patari.org

[λατάκι με τριχιά]

Η αλήθεια της λέπρας του ΔΝΤ μπαμπίνας του ΣΚΑÚ που πονά αλλά δεν προσβάλει
Τού Μπάμπη Παπαδημητρίου

Απολαύστε τον οχετό της τρόικας

«Πτωχή πλην τιμία η Ελλάς», λοιπόν; Υπερήφανη απάντηση στους «υπαλλήλους» της Τρόικας που τόλμησαν να πουν τη γνώμη τους; Δεν είναι αυτονόητο δικαίωμα κάθε υπεύθυνου ατόμου (του ΔΝΤ ) στον πολιτισμό μας, να εκτιμά κριτικά όταν πιστεύει ότι αξίζει να το πράξει; Δεν μπορούν οι «ξένοι» γραφειοκράτες να μας «υβρίζουν» ή να εκτιμούν κριτικά τη στάση ορισμένων επαγγελματικών ομάδων απέναντι στην επιχειρούμενη Μεγάλη Προσαρμογή;(της καταληστέψεις του λαού).

Ξεχνούν, πολλοί, κυρίως στο ΠΑΣΟΚ, ότι η χώρα είναι «υπό πτώχευση»,(και θα μας σώσει η Τρόικα). Ξεχνούν ότι φτάσαμε ως εδώ επειδή η κυβέρνηση που υποστηρίζεται από το συγκεκριμένο κόμμα, ζήτησε την υπαγωγή μας στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο; Ότι πήρε αυτή την απόφαση, (να υποδουλώσει την χώρα στο ΔΝΤ) με όλη την άνεση του χρόνου, ένα ολόκληρο εξάμηνο αφότου εξελέγη για να απαλλάξει τον τόπο από την «χειρότερη μεταπολεμικά κυβέρνηση»;

Κάποιος στην κυβερνητική πλειοψηφία πρέπει να αναρωτηθεί γιατί η Τριμερής ενσωμάτωσε στην τρίτη αναθεώρηση του Μνημονίου την πρόταση αξιοποίησης μέρους της κρατικής περιουσίας; Είναι προφανές ότι στο λογαριασμό που γίνεται αυτές τις ημέρες, το ελληνικό χρέος δεν βρίσκει εύκολη λύση.(αφού μας προσθέτουν με νέα χρέει με λογιστικές πράξεις δήθεν δανεισμού). Η πρόταση συνολικής αντιμετώπισης του δημόσιου χρέους, όπως ετοιμάζεται σε Βερολίνο και Παρίσι, δεν καταλήγει σε ευνοϊκά συμπεράσματα για την ικανότητα της Ελλάδας να αντιμετωπίσει τα χρέη της.

Ακόμη και το πλέον αυστηρό γερμανικό σχέδιο, δεν θα πείσει τις αγορές ότι η ελληνική οικονομία θα είναι σε θέση να δημιουργεί τόσο σπουδαίο εισόδημα, ώστε το κράτος να διαθέτει περίσσευμα 4-6 εκατοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ, το οποίο να ελαττώνει το υπόλοιπο του κρατικού χρέους. Ακόμη κι αν οι λαοί της Ευρώπης, που φροντίζουν να αποταμιεύουν και η πίστη τους βαθμολογείται με «ΑΑΑ», δανειστούν για λογαριασμό μας, οι αγορές θα παραμείνουν ανήσυχες, ίσως μάλιστα να θορυβηθούν για το μέλλον του δημόσιου χρέους ολόκληρης της ευρωζώνης.

Είναι απαραίτητο η Ελλάδα να πείσει όλους ότι μπορεί να τα καταφέρει. Η ιδέα επιβολής περισσότερων φόρων είναι αποτροπιαστική. Σκοτώνει την δημιουργική προσπάθεια, καταργεί την επιχειρηματικότητα, καλλιεργεί τη φοροδιαφυγή, αναιρεί την παραγωγική ικμάδα των μισθωτών, βυθίζει το εμπόριο στην ύφεση. Αν όμως η χώρα δεν αντέχει μεγαλύτερους φόρους, πως θα βρεθούν τα χρήματα για να συνεχίσουμε να χρωστούμε χωρίς να κηρύξουμε στάση πληρωμών; Αρα πρέπει να ξεπουλήσουμε την κρατική περιουσία για να μειώσουμε το χρέος.

