «μωσαϊκό» που απορρόφησε το πλήγμα

Για να κατανοηθεί αυτή η εξέλιξη, πρέπει να επιστρέψουμε στο ίδιο το ιρανικό μοντέλο άμυνας.

Η ιρανική στρατηγική έχει περιγραφεί ως **«μωσαϊκή άμυνα»**, μια αποκεντρωμένη αρχιτεκτονική διοίκησης που σχεδιάστηκε ακριβώς για να αντιμετωπίζει το είδος του πολέμου που επιχείρησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.

Η λογική είναι απλή αλλά στρατηγικά πολύ σημαντική:

**μην επιτρέψεις στον αντίπαλο να κερδίσει ολόκληρο τον πόλεμο καταστρέφοντας μερικά κεντρικά κομμάτια του συστήματος.**

Η αποκέντρωση της διοίκησης, οι εφεδρείες, η δυνατότητα αυτόνομης δράσης περιφερειακών δομών και τα σχέδια διαδοχής δημιουργούν ένα σύστημα που μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ακόμη και όταν υποστεί σοβαρά πλήγματα στην κορυφή.

Αυτό ακριβώς έχει επισημανθεί και από ανεξάρτητες αναλύσεις της ιρανικής στρατιωτικής δομής: η «μωσαϊκή» άμυνα αποσκοπεί στο να επιτρέπει στους διοικητές να συνεχίζουν να επιχειρούν ακόμη και όταν η κεντρική αλυσίδα διοίκησης βρίσκεται υπό σοβαρή πίεση.

Και εδώ βρίσκεται μια κρίσιμη διαφορά.

Η αμερικανοϊσραηλινή στρατηγική μπορούσε να προκαλέσει τεράστιες καταστροφές.

Αυτό δεν αμφισβητείται.

Αλλά για να μετατραπεί η καταστροφή σε στρατηγική νίκη έπρεπε να συμβεί κάτι περισσότερο:

**το ιρανικό σύστημα έπρεπε να πάψει να μπορεί να λειτουργεί ως πολιτικό και στρατιωτικό σύστημα.**

Αυτό δεν συνέβη.

Το «μωσαϊκό» απορρόφησε το αρχικό σοκ.

Δεν σημαίνει ότι δεν υπέστη απώλειες.

Σημαίνει ότι οι απώλειες δεν μετατράπηκαν σε συνολική παράλυση.

Και αυτό είναι θεμελιώδες.

Γιατί ο επιτιθέμενος σχεδίαζε έναν πόλεμο στον οποίο ο χρόνος θα λειτουργούσε υπέρ του.

Η αποκεντρωμένη άμυνα του Ιράν σχεδιάστηκε ακριβώς για να κάνει το αντίθετο:

**να μετατρέψει τον χρόνο σε όπλο.**

---

## Όταν η στρατιωτική υπεροχή δεν παράγει πολιτική υποταγή

Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της στρατηγικής αποτίμησης.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εξακολουθούν να διαθέτουν τεράστια στρατιωτική υπεροχή.

Αυτό πρέπει να λέγεται καθαρά.

Δεν έχει υπάρξει στρατιωτική ήττα της Δύσης.

Δεν έχει υπάρξει κατάρρευση των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων.

Δεν έχει υπάρξει στρατιωτική κατάληψη του Ιράν από την άλλη πλευρά.

Αλλά αυτά δεν είναι τα κριτήρια μιας στρατηγικής νίκης.

Το πραγματικό ερώτημα είναι:

**Πέτυχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ το πολιτικό αποτέλεσμα που επιδίωξαν;**

Μέχρι στιγμής, η απάντηση φαίνεται να είναι αρνητική ή τουλάχιστον εξαιρετικά αβέβαιη.

Το Ιράν δεν κατέρρευσε.

Δεν εγκατέλειψε το περιφερειακό του δίκτυο.

Δεν αποδέχθηκε άνευ όρων τις αμερικανικές απαιτήσεις.

Δεν εγκατέλειψε τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί το Ορμούζ ως στρατηγικό μοχλό.

