patari.org

[axis_of_resistance]

Ο Τραμπ ακύρωσε το πλήγμα κατά του Ιράν. Οι διαταγές είχαν ήδη δοθεί.

Λίγες ώρες αφότου ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν «έτοιμες και οπλισμένες» ("locked and loaded"), η επιχείρηση ανεστάλη. Σύμφωνα με στρατιωτικούς και αναλυτές ασφαλείας, όμως, αυτή δεν είναι ολόκληρη η ιστορία. Οι διαταγές εκτόξευσης είχαν ήδη δοθεί για μετά τις 6:00 μ.μ. (ώρα Ανατολικών ΗΠΑ), ενώ η εντολή ακύρωσης ήρθε αφού είχε ξεκινήσει η διαδικασία.

Ο συγκεκριμένος ισχυρισμός προέρχεται από μία μόνο πηγή και δεν έχει επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα. Αν όμως ισχύει, σημαίνει ότι η απόφαση για την αναστολή δεν λήφθηκε σε μια αίθουσα στρατηγικού σχεδιασμού με άνεση χρόνου, αλλά κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, ενώ η επιχείρηση βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη. Και αυτό αλλάζει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ερμηνευθεί αυτή η υπαναχώρηση.

«Runaway Bride»: Γιατί το Ιράν έχει πάψει να πιστεύει τις αμερικανικές απειλές

Το μοτίβο του Τραμπ απέναντι στο Ιράν περιγράφεται ωμά ως εκείνο της ταινίας Runaway Bride ("Η Νύφη το Έσκασε"): ένας πρόεδρος που πλησιάζει διαρκώς στην τελική απόφαση, μόνο και μόνο για να κάνει πίσω την τελευταία στιγμή.

«Κάθε φορά που ο Ντόναλντ Τραμπ προσπαθεί να κλείσει μια συμφωνία με το Ιράν, τελικά αποχωρεί από αυτήν.»

Η συνέπεια δεν είναι θεωρητική. Πρόκειται για το φαινόμενο του «βοσκού που φώναζε λύκος», εφαρμοσμένο στην πυρηνική διπλωματία: συνεχείς απειλές, συνεχείς προειδοποιήσεις και τελικά καμία ενέργεια. Όταν αυτό επαναλαμβάνεται αρκετές φορές, το ίδιο το μοτίβο γίνεται το μήνυμα.

Σύμφωνα με την ανάλυση, η Τεχεράνη έχει πλέον πάψει να προσαρμόζει τη συμπεριφορά της στις αμερικανικές απειλές, επειδή αυτές έχουν χάσει την αξιοπιστία τους. Και αυτό είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο για την αποτρεπτική ισχύ, διότι όταν κάποια στιγμή ο «λύκος» εμφανιστεί πραγματικά, κανείς δεν θα τον πιστεύει.

Η προειδοποίηση που πραγματικά επηρέασε την Ουάσιγκτον

Το σημαντικότερο στοιχείο της ενημέρωσης αφορά μια προειδοποίηση που, σύμφωνα με πληροφορίες, ηγέτες κρατών του Κόλπου μετέφεραν απευθείας στην Ουάσιγκτον πριν από την ακύρωση της επίθεσης.

Η προειδοποίηση επιβεβαίωνε ανεξάρτητα το σενάριο αντιποίνων «δέκα προς ένα» που το συγκεκριμένο μέσο υποστηρίζει εδώ και αρκετές ημέρες.

Σύμφωνα με τις πηγές του Larry Johnson, το Ιράν διαμήνυσε ότι οποιαδήποτε επίθεση εναντίον του ηλεκτρικού του δικτύου ή των πυρηνικών του εγκαταστάσεων θα προκαλούσε αντίποινα «της τάξης του 10 προς 1», τόσο εκτεταμένα ώστε, όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε, «οι χώρες αυτές θα καταστούν αδύνατο να κατοικηθούν».

Πρόκειται για πληροφορία που μεταφέρθηκε μέσω κρατών του Κόλπου και δεν έχει επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα ως προς τις λεπτομέρειές της.