Η ιδέα να αξιοποιήσουμε την κρατική περιουσία είναι ορθή. Κάθε νοικοκύρης, που διαθέτει το απαραίτητο φιλότιμο στις διεθνείς συναλλαγές, πρέπει να είναι έτοιμος να πωλήσει κάτι από όσα απέκτησε στις καλές εποχές, όταν δανειζόταν με ευκολία, προκειμένου να αποφύγει η οικογένειά του τον εξευτελισμό της πτώχευσης. Ιδιαίτερα όταν η περιουσία αυτή μένει άεργη, ανίκανη να προσφέρει εισόδημα. Ειδικότερα όταν μέρος της (πόσο άραγε;) το εκμεταλλεύονται (ποιοί άραγε;) για ίδιο όφελος;

Οι τεχνοκράτες (δηλαδή οι οικονομικοί δολοφόνοι του ΔΝΤ) της τριμερούς είχαν την υποχρέωση να ενημερώσουν τον ελληνικό λαό, αφότου άλλωστε ενημέρωσαν την κυβέρνηση, ότι είναι απαραίτητο να χρησιμοποιήσουμε το όπλο των περιουσιακών στοιχείων του κράτους, προκειμένου να ελαφρυνθεί η πίεση της προσαρμογής που πέφτει στους ώμους των φορολογικώς τιμίων και οικονομικώς αδυνάτων πολιτών αυτής της χώρας.

Όταν οι τεχνοκράτες των διεθνών αυτών οργανισμών μας λένε την αλήθεια,( να εκποιήσουν της εθνική μας περιουσία) έχουμε μόνον να κερδίσουμε. Είναι εξάλλου γνωστό πόσο έβλαψαν οι πολιτικοί τον τόπο, αφού συστηματικά απέκρυπταν την πραγματική κατάσταση των δημόσιων οικονομικών, μέχρι του σημείου της παρ' ολίγον καταβαράθρωσης της χώρας.

Καμία προσβολή δεν αισθάνεται ο τίμιος και εργατικός Έλληνας, ειδικότερα εκείνος που δουλεύει σκληρά, με την αγωνία της αυριανής μέρας και μάλιστα χωρίς να απολαμβάνει κανένα προνόμιο. Ο Πωουλ Τόμσεν έχει δίκηο: «Κάποιες ομάδες που διαμαρτύρονται στους δρόμους, φορτηγατζήδες, φαρμακοποιοί, κ.λπ. κρύβονται πίσω από τα προνόμιά τους, που τους επιτρέπουν να απολαμβάνουν υψηλές αμοιβές και να υποβάλουν την κοινωνία ένα βαρύ φορτίο στην υπόλοιπη κοινωνία».

Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είναι σε θέση να καταλάβει το αυτονόητο και ντροπιάζει την Ελλάδα καθώς σπεύδει να ζητήσει να «τραβήξουν το αυτί» των τριών τεχνοκρατών οι προϊστάμενοί τους, η κατάσταση είναι πολύ άσκημη για την χώρα. Καλά θα κάνουν οι κύριοι του ΠΑΣΟΚ, όσον καιρό ακόμη αποτελούν το μόνο σημείο στήριξης μιας απελπισμένης πλειοψηφίας, να σκεφτούν τους συμπολίτες μας που τα βγάζουν δύσκολα πέρα επειδή δεν έχουν καμία άδεια αποκλειστικής ) εκμετάλλευσης (ενώ το ΣΚΑÚ χαίρει της ασυλίας των κλειστών ερτζιανών) , καμία κλειστή ταρίφα υποχρεωτικής εξυπηρέτησης, καμία θέση «εργασίας» να τους εξασφαλίζει για μια ζωή.

Η ώρα που οι πραγματικοί και βαριά φορολογούμενοι θα αρνηθούν να σηκώνουν στην πλάτη τους τον εσμό των «κλειστών» συμφερόντων πλησιάζει. Σε αυτούς ανήκει η δημόσια περιουσία και αυτοί πρέπει να αποφασίσουν πώς καλύτερα θα χρησιμοποιηθεί για να σωθεί η χώρα. Και όχι σε όσους την εκμεταλλεύονται για να πλουτίσουν ή για να καλοπερνούν εις ...«υγείαν των κορόιδων».

Δώστε τα όλα λοιπόν στους ξένους αφέντες για να έχετε μια καλύτερη τύχη. Το ρεζουμέ της μπαμπίνας τις λέπρας της τρόικας που κατευθύνεται από το ΔΝΤ του 4 ράιχ των Αμερικανών.