Και κυρίως, δεν εμφανίζεται σήμερα ως κράτος που περιμένει απλώς να του υπαγορευθούν οι όροι της ειρήνης.

Αυτό ακριβώς είναι που καθιστά την έννοια της στρατηγικής ήττας περισσότερο ενδιαφέρουσα από μια απλή συζήτηση περί «νίκης» ή «ήττας».

Η Δύση μπορεί να έχει κερδίσει πολλές μάχες.

Αλλά εάν ο αντίπαλος παραμένει σε θέση να καθορίζει το πολιτικό πλαίσιο της επόμενης φάσης, τότε το στρατηγικό αποτέλεσμα είναι πολύ διαφορετικό από το επιχειρησιακό αποτέλεσμα.

---

## Το Ορμούζ ως όπλο γεωοικονομίας

Και εδώ το Ορμούζ αποκτά τη μέγιστη σημασία του.

Το Στενό δεν είναι απλώς μια ναυτική δίοδος.

Είναι ένας από τους σημαντικότερους ενεργειακούς λαιμούς του πλανήτη. Περίπου το 30% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου αργού πετρελαίου διέρχεται από εκεί.

Επομένως, η δυνατότητα του Ιράν να επηρεάζει τη διέλευση δεν είναι απλώς στρατιωτική.

Είναι **γεωοικονομική**.

Οι πληροφορίες που έχουν μεταφερθεί για τη διαφοροποιημένη μεταχείριση των πλοίων δείχνουν ακριβώς αυτή τη λογική: η διέλευση δεν αντιμετωπίζεται ως ένα απλό «ανοιχτό ή κλειστό» καθεστώς, αλλά ως μηχανισμός ελέγχου, άδειας και επιλογής.

Το γεγονός ότι πακιστανικά πλοία έχουν στο παρελθόν εξασφαλίσει ειδική διέλευση μέσω του Ορμούζ δείχνει ότι το Ιράν μπορεί να χρησιμοποιεί το καθεστώς διέλευσης και ως εργαλείο πολιτικής διαφοροποίησης.

Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό.

Γιατί μια χώρα που δεν μπορεί να νικήσει στρατιωτικά έναν πολύ ισχυρότερο αντίπαλο μπορεί να αναζητήσει άλλους τρόπους για να αυξήσει το κόστος του πολέμου.

Ενέργεια.

Ναυτιλία.

Εφοδιασμός.

Χρόνος.

Ασφάλιση.

Τιμές.

Και τελικά πολιτική πίεση.

Αυτό είναι σύγχρονος στρατηγικός πόλεμος.

---

## Το δεύτερο ρολόι: το αμερικανικό ενεργειακό απόθεμα

Την ίδια στιγμή λειτουργεί ένα δεύτερο ρολόι.

Το αμερικανικό Strategic Petroleum Reserve βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα σε σχέση με τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ η ενεργειακή αγορά εξακολουθεί να δέχεται τις επιπτώσεις της κρίσης του Ορμούζ. Ήδη πριν από την τρέχουσα φάση της κρίσης, η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας είχε προειδοποιήσει ότι η περιορισμένη προσφορά και η μείωση των αποθεμάτων μπορούσαν να δημιουργήσουν ιδιαίτερα έντονη πίεση στις αγορές.

Το συγκεκριμένο μέγεθος των περίπου 304,8 εκατομμυρίων βαρελιών και κυρίως η εκτίμηση ότι το απόθεμα μπορεί να εξαντληθεί μέσα σε «λίγες εβδομάδες» πρέπει να διαχωρίζονται.

Το πρώτο είναι αριθμητικό δεδομένο.

Το δεύτερο είναι εκτίμηση.

Δεν πρέπει να τα συγχέουμε.

Το πραγματικό στρατηγικό ζήτημα όμως παραμένει:

**όσο περισσότερο διαρκεί η διαταραχή στο Ορμούζ, τόσο αυξάνεται το οικονομικό κόστος όχι μόνο για το Ιράν αλλά και για τους αντιπάλους του.**

Και αυτή είναι μια κρίσιμη μεταβολή.

Η στρατιωτική ισχύς συνήθως ευνοεί τον ισχυρότερο.