Αυτό που της προσδίδει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι ένας άλλος στρατιωτικός αναλυτής, χωρίς να γνωρίζει την προηγούμενη δημοσιογραφική κάλυψη του θέματος, κατέληξε ανεξάρτητα στην ίδια περίπου εκτίμηση. Δύο διαφορετικές πηγές που συγκλίνουν στον ίδιο αριθμό δεν αποτελούν απόδειξη, αλλά συνιστούν μια αξιοσημείωτη ένδειξη.

Οι προτεραιότητες της Τεχεράνης

Η σειρά των προτεραιοτήτων που παρουσιάζει η Τεχεράνη δεν έχει αλλάξει.

Πέντε βασικές προϋποθέσεις εξακολουθούν να βρίσκονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και, αξιοσημείωτα, το πυρηνικό πρόγραμμα, που θεωρούνταν μέχρι πρόσφατα το κεντρικό ζήτημα της κρίσης, βρίσκεται πλέον τελευταίο στη λίστα.

Προηγούνται:

τα Στενά του Ορμούζ,
η άρση των κυρώσεων,
η αποδέσμευση δεσμευμένων ιρανικών κεφαλαίων.

Από μόνη της αυτή η σειρά προτεραιοτήτων δείχνει τι θεωρεί το Ιράν ότι διαπραγματεύεται πραγματικά.

Ο Κόλπος δεν είναι ενιαίος. Είναι διχασμένος.

Ίσως η πιο υποτιμημένη διάσταση αυτής της κρίσης είναι ότι το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) δεν εκφράζει μία κοινή θέση.

Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, υπάρχει πραγματικός κατακερματισμός ανάμεσα στα έξι κράτη-μέλη.

Ορισμένες πρωτεύουσες πιέζουν την Ουάσιγκτον προς άμεση στρατιωτική δράση κατά του Ιράν, ενώ άλλες εργάζονται ενεργά για την αποτροπή μιας κλιμάκωσης, υπολογίζοντας ξεχωριστά τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει η καθεμία από ενδεχόμενα ιρανικά αντίποινα.

Αυτό έχει σημασία, διότι η συνηθισμένη διατύπωση ότι «ο Κόλπος θέλει το Χ» δημιουργεί την εντύπωση ενός ενιαίου μετώπου, το οποίο, σύμφωνα με την παρούσα ανάλυση, δεν υπάρχει πλέον.

Κάθε επιπλέον εβδομάδα της σύγκρουσης διευρύνει αυτές τις διαφωνίες, αφού τα κράτη που είναι περισσότερο εκτεθειμένα σε πιθανή ιρανική απάντηση έχουν και το μικρότερο κίνητρο να υποστηρίξουν μια κλιμάκωση.

Τα ίχνη της Κίνας στην ιρανική αεράμυνα

Ένα ακόμη επαναλαμβανόμενο θέμα είναι η αυξανόμενη συμμετοχή της Κίνας στα συστήματα καθοδήγησης πυραύλων και στην αεράμυνα του Ιράν.

Αυτό συνδέεται με προηγούμενες αναφορές για την ενσωμάτωση του κινεζικού δορυφορικού συστήματος πλοήγησης BeiDou μέσω του Πακιστάν.

Στην παρούσα ανάλυση, όμως, παρουσιάζεται όχι ως μελλοντικός κίνδυνος αλλά ως παράγοντας που ήδη επηρεάζει τους στρατιωτικούς σχεδιασμούς των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.

Ο περιορισμός που λίγοι λαμβάνουν υπόψη: το ντίζελ, όχι το αργό πετρέλαιο

Το βασικό επιχείρημα της ανάλυσης είναι ότι η ενεργειακή διάσταση του πολέμου δεν αφορά τόσο την ποσότητα του αργού πετρελαίου όσο τη δυνατότητα διύλισής του.

Το Αμερικανικό Στρατηγικό Απόθεμα Πετρελαίου (SPR) βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα από το 1983.

Παράλληλα, υπάρχει παγκόσμια έλλειψη ντίζελ και αεροπορικών καυσίμων.