Εδώ ο χαφιές,η λέπρα, και ο οχετός του ΔΝΤ
http://www.skai.gr/news/articles/article/162800/i-alitheia-pona-alla-den-prosvalei/

[Επισκέπτης]

Οι παρενθέσεις είναι από το «λατάκι με τριχιά»

[Αλητοσταθμός του Αλαφούζο]

Σήμερα το πρωί η μπαμπίνα χωρίς ίχνος τσίπα ανέφερε πως στο δημόσιο και συγκεκριμένα σε τμήμα ης πολεμικής βιομηχανίας της ΕΛΒΟ που είχε κλείσει οι εργαζόμενοι πληρώνονταν κανονικά. Και παρότι ήταν κλειστά εναλλάξ πήγαινε ο κάθε εργαζόμενος και χτυπούσε τις κάρτες αυτών που υποτίθεται αυτών που δούλευαν. Πιστεύει κανείς αυτό το παραμύθι της καραφλής μπαμπίνας που στόχο έχει να δυσφημήσει τον δημόσιο τομέα.

[μια γκεσταποτροικανή]

Γράφουν όλοι γράφει και η γκεσταποαδερφάρα τσανάκι της τρόικας
Εως πότε θα μας ταλαιπωρεί η δυσκοιλιότητα της πασοκοδημοκρατίας;
... Το να σπρώχνεις πενήντα δισ. στη μπάνκα είναι σα να κατεβάζεις ένα περιποιημένο φλος ρουαγιάλ…

Άρης Πορτοσάλτε 14/02/2011 | 17:44 Τελευταία Ενημέρωση 17:44 14/02/2011

Τώρα η συνεννόηση, η συνεργασία, η σύμπλευση, η συμπόρευση, θα είχε νόημα και θα παρήγαγε ουσιαστικό αποτέλεσμα. Γίνεται αντιληπτό πως αποφεύγω να χρησιμοποιήσω τη «συναίνεση» διότι εκ των προτέρων το αποτέλεσμα θα ήταν προδιαγεγραμμένο. Θα μου πεις, τώρα που χρησιμοποίησες τα συνώνυμα το ίδιο δεν είναι; Μα, φυσικά και είναι δεδομένο από την αρχή πως δεν θέλουν να συμφωνήσουν. Κυβέρνηση και ΝΔ, καλλιέργησαν τα τελευταία τριάντα (και) χρόνια το τέλειο πεδίο λαϊκισμού, μπολιάζοντας τους πολίτες με το φυτοφάρμακο του κομματισμού. Σήμερα, οι παρενέργειες του φαρμάκου δείχνουν μάλλον περιορισμένες. Η κοινωνία φαίνεται να μην χρειάζεται προγράμματα απεξάρτησης σε έκταση, αλλά το ίδιο δεν συμβαίνει με τους κομματικούς μηχανισμούς…

Εάν κυβέρνηση και ΝΔ συμφωνούσαν από κοινού και δημοσίως, στην αξιοποίηση της περιουσίας για 50 δισ, που έτσι κι αλλιώς συμφωνούν μεμονωμένα, θα πετυχαίναμε ρούμπο στις αγορές, στα σπρεντς , στην εθνική περηφάνια! Σκέψου το σκηνικό σα να παίζεις πόκα. Σπρώχνεις πενήντα δισ. στη μπάνκα σα να κατεβάζεις ένα περιποιημένο φλος ρουαγιάλ… Δεν σου κάθεται και κάθε μέρα.

Εάν πρόκειται για τη μικρή αντιπολίτευση δεν μας νοιάζει. Αυτή έτσι κι αλλιώς ζει τη μιζέρια της. Για τα δύο κόμματα εξουσίας τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Σωστά, έφταιξαν, έφτιαξαν και έφεραν την κοινωνία με την ανοχή και τη συμμετοχή της στο σημείο μηδέν. Ανέχθηκαν, σιγόνταραν και εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση εις βάρος του εθνικού συνόλου και των επόμενων γενεών. Τα κόμματα είναι τα πόδια του Δημοκρατικού μας πολιτεύματος και μέσα από αυτά θα προχωρήσουμε στην επόμενη φάση. Χρειαζόμαστε πολύ χρόνο, κόπο και συνεχή προσπάθεια για την επίτευξη του σκοπού μας. Το αποτέλεσμα δεν είναι εξασφαλισμένο. Πως θα μπορούσαμε όμως να τα παρατήσουμε πριν καν αρχίσουμε…