Η παρατεταμένη οικονομική φθορά μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά.

Εάν ο πόλεμος μετατρέπεται από σύντομη επιχείρηση καταναγκασμού σε παρατεταμένη κρίση ενέργειας, εφοδιασμού και πολιτικής διαχείρισης, τότε η αρχική στρατιωτική υπεροχή δεν αρκεί.

---

## Το Πακιστάν: από περιφερειακός παίκτης σε μεσολαβητικό κόμβο

Και εδώ εμφανίζεται το Πακιστάν.

Δεν είναι τυχαίο ότι η επικοινωνία μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης περνά από το Ισλαμαμπάντ.

Το Πακιστάν διαθέτει σχέσεις με το Ιράν, τη Σαουδική Αραβία, την Κίνα και τη Δύση. Βρίσκεται ακριβώς στο γεωγραφικό σημείο όπου συναντώνται η Νότια Ασία, η Μέση Ανατολή και η ευρασιατική ενδοχώρα.

Αυτό του επιτρέπει να λειτουργεί ως ενδιάμεσος χωρίς να χρειάζεται να ταυτίζεται πλήρως με καμία από τις πλευρές.

Και εδώ η έννοια της πολυπολικότητας αποκτά πρακτικό περιεχόμενο.

Δεν χρειάζεται ένα κράτος να εγκαταλείψει όλες τις παλιές του σχέσεις για να δημιουργήσει νέες.

Αρκεί να αποκτήσει **περισσότερες επιλογές**.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει σε μεγάλο μέρος του Παγκόσμιου Νότου.

---

## Και τότε εμφανίζεται η Συμφωνία της Μέκκας

Στις 7 Αυγούστου, Σαουδική Αραβία, Τουρκία και Πακιστάν υπέγραψαν στη Μέκκα συμφωνία αμοιβαίας άμυνας, σύμφωνα με την οποία ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον και των τριών.

Η συμφωνία δεν είναι ακόμη ένα πλήρως ανεπτυγμένο στρατιωτικό σύστημα.

Οι επιχειρησιακές υποχρεώσεις, οι μηχανισμοί διοίκησης και αρκετές κρίσιμες λεπτομέρειες παραμένουν ασαφείς.

Αυτό όμως δεν μειώνει τη συμβολική της σημασία.

Το σημαντικό είναι ότι τρεις χώρες που μέχρι σήμερα στηρίζονταν σε διαφορετικό βαθμό στη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας αρχίζουν να δημιουργούν έναν παράλληλο μηχανισμό.

Και αυτό συμβαίνει **μετά** την αμερικανοϊσραηλινή εκστρατεία εναντίον του Ιράν.

Δεν χρειάζεται να υποθέσουμε ότι η Συμφωνία της Μέκκας αποτελεί μέρος του Άξονα της Αντίστασης.

Δεν αποτελεί.

Ούτε ότι Τουρκία, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία έγιναν ξαφνικά σύμμαχοι του Ιράν.

Δεν έγιναν.

Αυτό που μπορούμε όμως να δούμε είναι ότι η περιφερειακή πραγματικότητα που δημιούργησε η ιρανική αντοχή υποχρεώνει ακόμη και κράτη που δεν ανήκουν στο ιρανικό στρατόπεδο να επανεξετάσουν τη δική τους στρατηγική αυτονομία.

Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη γεωπολιτική συνέπεια.

---

## Ο Παγκόσμιος Νότος δεν χρειάζεται να γίνει ενιαίο μπλοκ

Η παλιά λογική της διεθνούς πολιτικής ήταν απλή:

Δύση από τη μία.

Ανατολή από την άλλη.

Σήμερα η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη.

Η Τουρκία μπορεί να είναι μέλος του ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα να αναπτύσσει σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν.

Η Σαουδική Αραβία μπορεί να διατηρεί στενούς δεσμούς με την Ουάσιγκτον και ταυτόχρονα να αναζητά εναλλακτικές σχέσεις ασφαλείας.

Το Πακιστάν μπορεί να συνεργάζεται με την Κίνα και ταυτόχρονα να διατηρεί δεσμούς με τη Δύση.