Σύμφωνα με τους αναλυτές, το πραγματικό όριο στη διάρκεια ενός πολέμου δεν είναι το πόσο πετρέλαιο υπάρχει υπόγεια, αλλά πόσο καύσιμο μπορούν να παράγουν τα διυλιστήρια.

Αν αυτή η εκτίμηση είναι σωστή, τότε η μεγαλύτερη πίεση προς την Ουάσιγκτον δεν προέρχεται από τους ιρανικούς πυραύλους ή τη διπλωματία του Κόλπου, αλλά από ένα πρόβλημα εφοδιαστικής και ενεργειακής υποδομής.

Πρόκειται για ανεξάρτητη εκτίμηση του αναλυτή και όχι για επιβεβαιωμένο περιορισμό της αμερικανικής πολιτικής, αν και συμβαδίζει με τα δημόσια διαθέσιμα στοιχεία για τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου.

Ο πραγματικός στόχος του Ιράν: όχι μια συμφωνία, αλλά η αμερικανική υποχώρηση

Η πιο δραματική εκτίμηση της βραδιάς είναι ότι ολόκληρη η ιρανική ηγεσία, από τον Αραγτσί και τον Γκαλιμπάφ έως τον Πεζεσκιάν, τη διοίκηση των Φρουρών της Επανάστασης και το γραφείο του Ανώτατου Ηγέτη, δεν επιδιώκει πλέον μια διαπραγματευμένη ειρηνευτική συμφωνία.

Σύμφωνα με αυτή την ανάλυση, ο στόχος έχει πλέον μετατοπιστεί: να εξαναγκαστούν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε αποχώρηση με όρους που θα υπαγορεύσει η ίδια η Τεχεράνη.

Αν αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, τότε κάθε ανάλυση που θεωρεί ότι η σύγκρουση οδηγείται προς μια «συμφωνία» είναι ήδη ξεπερασμένη.

Το Ιράν, σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, δεν προσπαθεί πλέον να διαπραγματευτεί μια καλύτερη συμφωνία. Περιμένει απλώς έναν αντίπαλο, τον οποίο πιστεύει ότι έχει ήδη χάσει τη βούληση να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε.

[axis_of_resistance]

# Το Ιράν ετοιμάζεται να επιβάλει τέλη διέλευσης στα Στενά του Ορμούζ; Οι διαπραγματεύσεις και τα κρίσιμα ορόσημα

Η Ουάσιγκτον εκτιμά ότι μια συμφωνία για την ομαλοποίηση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσα στις επόμενες 48 ώρες. Παράλληλα, όμως, πλησιάζει η λήξη της 60ήμερης ρήτρας ελεύθερης διέλευσης που προβλέπεται στο λεγόμενο Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ, η οποία εκπνέει στις 16 Αυγούστου. Η συμφωνία που αναμένεται να αντικαταστήσει το υφιστάμενο καθεστώς βρίσκεται ήδη υπό διαπραγμάτευση στη Μουσκάτ του Ομάν.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρουσιάζονται, στο επίκεντρο των συζητήσεων βρίσκεται το νέο Μνημόνιο Συνεννόησης (MOU) μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, καθώς και η υπό διαμόρφωση συμφωνία μεταξύ Ιράν και Ομάν για το μέλλον της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το Άρθρο 5 του μνημονίου, το οποίο αφορά την περίοδο των 60 ημερών ελεύθερης διέλευσης, ένα σημείο που οι αναλυτές θεωρούν σημαντικότερο από τους εντυπωσιακούς τίτλους που κυριαρχούν στη δημόσια συζήτηση.

Την ίδια στιγμή, αναφέρεται ότι η Τεχεράνη και η Μουσκάτ εξετάζουν ένα νέο σύστημα τελών διέλευσης για τα εμπορικά πλοία που χρησιμοποιούν τα Στενά του Ορμούζ. Αν οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιωθούν, θα πρόκειται για μια σημαντική αλλαγή στο σημερινό καθεστώς, η οποία έρχεται σε αντίθεση με το αφήγημα περί πλήρους ελευθερίας της ναυσιπλοΐας που παρουσιάστηκε στις διεθνείς αγορές. Η συγκεκριμένη προοπτική εκτιμάται ότι συνέβαλε και στις διακυμάνσεις που καταγράφηκαν στις τιμές του αργού πετρελαίου.

Σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις φαίνεται να διαδραματίζει και το Πακιστάν. Η πρόσκληση του υπουργού Εξωτερικών Ισάκ Νταρ προς τον Ιρανό ομόλογό του, Αμπάς Αραγτσί, καθώς και η προγραμματισμένη κοινοβουλευτική επίσκεψη λίγο πριν από την Ημέρα Ανεξαρτησίας του Πακιστάν στις 14 Αυγούστου, τοποθετούνται χρονικά ακριβώς πριν από τη λήξη της ισχύουσας συμφωνίας στις 16 Αυγούστου. Η χρονική αυτή σύμπτωση θεωρείται από αρκετούς αναλυτές ένδειξη ότι οι διπλωματικές διεργασίες βρίσκονται στην τελική τους φάση.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πληροφορίες αυτές προέρχονται από αναλύσεις και δημοσιογραφικές εκτιμήσεις και δεν έχουν επιβεβαιωθεί επίσημα από τις εμπλεκόμενες κυβερνήσεις. Ειδικότερα, ο ισχυρισμός ότι το Ιράν πρόκειται να επιβάλει τέλη διέλευσης στα Στενά του Ορμούζ παραμένει, μέχρι στιγμής, ανεπιβεβαίωτος και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με την απαραίτητη επιφύλαξη μέχρι να υπάρξουν επίσημες ανακοινώσεις.

[axis_of_resistance]

# Η τηλεφωνική παρέμβαση που, απέτρεψε μια νέα σύγκρουση στη Μέση Ανατολή

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών γύρω από την κρίση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν φαίνεται να διαμορφώνουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα από εκείνη που κυριάρχησε στα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Ενώ η δημόσια συζήτηση επικεντρώθηκε στην αιφνίδια ακύρωση μιας αμερικανικής στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον του Ιράν, πληροφορίες που παρουσιάστηκαν σε πρόσφατες γεωπολιτικές αναλύσεις υποστηρίζουν ότι η απόφαση αυτή δεν ήταν αποτέλεσμα αλλαγής στρατηγικής της Ουάσιγκτον, αλλά προϊόν έντονων παρασκηνιακών διπλωματικών παρεμβάσεων από βασικούς περιφερειακούς παίκτες.

Σύμφωνα με τις ίδιες αναφορές, το κεντρικό γεγονός του Σαββατοκύριακου ήταν μια σειρά τηλεφωνικών επικοινωνιών που φέρεται να άλλαξαν την πορεία των εξελίξεων. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια τριμερής συνομιλία μεταξύ του υπουργού Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγτσί, του στρατάρχη του Πακιστάν Ασίμ Μουνίρ και του υπουργού Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας, πρίγκιπα Φαϊζάλ. Η συγκεκριμένη επικοινωνία παρουσιάζεται ως ένδειξη της σημαντικής μεταβολής που έχει συντελεστεί στη στάση του Ριάντ απέναντι σε μια ενδεχόμενη στρατιωτική κλιμάκωση.

Ακόμη σημαντικότερη θεωρείται μια δεύτερη τηλεφωνική επικοινωνία, αυτή τη φορά μεταξύ του διαδόχου του σαουδαραβικού θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται η ανάλυση, ο Μπιν Σαλμάν διεμήνυσε ξεκάθαρα ότι, σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης κατά του Ιράν, η Σαουδική Αραβία δεν θα αναλάμβανε καμία ευθύνη για τις συνέπειες μιας γενικευμένης σύγκρουσης. Παράλληλα, γίνεται λόγος και για μια έμμεση αλλά ιδιαίτερα σοβαρή προειδοποίηση, σύμφωνα με την οποία το Ριάντ θα μπορούσε να αρνηθεί τη χρήση του σαουδαραβικού εναέριου χώρου από τις αμερικανικές δυνάμεις. Η συγκεκριμένη πληροφορία δεν έχει επιβεβαιωθεί επισήμως και βασίζεται σε πηγές που φέρονται να γνωρίζουν τις διαβουλεύσεις, ωστόσο παρουσιάζεται ως μία από τις σημαντικότερες παραμέτρους της τελικής απόφασης.