Μπορεί σε προσωπικό επίπεδο βουλευτές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να επικοινωνούν και να συμφωνούν στα βασικά, όμως αδυνατούν να υπερβούν εαυτόν και κόμμα. Στη σκέψη πως θα τα βάλουν με την παράταξη τους κάνει να παραληρούν και να παραμιλούν. Η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία. Η ΝΔ από πέρυσι λέει εμφαντικά πως κατά την άποψη της το πιο σωστό είναι να πουλήσουμε δημόσια περιουσία. Οι αποκρατικοποιήσεις είναι ένα κομμάτι εσόδων. Η δέσμευση μελλοντικών κερδών το ίδιο. Η εκμετάλλευση των περιουσιακών στοιχείων, άλλωστε, συμβαίνει σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο. Γιατί φοβόμαστε το κρατικό; ¿στε και τον εθνικό τζίρο να διευρύνουμε και θέσεις εργασίας να ανοίξουμε και δαπάνες από το δημόσιο να μειώσουμε.

Βλέπεις το πολιτικό κόστος, προφανώς, δεν αναγνωρίζει τη βεβαιότητα της πτώχευσης. Λειτουργεί αυτόνομα. Θα προτιμήσουν την εθνική κατάρρευση, παρά να «πουληθεί» η ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ και το αντίστροφο… Οι άνθρωποι έφτασαν εδώ με συγκεκριμένους αστικούς μύθους της μεταπολίτευσης. Και με τους μύθους που συντηρούν οι πολιτικοί, σωτήριοι για την ύπαρξη τους, καλούμαστε σήμερα να απαντήσουμε στις προτάσεις της τρόϊκας.

Όσο, κι αν οι όροι των δανειστών, υποθετικά, είναι ταπεινωτικοί, οι Έλληνες έχουμε ένα τεράστιο όπλο. Τη φύση και τις νοητικές δυνατότητες μας. Περιβάλλον και ικανότητες. Πάνω απ’ όλα πρέπει να έρθει η εθνική συνεννόηση. Γιατί καθυστερεί τόσα χρόνια; Στο φόβο, πιθανής, διάλυσης των δύο κεντρικών κομματικών μαγαζιών. Οι επίγονοι δεν παίρνουν την ευθύνη να απευθυνθούν από κοινού στην τρόϊκα. Φοβούνται την έκθεση. Τέτοια βδελυρές σκέψεις, νομίζουν, πως δεν μπορεί να τις σηκώσει η κοινωνία. Πέφτουν έξω για άλλη μια φορά. Το αίσθημα της αυτοσυντήρησης τους είναι ισχυρότερο και δείχνουν να αδιαφορούν μπροστά στο κοινό καλό.

Εάν όλα αυτά οδηγούν σε εκλογές; Πιθανόν. Μπορεί σ’ ένα μήνα από τώρα η πολιτική εικόνα να είναι εντελώς διαφορετική. Όλα εξαρτώνται από τον πρωθυπουργό και τα μέλη της κυβέρνησης. «Τρέχουν» ένα δύσκολο πρόγραμμα. Δεν δείχνουν να έχουν συνοχή μεταξύ τους, πρόσθεσε την πίεση του κόμματος και των βουλευτών για να έχεις μια κάποια εικόνα. Το ΠΑΣΟΚ με τον αρχηγό του δεν έβαλε ποτέ πλάτη στον Καραμανλή. Εκείνος αποδείχθηκε εξαιρετικά άτολμος στο φόβο μήπως του τα διαλύσει το ΠΑΣΟΚ. Κατάφερε μια τρύπα στο νερό. Ο Γιώργος έχει και αυτός να αντιμετωπίσει τον λαϊκισμό των δικών του, της αριστεράς και του Σαμαρά. Ο οποίος περιμένει τη σειρά του. Αν αυτή θα έρθει έτσι όπως ξέραμε στο παρελθόν δεν μπορώ να απαντήσω. Το βέβαιο είναι πως αν έσπαγε το ρόδι και πηγαίναμε Βρυξέλλες ενωμένοι θα βουλώναμε στόματα. Θα είχαμε χρόνο για να αντιμετωπίσουμε τα πραγματικά δύσκολα.

Έως πότε θα μας ταλαιπωρεί η δυσκοιλιότητα της πασοκοδημοκρατίας;

* Ο Αρης Πορτοσάλτε είναι διευθυντής του ΣΚΑΙ 100,3