Αυτό δεν είναι απαραίτητα αντίφαση.

Είναι η πρακτική μορφή της πολυπολικότητας.

Ο Παγκόσμιος Νότος δεν χρειάζεται να αποκτήσει κοινή ιδεολογία για να αποκτήσει κοινή στρατηγική κατεύθυνση.

Αρκεί να μειώνεται η εξάρτηση από ένα μοναδικό κέντρο ισχύος.

Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει την παρούσα κρίση διαφορετική από τις προηγούμενες.

---

## Ο Άξονας της Αντίστασης και η νέα περιφερειακή εξίσωση

Μέσα σε αυτή τη διαδικασία ο Άξονας της Αντίστασης αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Δεν πρόκειται απλώς για μια συλλογή ένοπλων οργανώσεων ή για ένα στρατιωτικό δίκτυο.

Στη γεωπολιτική του λειτουργία αποτελεί έναν μηχανισμό περιφερειακής αποτροπής που επιδιώκει να καταστήσει αδύνατη την αναδιαμόρφωση της Δυτικής Ασίας αποκλειστικά μέσω εξωτερικής στρατιωτικής ισχύος.

Το Ιράν αποτελεί τον κεντρικό κρατικό πυρήνα αυτού του συστήματος.

Η Υεμένη, ο Λίβανος, το Ιράκ και άλλα μέτωπα δημιουργούν διαφορετικές μορφές στρατηγικού βάθους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες αυτές οι δυνάμεις είναι ταυτόσημες ή ότι ελέγχονται από ένα ενιαίο κέντρο.

Σημαίνει ότι η περιφερειακή σύγκρουση δεν μπορεί πλέον να περιοριστεί σε έναν πόλεμο μεταξύ δύο κρατών.

Και αυτό είναι που έκανε την αμερικανοϊσραηλινή στρατηγική πολύ πιο δύσκολη.

Η εξουδετέρωση ενός στόχου δεν εξουδετερώνει ολόκληρο το δίκτυο.

Η καταστροφή μιας υποδομής δεν καταστρέφει τη γεωγραφία.

Και η εξουδετέρωση μιας ηγετικής ομάδας δεν σημαίνει απαραίτητα κατάρρευση ενός αποκεντρωμένου συστήματος.

Αυτό είναι το στρατηγικό πλεονέκτημα του «μωσαϊκού».

---

## Η ήττα δεν βρίσκεται ακόμη στο πεδίο της μάχης

Εδώ πρέπει να είμαστε απολύτως ακριβείς.

Δεν υποστηρίζουμε ότι η Δύση υπέστη στρατιωτική ήττα.

Αυτό δεν έχει συμβεί.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να διαθέτουν συντριπτική στρατιωτική και τεχνολογική ισχύ.

Το Ισραήλ εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικές στρατιωτικές δυνατότητες.

Η έκβαση μιας παρατεταμένης στρατιωτικής σύγκρουσης παραμένει ανοιχτή.

Αλλά η στρατηγική ήττα μπορεί να εμφανιστεί πολύ νωρίτερα από τη στρατιωτική.

Εμφανίζεται όταν:

* ο αντίπαλος δεν εξαναγκάζεται σε πολιτική υποταγή,
* οι αρχικοί στρατηγικοί στόχοι δεν επιτυγχάνονται,
* η στρατιωτική υπεροχή δεν παράγει το επιθυμητό πολιτικό αποτέλεσμα,
* οι σύμμαχοι αρχίζουν να διαφοροποιούνται,
* νέοι περιφερειακοί μηχανισμοί δημιουργούνται,
* το κόστος της συνέχισης αυξάνεται,
* και ο αντίπαλος περνά από την άμυνα στην απαίτηση όρων.

Αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η σύγκρουση.

Όχι στην τελική στρατιωτική ήττα.

Αλλά στην **αδυναμία μετατροπής της στρατιωτικής υπεροχής σε στρατηγική επιβολή**.

