patari.org

[ΑΚΕΝΑΤΟΝ]

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012
Το "λυκόφως της Ευρωζώνης": Ξεκίνησε ο διάλογος για έξοδο της Γερμανίας από το ευρώ!

Το ενδεχόμενο εξόδου της Γερμανίας από την ευρωζώνη ξεκίνησε να συζητείται, εδράζεται σε ουσιαστικά επιχειρήματα και το σημαντικότερο είναι ότι δεν υπάρχει ουσιαστικός αντίλογος σε αυτά τα επιχειρήματα.

Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της Deutsche Welle, το τεράστιο κόστος της κρίσης σε συνάρτηση με τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει η Γερμανία έναντι των εταίρων της έχουν πείσει πλέον ότι η έξοδος του Βερολίνου από την ευρωζώνη ...
δεν θα πρέπει να θεωρείται ταμπού, αλλά μια λογική κίνηση επιβίωσής της.

Το επιχείρημά είναι ότι για την κρίση δεν φταίει η υπερχρέωση των χωρών του Νότου, αλλά η γερμανική ανταγωνιστικότητα και η διεύρυνση της ψαλίδας βορρά-νότου που αυξάνει την οικονομική ανισορροπία. «Εάν καταρρεύσει το ευρώ και είμαστε μέσα, θα καταρρεύσει και η γερμανική οικονομία», υποστηρίζουν οι περισσότεροι οικονομολόγοι και μαζί τους συμφωνούν οι περισσότεροι Γερμανοί πολιτικοί.

Ένας από αυτούς είναι ο καθηγητής Μάνφρεντ Νόιμαν, που τολμά να διατυπώσει δημόσια την «αιρετική» του πρόταση: «Θα πρέπει να σκεφτούμε σε αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή ότι δεν χωράμε στην ευρωζώνη».

Την καθοριστική διαφορά ως προς τις άλλες χώρες της ευρωζώνης εντοπίζει ο γερμανός οικονομολόγος, στην ισχυρή γερμανική βιομηχανία. Το μερίδιο της βιομηχανίας στο σύνολο της γερμανικής οικονομίας έχει διατηρηθεί εδώ και χρόνια στο 20%, τη στιγμή που στη Γαλλία δεν υπερβαίνει το 12%. Και ενώ η γερμανική παραγωγικότητα αυξάνεται διαρκώς, μειώνεται με γοργούς ρυθμούς η ανταγωνιστικότητα της ιταλικής βιομηχανίας εξαιτίας κυρίως της αύξησης του κόστους εργασίας. Και όπως υπογραμμίζει ο Μάνφρεντ Νόιμαν που δίδαξε νομισματική πολιτική στο πανεπιστήμιο της Βόννης: «Εάν συνεχίσουμε έτσι, το δικό μας νόμισμα θα χρειάζεται ανατίμηση και τα άλλα νομίσματα θα είναι εκτεθειμένα στις πιέσεις της υποτίμησης».

Τις απόψεις του γερμανού οικονομολόγου συμμερίζονται και πολλοί αμερικανοί συνάδελφοί του, όπως ο Κλάιντ Πρέστοβιτς, ο οποίος υποστηρίζει ότι το πρόβλημα της ευρωζώνης δεν είναι το χρέος και οι οικονομικές αδυναμίες των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αλλά η αυξανόμενη ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας.

Το γεγονός ότι η πολιτική διάσωσης των υπερχρεωμένων χωρών έχει αποτύχει οφείλεται στην πλάνη ότι οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης θα μπορούσαν μέσω των προγραμμάτων λιτότητας να γίνουν «πιο γερμανικές», εκτιμά ο αμερικανός καθηγητής.

Πάντως παρόμοιες σκέψεις για το ενδεχόμενο εξόδου της Γερμανίας από μια νομισματική κοινότητα είχαν διατυπωθεί και πριν από 20 χρόνια.

Τον Αύγουστο του 1993, το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα (ΕΝΣ), ο προπομπός της ΟΝΕ, βρέθηκε αντιμέτωπο με μια σκληρή δοκιμασία. Η γαλλική κεντρική τράπεζα είχε αναγκαστεί να διαθέσει το 50% των συναλλαγματικών της αποθεμάτων προκειμένου να στηρίξει το γαλλικό φράγκο. Άλλες 11 χώρες-μέλη του ΕΝΣ υποχρεώθηκαν τότε να επιτρέψουν διακυμάνσεις των νομισμάτων τους. Τότε το γερμανικό μάρκο έγινε το νομισματικό αγκυροβόλιο της Ευρώπης, ενώ τα άλλα νομίσματα υπέστησαν ισχυρές πιέσεις.

