patari.org

[Επισκέπτης]

Εκλογικές παρωδίες έχουμε δει πολλές, ακόμη και σε τούτη δω τη χώρα. Οι Ταλιμπάν με τις ακρότητές τους είναι φυσικό να μην θέλουν μια δημοκρατική διαδικασία, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η κατάσταση είναι αντικειμενικά τέτοια που θα "ήταν καλύτερο" να τα βρουν οι φύλαρχοι μεταξύ τους, δηλ. να ξαναγυρίσουμε στο φεουδαρχικό καθεστώς του Αφγανιστάν ή την αντιδραστική δικτατορία των Ταλιμπάν.

Αντικειμενικά, αυτό δεν μπορεί να γίνει και οι Ταλιμπάν μετράνε μέρες παρά τη στρατιωτική τους παρουσία. Η εργατική τάξη είναι αυτή που θα τους συμπαρασύρει και θα τους θάψει μαζί με όλους τους νεκροθάφτες της δημοκρατίας στο Αφγνανιστάν.

Τι κατάσταση έχει να αντιμετωπίσει σήμερα η εργατική τάξη του Αφγανιστάν πίσω από τις εκλογές;

"Για τις ΗΠΑ το τέλος της ΕΣΣΔ άνοιγε την αυλαία για την «παγκοσμιοποίηση» της κυριαρχίας τους, που σήμαινε βασικά, εκτός από τον έλεγχο της Αμερικής, της Αυστραλίας και της Ευρώπης, την επέκταση της ηγεμονίας της στην Αφρική και κυρίως στην Ασία, ήπειρο όπου το Ναγκασάκι, η Κορέα και το Βιετνάμ είχαν τραυματίσει βαθιά το «αμερικανικό όνειρο». Με στόχο τον έλεγχο της Κεντρικής Ασίας, μέσα από τον άξονα Πακιστάν - Αφγανιστάν που θα μπορούσε να επεκταθεί μέχρι το Ουζμπεκιστάν, τα τεράστια ενεργειακά αποθέματα της Κασπίας θα μεταφέρονταν στα λιμάνια του Πακιστάν, απομονώνοντας τη Ρωσία και παρακάμπτοντας το Ιράν, ενώ η αφγανική παραγωγή οπίου θα εξασφάλιζε τον έλεγχο στα δύο τρίτα του παγκόσμιου ναρκο-εμπορίου. Η Ρωσία έπρεπε να περικυκλωθεί από εχθρικές ισλαμικές σατραπείες, από την Τσετσενία μέχρι την Τασκένδη. Τα πυρηνικά του Πακιστάν θα φρονημάτιζαν την Ινδία, υπό την απειλή απόσχισης του Κασμίρ. Η Κίνα, κατεξοχήν στρατηγικός «εχθρός» εξαιτίας του μεγέθους, του καθεστώτος και των ξέφρενων ρυθμών ανάπτυξης, έπρεπε, προς το παρόν, να απομονωθεί, υπό μόνιμη απειλή ισλαμικών αποσχιστικών τάσεων στα βοριοδυτικά σύνορα" (Ριζοσπάστης, 29/9/2002).

Για ποια εργατική τάξη μιλάμε θα ρωτήσει κανείς. Στο Αφγανιστάν το ΑΕΠ κατά κεφαλή είναι $800, 31% του ΑΕΠ είναι στη γεωργία, 26% στη βιομηχανία και 43% στις υπηρεσίες σύμφωνα με στοιχεία της CIA για το 2008. Το 53% του λαού είναι κάτω από τα όρια της φτώχειας, η εργατική δύναμη υπολογίζεται στα 15 εκ (με ανεργία 40%) ενώ 80% απασχολείται στη γεωργία, 10% στη βιοπμηχανία και το υπόλοιπο 10% στις υπηρεσίες. Υπάρχει επομένως μια εργατική τάξη, έστω και μικρή, που στον αγώνα της υποχρεωτικά θα πρέπει να συμμαχήσει με τα καθυστερημένα στρώματα της αγροτιάς. Η εκμηχάνιση της γεωργίας είναι ελάχιστη, η δε γεωργική παραγωγή είναι υπεύθυνη για το 40% της παγκόσμιας παραγωγής οπίου μετά το 1986.

Αν οι Ταλιμπάν στον αγώνα τους δεν αντιπροσώπευαν τα πιο καθυστερημένα στοιχεία, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας ενάντια στις ΗΠΑ θα μπορούσε πολύ γρήγορα να μετατραπεί σε μια σοσιαλιστική επανάσταση, παρά τη δυσφήμηση του όρου που επέβαλλε η σοβιετική εισβολή και στην οποία πολλοί από μας τους τροτσκιστές κρατήσαμε μια θέση κριτικής υποστήριξης. Αυτή δεν ήταν μια εισβολή της εργατικής τάξης της ΕΣΣΔ αλλά μια στρατιωτική επέμβαση της σταλινικής γραφειοκρατίας.