---

## Η μεγάλη αλλαγή βρίσκεται πέρα από το Ιράν

Ίσως λοιπόν το μεγαλύτερο αποτέλεσμα του πολέμου να μην βρίσκεται καν μέσα στα σύνορα του Ιράν.

Βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο ο υπόλοιπος κόσμος αντιλαμβάνεται πλέον την αμερικανική ισχύ.

Για δεκαετίες η υπόθεση ήταν ότι η Ουάσιγκτον μπορούσε να επιβάλει στρατιωτική πίεση σε ένα κράτος και, αργά ή γρήγορα, να το οδηγήσει στο τραπέζι με τους δικούς της όρους.

Αυτό το μοντέλο έχει υποστεί σοβαρή δοκιμασία.

Η Τεχεράνη δεν κατέρρευσε.

Το Ορμούζ έγινε στρατηγικό εργαλείο.

Το Πακιστάν έγινε δίαυλος.

Οι περιφερειακές χώρες αναζητούν νέες δομές ασφαλείας.

Και η Κίνα και η Ρωσία προσφέρουν στο Ιράν ένα ευρύτερο ευρασιατικό περιβάλλον που καθιστά πολύ δυσκολότερη την πλήρη απομόνωσή του.

Ακόμη και η νέα Συμφωνία της Μέκκας, ανεξάρτητα από το αν θα αποδειχθεί μακροχρόνια ή συγκυριακή, είναι ένα σημάδι αυτής της αλλαγής. Η ίδια η συζήτηση γύρω από αυτήν έχει ήδη συνδεθεί με το ερώτημα εάν η περιοχή μπορεί να οικοδομήσει μια λιγότερο εξαρτημένη από τις ΗΠΑ αρχιτεκτονική ασφαλείας.

---

## Το πραγματικό ερώτημα

Το ερώτημα πλέον δεν είναι εάν το Ιράν υπέστη ζημιές.

Υπέστη.

Ούτε εάν η αμερικανική και ισραηλινή στρατιωτική ισχύς είναι μεγαλύτερη.

Είναι.

Το ερώτημα είναι εάν αυτή η υπεροχή μπορεί να μετατραπεί σε πολιτική τάξη που θα επιβληθεί στην περιοχή.

Και εδώ η απάντηση γίνεται ολοένα δυσκολότερη.

Γιατί το Ιράν δεν χρειάζεται απαραίτητα να καταστρέψει την αμερικανική πολεμική μηχανή.

Χρειάζεται μόνο να καταστήσει **πολιτικά και οικονομικά δυσβάσταχτη τη χρήση της**.

Δεν χρειάζεται να νικήσει το Ισραήλ σε μια συμβατική αναμέτρηση.

Χρειάζεται να καταστήσει αδύνατη την επίτευξη των πολιτικών στόχων μιας στρατιωτικής εκστρατείας χωρίς να προκληθεί ευρύτερη περιφερειακή αποσταθεροποίηση.

Και δεν χρειάζεται ο Παγκόσμιος Νότος να ενωθεί σε ένα ενιαίο στρατόπεδο.

Αρκεί οι χώρες του να αποκτήσουν αρκετό χώρο ώστε να μην υπακούουν αυτομάτως στις επιλογές ενός εξωτερικού κέντρου.

Αυτή είναι η βαθύτερη αλλαγή.

**Η στρατηγική ήττα της αμερικανοϊσραηλινής εκστρατείας, εφόσον επιβεβαιωθεί από την τελική πολιτική έκβαση, δεν θα συνίσταται στο ότι η Αμερική έχασε έναν πόλεμο στο πεδίο της μάχης. Θα συνίσταται στο ότι δεν κατάφερε να μετατρέψει τη συντριπτική στρατιωτική της υπεροχή σε πολιτική υποταγή του αντιπάλου και σε επαναφορά της παλιάς περιφερειακής τάξης.**

Το Ιράν άντεξε το πλήγμα.

Το «μωσαϊκό» δεν επέτρεψε την παράλυση του συστήματος.

Το Ορμούζ μετατράπηκε από γεωγραφικό πέρασμα σε εργαλείο γεωοικονομικής ισχύος.