Στην κρίσιμη συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών και κεντρικών τραπεζιτών που ακολούθησε έγινε κάτι απροσδόκητο, θυμάται ο καθηγητής Νόιμαν: «Η Γαλλία πρότεινε να εγκαταλείψει η Γερμανία το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα, αφήνοντας άφωνους τους κεντρικούς τραπεζίτες». Την "παρτίδα" έσωσε ο ολλανδός κεντρικός τραπεζίτης λέγοντας ότι «εάν θα φύγει η Γερμανία θα φύγουμε και εμείς». Το ίδιο είπε και ο βέλγος ομόλογός του. «Όλα έδειχναν ότι οδηγούμασταν στη διάσπαση», λέει ο Μάνφρεντ Νόιμαν.

Τελικά τα πράγματα εξελίχθηκαν αλλιώς. Το πλαίσιο διακυμάνσεων των συναλλαγματικών ισοτιμιών διευρύνθηκε στο επταπλάσιο, κάτι που ισοδυναμούσε με την χρεοκοπία του ENΣ που κάπου εκεί ολοκλήρωσε τον "βίο" του.

"Το ίδιο θα συμβεί και με το ευρώ», υποστηρίζει ο Γενς Έρχαρτ, από την ομώνυμη εταιρεία διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων. Σε σχετικό άρθρο του στην Handelsblatt προτείνει να εγκαταλείψει η Γερμανία την ευρωζώνη. Στην περίπτωση αυτή το ευρώ θα έμπαινε σε μια διαδικασία υποτίμησης, η οποία με τη σειρά της θα καθιστούσε πιο ανταγωνιστικές τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Στην αρχή αυτό θα προκαλούσε προβλήματα στη Γερμανία, που θα έπρεπε να επαναφέρει ένα ανατιμημένο μάρκο. Όμως η συνέχεια θα ήταν καλύτερη". Και όπως υποστηρίζει ο Κλάιντ Πρέστοβιτς, "Οι γερμανικές εξαγωγές θα μειωθούν και η ανεργία θα αυξηθεί για κάποιο διάστημα, αλλά οι επιπτώσεις αυτές δεν θα είναι τόσο δραματικές όσο η συνέχιση της βοήθειας προς την Ελλάδα".


Σε άρθρο του Βόλφγκανγκ Μούνσαου στους Financial Times υποστηρίζονται ακριβώς τα ίδια πράγματα: "Η πολιτική της διάσωσης του ευρώ έχει περάσει ένα σημαντικό όριο στη Γερμανία. Μια στενή πλειοψηφία εξακολουθεί να είναι υπέρ του ευρώ, αλλά η πλειοψηφία είναι κατά των περαιτέρω διασώσεων. Μια ομάδα 160 οικονομολόγων, με επικεφαλής τον Hans-Werner Sinn, πρόεδρο του Ifo Ινστιτούτο Οικονομικών, την προηγούμενη εβδομάδα δημοσίευσε ένα μανιφέστο κατά της τραπεζικής ένωσης που συμφωνήθηκε στην Σύνοδο Κορυφής. Ήταν γεμάτο οργή​​, αλλά η σημασία αυτού του εγγράφου είναι ότι αντανακλά μια συναινετική άποψη.

Η απάντηση της Άνγκελα Μέρκελ ήταν αποκαλυπτική. Τους είπε ότι δεν υπάρχει τίποτα το ανησυχητικό. Η τραπεζική ένωση ήταν για την κοινή εποπτεία, είπε. Δεν θα υπάρξει κοινή ασφάλιση των τραπεζικών καταθέσεων. Έχει μια πολύ διαφορετική αντίληψη της ένωσης τραπεζών από αυτή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Στην καλύτερη περίπτωση, περιμένω αυτή η νέα ένωση τραπεζών να καλύψει τις 25 μεγαλύτερες τράπεζες, και να αφήσει αυτές τις Cajas και των Landesbanken σε εθνικό έλεγχο. Αυτό είναι σαν ένας αλκοολικός να υπόσχεται ότι από εδώ και στο εξής θα πίνει μόνο τα καλύτερα κονιάκ.

Με τα επιτόκια στα δεκαετή κρατικά ομόλογα πάνω από 6%, ούτε η Ιταλία ούτε η Ισπανία μπορούν να διατηρήσουν τη συμμετοχή τους στην ευρωζώνη. Αυτό είναι που ο Μάριο Μόντι και ο Μαριάνο Ραχόι θα έπρεπε να καταστήσουν σαφές στην Άνγκελα Μέρκελ στη σύνοδο κορυφής. Θα έπρεπε να της είχαν πει ότι οι κυβερνήσεις τους θα κάνουν τις προετοιμασίες για την αποχώρηση τους από την ευρωζώνη, αν δεν υπάρξει καμία αλλαγή στην πολιτική.