Η ανάλυση αποδίδει εξίσου μεγάλη σημασία σε ένα δεύτερο μήνυμα που φέρεται να έφθασε απευθείας στον Ντόναλντ Τραμπ από τον στρατάρχη Ασίμ Μουνίρ. Σύμφωνα με μία μόνο πηγή, ο Πακιστανός αξιωματούχος έκλεισε τη συνομιλία με τη φράση: «Η εποχή της κλιμάκωσης έχει τελειώσει». Αν και ο συγκεκριμένος ισχυρισμός δεν έχει επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα, οι συντάκτες της ανάλυσης υπενθυμίζουν ότι ο Μουνίρ συγκαταλέγεται στους ελάχιστους ξένους αξιωματούχους των οποίων τη γνώμη ο Τραμπ φαίνεται να λαμβάνει σοβαρά υπόψη. Εφόσον η συγκεκριμένη εκδοχή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, εξηγεί γιατί μια στρατιωτική επιχείρηση που παρουσιαζόταν ως σχεδόν βέβαιη ακυρώθηκε μέσα σε λίγες ώρες.

Παράλληλα, η ανάλυση επιχειρεί να ανατρέψει και την εικόνα που δημιουργήθηκε γύρω από τις ιρανικές θέσεις για τα Στενά του Ορμούζ. Ενώ αρκετά δυτικά μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για νέες απαιτήσεις της Τεχεράνης, ο Μοχσέν Ρεζαΐ, ο οποίος παρουσιάζεται ως κορυφαίος στρατιωτικός σύμβουλος του Μοτζταμπά Χαμενεΐ, υποστήριξε σε δηλώσεις του στην ιρανική τηλεόραση ότι οι απαιτήσεις αυτές δεν είναι νέες. Σύμφωνα με τον ίδιο, η λήξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων, η άρση των κυρώσεων και η αποδέσμευση των παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων προβλέπονται ήδη στο Μνημόνιο Συνεννόησης που υπέγραψαν οι δύο πλευρές. Εάν αυτή η θέση είναι ακριβής, τότε η Ουάσιγκτον δεν καλείται να αποδεχθεί νέους όρους, αλλά να εφαρμόσει δεσμεύσεις που έχουν ήδη συμφωνηθεί.

Την ίδια στιγμή, εξελίσσονται παράλληλες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ιράν και Ομάν για το μέλλον της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρουσιάζονται, το νέο πλαίσιο προβλέπει ότι το Ιράν θα αναλάβει τον πλήρη έλεγχο όλων των πλοίων που εισέρχονται στα Στενά, ενώ το Ομάν θα διαχειρίζεται την εξερχόμενη κυκλοφορία υπό ιρανικό συντονισμό. Οι οικονομικές χρεώσεις και οι διοικητικοί μηχανισμοί του νέου συστήματος εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Η ανάλυση υποστηρίζει ακόμη ότι, εφόσον η συμφωνία οριστικοποιηθεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα διαθέτουν περιορισμένα περιθώρια αντίδρασης, καθώς οι θαλάσσιες ζώνες του Ιράν και του Ομάν δεν αποτελούν διεθνή ύδατα αλλά περιοχές εθνικής κυριαρχίας. Κατά συνέπεια, μια διμερής συμφωνία μεταξύ των δύο κρατών θα δημιουργούσε μια νέα πραγματικότητα την οποία η Ουάσιγκτον δύσκολα θα μπορούσε να αμφισβητήσει σε νομικό επίπεδο.

Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται και στις ημερομηνίες της 14ης και της 16ης Αυγούστου. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί αναμένεται να επισκεφθεί το Ισλαμαμπάντ έπειτα από πρόσκληση του Πακιστανού ομολόγου του. Παράλληλα, ο πρόεδρος του ιρανικού Κοινοβουλίου, Μοχαμάντ Μπαγέρ Γκαλιμπάφ, ο οποίος θεωρείται ένας από τους βασικούς διαχειριστές των στρατηγικών σχέσεων Ιράν-Κίνας, αναμένεται να βρίσκεται στο Πακιστάν από τις 14 έως τις 16 Αυγούστου, ημερομηνία κατά την οποία ολοκληρώνεται το εξηνταήμερο παράθυρο εφαρμογής του μνημονίου. Η επιλογή των ημερομηνιών εκτιμάται ότι δεν είναι τυχαία και ενισχύει την άποψη πως το Πακιστάν αναδεικνύεται σε βασικό διαμεσολαβητή των εξελίξεων.

Στο ίδιο πλαίσιο γίνεται λόγος, με χαμηλότερο βαθμό βεβαιότητας, για διερευνητικές επαφές μεταξύ Ιράν, Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας, Κατάρ, Ομάν και αμερικανικών διαύλων επικοινωνίας με στόχο την αναζήτηση μιας πολιτικής λύσης που δεν θα περιλαμβάνει στρατιωτική σύγκρουση. Οι πληροφορίες αυτές παρουσιάζονται ως εν εξελίξει διαβουλεύσεις και όχι ως οριστική συμφωνία.

Η κινεζική διάσταση καταλαμβάνει επίσης σημαντική θέση στην ανάλυση. Υποστηρίζεται ότι ο ρόλος του Πακιστάν δεν μπορεί να γίνει κατανοητός ανεξάρτητα από το ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο της κινεζικής παρουσίας στην Ευρασία. Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας-Πακιστάν (CPEC), οι κινεζικές επενδύσεις στο Ιράν μέσω της πρωτοβουλίας Belt and Road και η στρατηγική συνεργασία Πεκίνου-Τεχεράνης παρουσιάζονται ως στοιχεία μιας ενιαίας γεωπολιτικής αρχιτεκτονικής. Μέσα από αυτό το πρίσμα, μια στρατιωτική επίθεση κατά του Ιράν θα επηρέαζε άμεσα και τα κινεζικά στρατηγικά συμφέροντα στην Ευρασία, γεγονός που, σύμφωνα με την ανάλυση, εξηγεί γιατί το Πεκίνο επιδιώκει να αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη χωρίς να εμπλακεί άμεσα σε στρατιωτικό επίπεδο.

Τέλος, γίνεται αναφορά σε πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες επιταχύνεται η ενσωμάτωση του κινεζικού δορυφορικού συστήματος BeiDou στις επιχειρησιακές δυνατότητες του Ιράν μέσω του λιμανιού Γκουαντάρ και χερσαίων διαδρομών από το Πακιστάν. Οι ίδιοι οι συντάκτες της ανάλυσης επισημαίνουν ότι η συγκεκριμένη πληροφορία βασίζεται σε μία μόνο πηγή και δεν έχει επαρκή ανεξάρτητη επιβεβαίωση, γι' αυτό και δεν θα πρέπει να θεωρείται αποδεδειγμένο γεγονός.

Είτε επιβεβαιωθούν είτε όχι όλες οι επιμέρους πληροφορίες, το γενικό συμπέρασμα που αναδεικνύεται είναι ότι η ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή δεν καθορίζεται πλέον αποκλειστικά από τις αποφάσεις της Ουάσιγκτον. Περιφερειακές δυνάμεις όπως η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και το Ομάν, σε συνδυασμό με τη διακριτική αλλά αυξανόμενη επιρροή της Κίνας, φαίνεται να διαμορφώνουν ένα νέο πολυπολικό περιβάλλον ασφαλείας. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί ακόμη μία ένδειξη της σταδιακής μετάβασης από μια μονοπολική διεθνή τάξη σε ένα σύστημα πολλαπλών κέντρων ισχύος, όπου οι περιφερειακοί δρώντες αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη δυνατότητα να επηρεάζουν τις αποφάσεις ακόμη και των ισχυρότερων κρατών.