Το Πακιστάν μετατράπηκε σε αναγκαίο διαμεσολαβητή.

Η Μέκκα έγινε τόπος δημιουργίας μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής.

Και η Δυτική Ασία, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, δείχνει να εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο ότι η ασφάλεια της περιοχής μπορεί να οργανωθεί χωρίς έναν μοναδικό εξωτερικό εγγυητή.

Δεν γνωρίζουμε ακόμη πώς θα τελειώσει ο πόλεμος.

Αυτό θα ήταν πρόωρο να το υποστηρίξουμε.

Γνωρίζουμε όμως κάτι άλλο.

**Η στρατιωτική ισχύς μπορεί να καταστρέψει στόχους. Δεν μπορεί από μόνη της να δημιουργήσει ηγεμονία.**

Και όταν ένας αντίπαλος που δέχθηκε το πρώτο πλήγμα εξακολουθεί να λειτουργεί, να διαπραγματεύεται, να θέτει όρους και να επηρεάζει τις ενεργειακές και γεωπολιτικές ισορροπίες μιας ολόκληρης περιοχής, τότε η στρατηγική εικόνα έχει ήδη αλλάξει.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο εάν το Ιράν θα αντέξει.

Είναι εάν ο κόσμος που θα προκύψει μετά από αυτή την κρίση θα εξακολουθεί να είναι ο ίδιος κόσμος στον οποίο η Ουάσιγκτον μπορούσε να θεωρεί δεδομένο ότι θα υπαγόρευε τους όρους.

Και αυτό ακριβώς είναι που βρίσκεται σήμερα υπό αμφισβήτηση.

[kaGiannis]

Γράφεις με φόρα και σε κατηφόρα με σπασμένα φρένα. Και δεν θες να καταλάβεις τι συμβαίνει στην πραγματικότητα και τι σου απαντούν οι άλλοι σύντροφοι που διαβάζουν το θέμα. Παρόλο που ανεβάζεις σεντόνια εδω και τα διαβάζω σχολαστικά, κατάλαβα ότι δεν θες να πιστέψεις ότι οι ΗΠΑ έχασαν στον Περσικό Κόλπο, και δεν έχασαν απλά, κατατροπώθηκαν και το έβαλαν στα πόδια. Έχουν καταστραφεί όλες οι βάσεις τους στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και αυτό κάνει ευάλωτο και το Σιονιστικό μόρφωμα του Ισραήλ να νιώθει αβολα και να λιγοστεύει ο χρόνος ζωής του. Η ζημιά στην πολεμική μηχανή των ΗΠΑ είναι μεγάλη, εξ ού και τα εναπομείναντα αεροπλανοφόρα/στόχοι βρίσκονται πλέον σε απόσταση μεγαλύτερη των τεσσάρων χιλιάδων χιλιομέτρων μακριά απο το Ορμούζ, στην βάση του Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό Ωκεανό, στο αρχιπέλαγος Τσάγκος. Οι βάσεις του σε Κατάρ, Κουβέϊτ, Μπαχρέιν, ΗΑΕ, και Σαουδική Αραβία είναι πλέον παρελθόν, αλλά και οι στρατιωτικές βάσεις σε Ιορδανία είναι λαβωμένες αρκετά. Αυτο σημαίνει ότι έχασαν τον έλεγχο της περιοχής και το κατασκευασμένο μόρφωμα του Ισραήλ δεν θα μπορει να το υποστηρίξουν για να συνεχίσουν τα βρώμικα παιχνίδια τους , δηλαδή τον έλεγχο του πλούτου της περιοχής. Δεν υπάρχει καμία συμφωνία της Μέκκας, υπάρχει μια συνάντηση των υποτελών των ηττημένων Αμερικάνων για να αλλάξουν τσατσά...