Το ψήφισμα απαιτεί ένα ευρωομόλογο - ή κάποια άλλη μορφή αμοιβαιότητας του χρέους, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, και τη δυνατότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να αγοράζει τα ομόλογα αυτά. Η Γερμανία δεν δέχεται το πρώτο. Η ΕΚΤ δεν δέχεται το τελευταίο.

Αν κάτι δεν είναι ούτε βιώσιμο ούτε διορθώνεται από μόνο του, υπάρχουν μόνο δύο μαθήματα δράσης. Η πρώτη είναι να περιμένουμε υπομονετικά έως ότου η κατάσταση καταρρεύσει. Αυτή είναι η στρατηγική που ακολουθείται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο - και από τους αλκοολικούς. Η εναλλακτική λύση είναι να αρχίσουμε να κάνουμε προετοιμασίες - και να είμαστε προσεκτικοί για να μην προκληθεί κατάρρευση κατά τη διάρκεια της διαδικασίας".

Άρα μάλλον κάποιοι άλλοι θα προλάβουν να εξέλθουν της Ευρωζώνης πριν από την Ελλάδα. Βασικά, ο κίνδυνος που καταγράφεται είναι να ... μείνει μόνο η Ελλάδα στην Ευρωζώνη!

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

[episkeptis a.k.a.]

Ακενατόν, δεν το διάβασα ολόκληρο το άρθρο (θα το κάνω στη συνέχεια) αλλά δεν πιστεύω οτι τώρα ανακαλύπτουν οι Γερμανοί ότι πρέπει να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια από το Ευρώ. Μια πολύ καλή ζαριά ήταν για τη Γερμανία η Ευρωζώνη, "δούλεψε" υπέρ τους για μια 10ετία, έδωσε όσα ήταν να δώσει, κατάφεραν αυτό που ήθελαν, καιρός να πάνε γι'αλλα. Θα βγουν από μόνοι τους ούτως ή άλλως δλδ θα ανακοινώσουν κάποια ωραία πρωία ότι κάνουν μια νέα ευρωζώνη-μαρκοζώνη ή βρακοζώνη με μόνες τις πλούσιες χώρες της ΒΔ Ευρώπης. Πιθανότατα θα βάλουν άλλους να "ρίξουν την ιδέα", δλδ να τη δημοσιοποιήσουν ευρέως. Μάθανε αρκετά απο τους αγγλοσάξονες και τη 2προσωπία τους μετά τον Β' Π.Πόλεμο και τον καιρό του Χίτλερ, πάψανε να απειλούν τους άλλους με τανκς και Στούκας. Το υποψιάζομαι χρόνια τώρα και βεβαιώθηκα μετά την κόντρα Μόντι με τη Μέρκελ ότι το ευρώ έχει κοντά ποδάρια.

Αυτό που ήθελα να μας κάνεις πιο λιανά είναι η ανάρτηση σου 'Έξω η Δεξιά - έξω η Αριστερά!" που έστειλε ο διαχειριστής στην ΠΧ και ξαναανέβασες (καλώς για μένα - να απαντηθεί). Τι νομίζεις ότι οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές μπορούν να γίνουν σχετικά αναίμακτα; Κοινωνική αλλαγή σημαίνει τακτοποίηση λογαριασμών που χρονίζουν για καιρό - για αιώνες - και μεγάλωσαν τόσο που δε φτάνουν μικρομεταρρυθμίσεις με νόμους και διατάγματα του καιρού της ειρήνης. Η ρώσσικη επανάσταση καθεαυτή - η επίθεση και κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων της Πετρούπολης και το διώξιμο της κυβέρνησης Κερένσκι δηλαδή - είχε 100 νεκρούς (ίσως και λιγότερους) αλλά δεν ήταν τόσο επανάσταση όσο πραξικόπημα των μπολσεβίκων που έπιασε το αστικό καθεστώς στον ύπνο, τον τσάρο στο ψάρεμα, ο Κερένσκι το'βαλε στα πόδια αμαχητί σα λαγός και άλλα τέτοια γραφικά, ο δε Λένιν χοροπηδούσε απο τη χαρά του που έγινε τόσο εύκολα. Δες όμως τη συνέχεια...

