patari.org

[Επισκέπτης]

Έτοιμο το μηχάνημα που θα διαλύει διαδηλώσεις
http://www.zougla.gr/kosmos/article/etimo-to-mixanima-pou-8a-diali-diadilosis

[Επισκέπτης]

H Πολωνία την εποχή του "υπαρκτού", επί Γιαρουζέλσκυ, είχε αποτελεσματικό όπλο για τη διάλυση των διαδηλώσεων της Αλληλεγγύης τις αύρες που εκτόξευαν χρωματιστό νερό υπό πίεση.
Οι κομμουνιστές αστυνομικοί λίγα στενά πιο κάτω από το σημείο της σύγκρουσης συνελάμβαναν όποιον έφερε λερωμένα με το χρώμα του νερού ρούχα ως "ταραξία".

Απλές λύσεις, εντάσεως ...εργασίας και όχι τεχνολογίας.

[αντιπαπαρολόγος]

[Μαγιακόφσκη]

Συμφωνώ με τον "αντιπαπαρολόγο" κι ασφαλώς μετά το '24 σκοτώθηκε ο κομμουνισμός στην ΕΣΣΔ με συνέπεια να εγκατασταθούν δορυφορικά της Μόσχας καθεστώτα στην Α. Ευρώπη μετά τον Β. Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αν και μ' αυτό τον τρόπο δόθηκε η ευκαιρία να ταυτιστεί αυθαίρετα ο κομμουνισμός μ'ένα σύστημα που είχε ελάχιστα κοινά σημεία μ'αυτόν, πράγμα που λειτουργούσε κι ως δυσφήμιση κι ως αφορμή για τους αντικομμουνιστές να σπιλώνουν έννοιες κι ιδέες, εντούτοις θα ήθελα να επισημάνω ότι ανάμεσα στους δύο κόσμους, αν θα έπρεπε αναγκασταικά να διαλέξουμε, το ανατολικό μπλοκ ήταν σαφώς πιο ανθρώπινο.

Δεν είμαι σταλινικός κι ο Στάλιν ήταν αναμφίβολα αυτός που δολοφόνησε την οκτωβριανή επανάσταση και την ελπίδα όλης της γης.
Όμως, σε ένα υποθετικό δίλλημα υποχρεωτικής επιλογής, θα διάλεγα με κλειστά μάτια να ζήσω στην Πολωνία, τη Βουλγαρία, την ΕΣΣΔ, την Τσεχοσλοβακία ακόμη και την Αλβανία του Χότζα.

Ανάμεσα στην τυραννία και την ανελευθερία του σταλινισμού αλλά και την απερίγραπτη βαρβαρότητα και αχαλίνωτη ζούγκλα της "φιλελεύθερης" Δύσης(=ο θάνατος σου η ζωή μου) χίλιες φορές το υποτιθέμενο "κομμουνιστικό" σύστημα στο ανατολικό μπλοκ. Εκεί τουλάχιστον ορισμένα πράγματα, ήταν αδιαπραγμάτευτα. Διότι προκειμένου ο κάθε Πατερούλης να περνιέται για "κομμουνιστής", τα επέτρεπε στον κόσμο.
Στη Δύση όμως της "Ελευθερίας" και του "Φρήντομ", καθ' όλο τον εικοστό αιώνα, οι άνθρωποι ήταν τόσο "ελεύθεροι" που μπορούσαν να "επιλέξουν" ανάμεσα και στην απόλυτη ένδεια, να ζούν ακόμη άστεγοι, πεινασμένοι, αναλφάβητοι. Τέτοια ελευθερία "επιλογής" τρόπου ζωής.
Μπροστά λοιπόν σε αυτό το καπιταλιστικό κωλοχανείο, μέχρι κι η διακυβέρνηση του Χότζα φαντάζει Παράδεισος. Ο σταλινισμός σεβότανε και κάποια όρια. Αναγνώριζε ένα μίνιμουμ διαβίωσης, κάποιες κοινωνικές παροχές.
Ενώ στην Δύση αποτελούν περιπέτεια. Περιπέτεια σε έναν ατομικιστικό, ανταγωνιστικό και αλληλοεξοντωτικό αγώνα δρόμου. Στη Δύση όποιος προλάβει τον Κύριο είδε, ο νόμος του Θατσερισμού και του φαρ ουέστ.