Το Ιράν νίκησε, και ουσιαστικά δεν έχει νικήσει με μεγάλο εσωτερικό ή στρατιωτικό κόστος.Και δεν το λέμε επειδή έτσι μας βολεύει ή επειδή κάπου το διαβάσαμε αγαπητέ σύντροφε, αλλά επειδή βρεθήκαμε πρόσφατα στην νικήτρια χώρα και δεν διαπιστώσαμε αυτά που γράφεις/ουν τα δυτικά ΜΜΕ. Είδαμε μια χώρα ενωμένη, ελεύθερη, αποφασισμένη, δυνατή και με μικρές ζημιές σε υποδομές κοινωνικές κυρίως. Χτυπήματα δηλαδή σε γέφυρες , σχολεία και νοσοκομεία, με νεκρούς μερικές χιλιάδες άμαχους και παιδάκια. Οι υλικές ζημιές αποκαθίστανται σχεδόν αμέσως και οι απώλειες στο ανθρώπινο δυναμικό γίνονται φάρος για να συνεχίσουν οι υπόλοιποι να μάχονται και να νικούν. Μάθε επίσης ότι ο εκλιπών Θρησκευτικός Ηγέτης των Ιρανών θα μπορούσε να έχει βρεθεί σε κάποιο υπόγειο κατα την διάρκεια των επιθέσεων αλλά αποφάσισε να μαρτυρήσει εν γνώσην του, στην οικία του που θα γινόταν στόχος για να δώσει το έναυσμα στον λαό να μην κάνει βήμα πίσω και να νικήσει μια για πάντα τους Αμερικάνους. Και το ίδιο συμβαίνει σε μικρότερο βαθμό και με τους Χούθι της Υεμένης. Τα ίδια κάνουν και αυτοί σε Αμερικάνους και τους υποτελείς τους, τους Σαουδάραβες, αλλά και τους Εβραίους με τα χτυπήματα σε Τζέντα, Τελ Αβίβ και στην Ερυθρά θάλασσα. Το Ιρακ απελευθερώθηκε, το Ιραν νίκησε , η Υεμένη νίκησε και όλα τα υπόλοιπα κράτη της Μέσης Ανατολής με τα απολυταρχικά Καθεστώτα ένα ένα θα βουλιάζουν στην κινούμενη άμμο που έστησαν τα παλάτια τους. Μπορεί να μην σου αρέσει αλλά δυστυχώς για σένα αυτή θα είναι η πραγματικότητα απο δω και πέρα.

Όπως έχασαν οι ΗΠΑ σε όλους τους μεγάλους πολέμους που δημιούργησαν απο τον Β.Π.Π και μετά, έτσι έχασαν και σε αυτόν. Έχουν όντως νικήσει σε κανά δυό πολέμους αν αυτό σε χαροποιεί , στην Γρενάδα νίκησαν σίγουρα, στην «Επιχείρηση Επείγουσα Οργή» που πραγματοποιήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1983 - Η Γρενάδα είναι χώρα στην Καραϊβική θάλασσα με πληθυσμό 112.579 κατοίκους- και νομίζω στον Παναμά το 1989 με την «Επιχείρηση Δίκαιη Αιτία» που έριξαν τον δικτάτορα Νοριέγκα που οι ίδιοι είχαν τοποθετήσει νωρίτερα(δεν το λέω εγώ μόνο, αλλά και το ΑΙ) ...

[Obelix]

[Obelix]

Τα κράτη του Κόλπου αποδέχονται τη νέα κανονικότητα στο Ορμούζ: Το Ιράν έχει τον έλεγχο

Κατά τα άλλα..."δεν νίκησε"!
_________________
ILS SONT FOUS, CES AMERICAINS!

[axis_of_resistance]

Ας ξεκαθαρίσουμε μία θεμελιώδη διαφορά.

Η διαφωνία δεν αφορά το πόσα αεροπλανοφόρα, αεροσκάφη ή πυραύλους διαθέτουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή είναι μια ποσοτική προσέγγιση της ισχύος. Η πραγματική συζήτηση αφορά τη φύση της ισχύος στον 21ο αιώνα.

Για δεκαετίες, η δυτική γεωπολιτική βασίστηκε στην πεποίθηση ότι η στρατιωτική υπεροχή αρκεί για να επιβάλλει και πολιτική κυριαρχία. Το δόγμα αυτό οικοδομήθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όταν η Ουάσιγκτον βρέθηκε χωρίς ισοδύναμο αντίπαλο και συνήθισε να θεωρεί δεδομένη την ικανότητά της να διαμορφώνει τις εξελίξεις.