Η Γαλλική επανάσταση ήταν εξ αρχής γνήσια βίαιη λαϊκή εξέγερση μεγάλης έκτασης, η Βαστίλλη πάρθηκε κι ισοπεδώθηκε εν μια νυκτί κι αυτή όμως είχε κατ'αρχήν τοπικό χαρακτηρα (μόνο στο Παρίσι) η βασιλική οικογένεια την κοπάνησε σχεδόν ανενόχλητη και θα'χε ξεφύγει αν δεν ήταν τόσο κρετίνοι να ταξιδεύουν ημέρα με ολόκληρο κονβόι από άμαξες και μπροστά-μπροστά τη μεγάλη βασιλική άμαξα και 16 χρυσοντυμένους λακέδες με λιβρέες στη μόστρα και να ψάχνουν απο πάνω όπου πήγαιναν για "κατάλληλο" κατάλυμα για τους "υψηλούς" επιβάτες. Η βασιλική εξουσία έπεσε λοιπόν κι εκεί εύκολα. Δες όμως και πάλι τη συνέχεια...

Όχι μόνο οι νεκροί από την πείνα που επακολούθησε τον ρώσσικο οκτώβρη, ούτε μόνο οι νεκροί του εμφυλίου πολέμου και της αναχαίτισης της επέμβασης των δυτικοευρωπαίων , ούτε μόνο των σταλινικών εκκαθαρίσεων, αλλά και οι νεκροί του 2ου παγκοσμίου πολέμου πρέπει να λογαριαστούν στα θύματα που απαιτήθηκαν για να εδραιωθεί το νέο καθεστώς που γέννησε την ΕΣΣΔ, ανεξάρτητα από την μετέπειτα εξέλιξη, που φτάσανε εκεί που φτάσανε...στον καπιταλισμό.

Ούτε μόνο οι μερικές μυριάδες νεκρών γάλλων αριστοκρατών στη γκιλλοτίνα (λίγοι ήταν σαν ποσοστό του πληθυσμού, έτσι κι αλλιώς κι απόμειναν πράγματι ελάχιστοι - ε, και;), ούτε οι εκκαθαρίσεις μεταξύ επαναστατών Γιακωβίνων-Γιρονδίνων (που σταμάτησαν μόνο με την εκτέλεση του ίδιου του Ροβεσπιέρρου που είχε διατάξει και κατευθύνει όλες τις προηγούμενες) μα και τα εκατομμύρια των γάλλων στρατιωτών του Ναπολέοντα στις νικηφόρες εκστρατείες του (Σολφερίνο, Αουστερλιτς) είτε στις χαμένες (Ρωσία, Βατερλώ) κι αυτοί νεκροί της αντιβασιλικής επανάστασης ήταν στην ουσία.

Για να μη μιλήσουμε για την ισπανική επανάσταση, που άρχισε κοινοβουλευτικά κι ονομάστηκε "εμφύλιος πόλεμος", την εποποιία του 40 και του ΕΛΑΣ σε μας - κι αυτές κοινωνικές λαϊκές επαναστάσεις ήταν. Άλλο αν καθιερώθηκε να ονομάζονται αλλιώς.

Διότι το ζητούμενο είναι να χτιστεί και να εδραιωθεί ένα νέο κράτος, που θα είναι κοινωνικά η άρνηση του προηγουμένου καθεστώτος, αλλά και η συνέχεια του, να είναι δηλαδή βιώσιμο κι όχι σκέτα "βιώσιμο" αλλά χωρίς τις αντιφάσεις του παρελθόντος, να λειτουργεί συνεπώς εύρυθμα και κανείς να μη διανοείται να το αλλάξει για να γυρίσει πίσω στα χειρότερα.