Μόνο ο καπιταλισμούλης κατόρθωσε να κάνει το αναταλικό μπλοκ να μοιάζει με παράδεισο.

Συνοψίζω και λέω: αν είμαι αδύναμος να σταθώ όρθιος και να παλέψω για να επιβάλλω τον αληθινό κομμουνισμό, τότε, χίλιες φορές Χότζα και Γιαρουσέλσκι και Τσαουσέσκου(*) παρά ο Γιωργάκης ο Παπακωνσταντίνου κι ο Τζέφρη να παραποιήσουν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και να μού πάρουν το σπίτι που βρήκα από τον προπάππου μου κι ας είμαι τέσσερα χρόνια άνεργος.



________________

(*) Προ δεκαπενταετίας, ίσως και βάλε, δεξιές εφημερίδες έγραφαν ότι στον τάφο του Τσαουσέσκου το καντήλι είναι πάντα αναμένο από ανθρώπους που πάνε εκεί και κλαίνε με μαύρο δάκρυ κι οι οποίοι με τραγικό τρόπο διαπίστωσαν ότι το καθεστώς Τσαουσέσκου το διαδέχθηκε χειρότερη και αγριότερη αμερικανοχουντάρα. Και μη βιαστεί να πεί κάποιος ότι εκείνοι που μοιρολογούν, είτε στη Ρουμανια είτε στην πρώην ΕΣΣΔ είτε στην Πολωνία κλπ. είναι τέως βολεμένοι κομμισάριοι και γραφειοκράτες της κλίκας που έτρωγε δίπλα στους εκάστοτε σταλινίσκους. Διότι με το που κατέρρευσε το αν. μπλοκ όλη η νομενκλατούρα κι οι παρατρεχάμενοι πήδησαν σαν καλά ποντίκια στο πλοίο του αμερικανισμού και αποτέλεσαν την διακηρυγμένη αστική τάξη και ολιγαρχία και στο νέο καθεστώς.
Όσοι κλαίνε πάνω από τα μνήματα των διαφόρων Τσαουσέσκου είναι απλός βασανισμένος κόσμος που επί "κομμουνισμού" είχε δύο-τρία ΔΕΔΟΜΕΝΑ πράγματα τα οποία επί "ελευθερίας" και "εκδημοκρατισμού" που προέκυψαν μετά το 1989, τα έχασε κι αυτά(!) και βρέθηκε έτσι πεταμένος στο δρόμο και στο έλεος των μαφιών και των συμμοριών της ανδυόμενης καπιταλιστικής αγριότητας.
Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι αρκετοί Τσαουσέσκου έπεσαν επειδή μαζεύτηκαν ΜΟΛΙΣ λίγες χιλιάδες πολιτών στους δρόμους (ένα θεός ξέρει πόσοι Λεχ Βαλέσηδες κι άλλα αμερικανοπρακτόρια έλυναν κι έδεναν ανάμεσά τους).
Απεναντίας στην αμερικανοκατεχόμενη αποικία μας, τα τελευταία δύο χρόνια όσο και να μαζεύονται ΜΙΣΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ νομάτοι στους δρόμους, δεν πέφτει καμία αμερικανοκυβέρνηση (να είναι καλά το Αμέρικα κι η Πρεσβεία).
Αυτά ως παρένθεση και ελπίζω να μην παρεξηγηθώ. Απλά εννοώ ότι αν μού έβαζαν το πιστόλι στον κρόταφο τότε δίχως δισταγμό θα διάλεγα ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ το Χότζα και τον Γιαρουζέλσκι και τον Ζήβκωφ προκειμένου να γλιτώσω από τον αρχιπούσταρο Ρήγκαν, τον Μπλαιρ, το Σαρκοζύ, τη Θάτσερ, το Τζέφρη και την ανερμάτιστη κι ασύδοτη και δωσίλογη σκατοσακούλα των 700 κιλών που για να την κρεμάσει κανείς θέλει γερανό.

[μπαμπης βηχος]

http://apolitikokafeneio.com/modules.php?name=News&file=article&sid=1922