Σήμερα αυτό το μοντέλο τελειωσε.

Η πραγματική ήττα μιας ηγεμονικής δύναμης δεν αρχίζει όταν χάνει όλα τα όπλα της. Αρχίζει όταν παύει να καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Όταν οι αντίπαλοί της δεν προσαρμόζονται πλέον στις απαιτήσεις της. Όταν οι σύμμαχοί της αναζητούν εναλλακτικές ασφαλείας. Όταν η αποτροπή της δεν λειτουργεί όπως άλλοτε.

Αυτό ακριβώς παρακολουθούμε στη Δυτική Ασία.

Η Συμφωνία της Μέκκας δεν πρέπει να εξεταστεί μόνο ως ένα στρατιωτικό κείμενο. Αποτελεί σύμπτωμα μιας βαθύτερης μεταβολής. Κράτη που μέχρι χθες ενέτασσαν την ασφάλειά τους αποκλειστικά στην αμερικανική αρχιτεκτονική αναζητούν πλέον νέες ισορροπίες. Είτε το κάνουν από φόβο, είτε από υπολογισμό, είτε από ανάγκη, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η μονοπολική τάξη δεν λειτουργεί πλέον ως αδιαμφισβήτητο πλαίσιο.

Το ίδιο ισχύει και για το Ιράν.

Ανεξάρτητα από τις επιμέρους στρατιωτικές εκτιμήσεις, η Τεχεράνη εμφανίζεται σήμερα ως δύναμη που δεν διαπραγματεύεται από θέση άμυνας αλλά από θέση αυξημένης αυτοπεποίθησης. Αυτό από μόνο του αποτελεί ένδειξη μεταβολής της περιφερειακής ισορροπίας.

Με το να υποστηρίζουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έπαψαν να διαθέτουν σημαντικές στρατιωτικές δυνατότητες απλά γινόμαστε ανακριβεις. Υποστηρίζουμε κάτι διαφορετικό και ουσιαστικότερο: ότι η στρατιωτική τους ισχύς δεν μεταφράζεται πλέον αυτόματα σε γεωπολιτική κυριαρχία.

Και όταν συμβαίνει αυτό, η παρακμή της ηγεμονίας έχει ήδη ξεκινήσει.

Η ιστορία δείχνει ότι καμία αυτοκρατορία δεν καταρρέει μέσα σε μία ημέρα. Πρώτα χάνει την πρωτοβουλία. Έπειτα χάνει την ικανότητα να επιβάλλει τη βούλησή της. Στη συνέχεια οι σύμμαχοί της αρχίζουν να αναζητούν εναλλακτικές, ενώ οι αντίπαλοί της αποκτούν αυτοπεποίθηση. Μόνο στο τέλος γίνεται ορατή η στρατιωτική υποχώρηση.

Αυτή η διαδικασία δεν είναι στιγμιαία. Είναι ιστορική.

Από αυτή την οπτική, το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να διαθέτει ισχύ. Το ερώτημα είναι αν μπορεί ακόμη να συντηρήσει το μονοπολικό σύστημα που οικοδόμησε μετά το 1991.

Είναι πλεον δεδομενο πως όχι.

Όχι επειδή μια μάχη ή ένας πόλεμος αρκεί για να ανατρέψει μια παγκόσμια τάξη, αλλά επειδή έχει ήδη αρχίσει να διαμορφώνεται ένας διαφορετικός κόσμος. Ένας κόσμος όπου η ισχύς κατανέμεται σε περισσότερα κέντρα, όπου οι περιφερειακοί πολιτισμοί διεκδικούν στρατηγική αυτονομία και όπου η δυτική ηγεμονία δεν αποτελεί πλέον αδιαμφισβήτητο σημείο αναφοράς.

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα της εποχής μας. Όχι η σύγκριση των οπλοστασίων, αλλά η μετάβαση από μια μονοπολική διεθνή τάξη σε μια πολυπολική γεωπολιτική πραγματικότητα.

[Επισκέπτης]