Ε, αυτό δε γίνεται ούτε σε 1 μέρα, ούτε σε 1 χρόνο, ούτε καν σε 1 γενιά κι ούτε σε 1 ΜΟΝΟ ΧΩΡΑ. Και συμφωνώ με 1 κειμενάκι του Τρότσκι, που δεν έχω ποτέ δει στα ελληνικά - γράφτηκε στο Μεξικό μετά την άνοδο του Χίτλερ στη Γερμανία, αν θυμάμαι καλά - που λέει ότι "...Στην Ρωσία έπεσε ο καπιταλισμός, δεν ήρθε ο σοσιαλισμός...Ο σοσιαλισμός θα έρθει στη Ρωσία, ΑΦΟΥ πέσει ο καπιταλισμός και στον υπόλοιπο κόσμο...Κι όσο θα υπάρχει ο αμερικάνικος καπιταλισμός, το κοινωνικό καθεστώς στον πλανήτη θα είναι ο καπιταλισμός" Και παρακάτω: "...ο Μαρξ είχε δίκιο, ο σοσιαλισμός θα έρθει πρώτα στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Αλλά κι ο Λένιν είχε δίκιο, το ξήλωμα θα αρχίσει από τους πιο αδύνατους κρίκους, από τις πιο καθυστερημένες οικονομικά, τεχνολογικά και πολιτικά χώρες, απο εκεί που οι μεγάλες μάζες δεν είχαν το χρόνο να γευτούν τα καλά της καπιταλιστικής άνθησης ... και δεν έχουν μεγάλους ενδοιασμούς να καταστρέψουν το καθεστώς, είτε οικονομικά, είτε πολιτιστικά, γιατί δεν βλέπουν τι ωφελήθηκαν ως τώρα από αυτό." Και τέλος κλείνει με την πρόβλεψη ότι "...πρώτα θα έδραιωθεί το σοσιαλιστικό καθεστώς στις πλούσιες χώρες, εκεί δηλαδή που θα μπορούν να γίνει πράξη η καλυτερη ζωή για όλους τους εργαζόμενους και μετά και στις φτωχότερες, που δεν θα έχουν την απαραίτητη μοντέρνα παραγωγική υποδομή και θα την αποχτήσουν πραγματικά μόνο σε συνεργασία με τους αδελφούς τους των πιο ανεπτυγμένων χωρώ, όταν πια έχει πάψει να υπάρχει το εξεπέραστο εμπόδιο των καπιταλιστών... που πάντα συμπεριφέρονται και μεταξύ τους σαν ανώτερος προς κατώτερο"

Το κειμενάκι αυτό δεν το έχω πρόχειρο και αν πρέπει να το ξαναβρώ ίσως να πρέπει να αλληλογραφήσω με το εξωτερικό, με αβέβαια αποτελέσματα μετά από τόσα (πολλά) χρόνια.

[Μεταλληνός]

Αν είχε πετύχει η επανάσταση στην Γερμανία (1918-1923) τότε οι κλασσικοί του Μαρξισμού θα είχαν επιβεβαιωθεί μέχρι κεραίας. Η επανάσταση βέβαια για διάφορους λόγους που δεν είναι της στιγμής να συζητηθούν, δεν πέτυχε. Ωστόσο ακόμα και αν ηττήθηκε καταρίφθηκε ο παμπάλαιος αστικός μύθος που λέει οτι τάχα προλεταριακές επαναστάσεις είναι δυνατόν να γίνουν μονο σε καθυστερημένες καπιταλιστικές χώρες οι οποίες έχουν "εξαθλιωμένο"προλεταριάτο.

Βέβαια μέσα απο το μακελειό του Α' Παγκ. πολέμου είχε εξαθλιωθεί και το Γερμανικό προλεταριάτο, όπως το ίδιο είχε συμβεί και με την μεσαία τάξη. Αυτό που βγαίνει σαν γενικό συμπέρασμα όμως, είναι οτι σε εποχές οξύτατων κοινωνικών σπασμών, οι διαφορές των βιωτικών επιπέδων που υπάρχουν ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες, είναι ζήτημα σχετικό.....

[G.]

[episkeptis a.k.a.]

Οι Γερμανοί δεν είναι ηλίθιοι. Απλώς, ωμά κυνικοι. Με "κομψό" τρόπο ομολογούν ότι μας κάλεσαν στο πράσινο τραπέζι να παίξουμε όλοι μαζί χαρτιά, κερδίσανε, μας πήρανε τα παντελόνια και θέλουν να κατεβάσουμε και τα σώβρακα να μας γ...σουνε κι, επειδή δεν καθόμαστε, το παιχνίδι θα χαλάσει εκτός κι αν βάλουν κι αυτοί το χέρι στην τσέπη. Αυτό λένε, σε πρώτη φάση, οι μαμούχαλοι.

Σε δεύτερη φάση, "λένε" χωρίς να το λένε με λόγια = υπονοούνε το σοβαρότερο : το ευρώ "απέτυχε" χωρίς να φταίνε γι'αυτό οι Έλληνες, οι Ισπανοί, οι Νότιοι γενικά. Απέτυχε γιατί ήταν προδιαγεγραμμένο να αποτύχει.

Προσωπικά, υποπτεύομαι - το γράφω και πιο πάνω - ότι ήταν προσχεδιασμένο από τους ίδιους. Όχι από όλους βέβαια, αλλά κάποιοι εγκέφαλοι απο αυτούς που το σχεδίασαν και το λανσάρανε το περίμεναν στη γωνία από εξαρχής.