"Γίνεται φανερό ότι για να προωθηθούν όλα αυτά η «Αλ Κάιντα» αποτελούσε το εργαλείο - κλειδί, όπως και έγινε. Αλλά ο Πόλεμος στον Κόλπο είχε αλλάξει τα πράγματα, και ισλαμικοί «θύλακες» πλήρως «εκσυγχρονισμένοι», χωρίς αυτό να σημαίνει «δυτικοποιημένοι», είχαν αρχίσει την καταγγελία της «Δύσης» ως απειλής «σταυροφόρων και σιωνιστών», που αργότερα θα γινόταν και το έμβλημα του Μπιν Λάντεν. Η «Αλ Κάιντα» θα συνέχιζε ως «ειδική δύναμη» να ανοίγει το δρόμο στη «νέα οικονομία», με τη συμβολή και του «τρομοκράτη» Σόρος, της καλιφορνέζικης «Unocal» που έλεγχε τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Κεντρική Ασία ή την κοσσοβάρικη ναρκο-θυγατρική στα Βαλκάνια, αλλά ως αποεδαφικοποιημένη πολυεθνική έπρεπε να «δανείζεται» βάσεις και προστασία από τα ισλαμικά καθεστώτα, στα οποία έπνεε, ήδη, ο άνεμος της «ισλαμικής αναβίωσης», μια και η ισλαμική «ούμα» (κοινότητα) έβρισκε πρόσφορο έδαφος στο «υπέδαφος» της «παγκοσμιοποίησης». Από το 1992 - 1996 το Σουδάν του Χασάν Αλ Ταράμπι αποτελεί προνομιακό χώρο για την «Αλ Κάιντα» αλλά και «εργαστήρι» μεταστροφής του Οσάμα Μπιν Λάντεν από πράκτορα του Ριάντ σε «τρομοκράτη» του Ισλάμ. Το 1996 στο Αφγανιστάν την εξουσία αναλαμβάνουν η «Αλ Κάιντα» και οι ταλιμπάν" (Ριζοσπάστης, όπ.π).

Μια ιδιότυπη "νέα οικονομία" μας έρχεται λοιπόν από το Αφγανιστάν και τα παγκόσμια "ισλαμικά κέντρα" με επίκεντρο και έμφαση το όπιο και τη στρατιωτική επιβολή. Δεν μπορούμε να φτάσουμε σε υπερβολές τύπου Χάντινγκτον ότι η “ισλαμική απειλή” είναι η μεγαλύτερη της εποχής μας και ότι η αντίθεση στο σύγχρονο κόσμο από ταξική έχει τάχα μετατραπεί σε θρησκευτική.

«Η οργάνωση του «Παγκόσμιου Ισλαμικού Μετώπου» ασκεί ένα «αμυντικό τζιχάντ» που πολεμά τον «κοντινό εχθρό» (αραβικές θεοκρατικές σατραπείες) και τον «μακρινό» (ΗΠΑ, Ισραήλ κλπ.) αδιακρίτως. Σ' αυτήν αντιστοιχεί μια «ευέλικτη» μορφή οργάνωσης, όπου τα δίκτυα οργανώσεων έχουν μεγάλη αυτονομία, συντηρούν «θύλακες εν υπνώσει» που ενεργοποιούνται τακτικά και στρατηγικά, η διασύνδεσή τους με την ηγεσία είναι χαλαρή και, γι' αυτό, η εξάρθρωσή τους δύσκολη. Η οργάνωση ως «δίκτυο» (net work) παραμένει ενεργή και χωρίς «αρχηγό», η λεγόμενη «ακέφαλη αντίσταση». Η ηγεσία φαίνεται να είναι τριμερής (Μπιν Λάντεν, Αλ Ζαουάχρι ο «ιδεολόγος», Mohammad Atef ο «στρατιωτικός»), υπάρχει ένα συμβούλιο» (majlis as-sura), τέσσερα κομισαριάτα (στρατιωτικό, οικονομικό, ιδεολογικό / θρησκευτικό και προπαγάνδας) καθώς και μια μόνιμη «υπηρεσία ασφαλείας» πραιτοριανών, η Μπριγκάδα 055 ή «Αραβική λεγεώνα». Η ηγεσία λειτουργεί ως «ομπρέλα», κάτι ανάλογο με το μαφιόζικο «θόλο» (κούπολα) που συνενώνει τα ξεχωριστά κλαν. Το «δίκτυο» εξαπλώνεται με υπερσύγχρονη «χαοτική» δομή, μπορεί ν' «ακουμπάει» σε οργανώσεις χωρίς να φαίνεται, κάτι ανάλογο δηλαδή με τη δομή των αμερικανικών πολυεθνικών ηλεκτρονικού εμπορίου. Ως αποεδαφικοποιημένη πολυεθνική «δανείζεται» κρατική οντότητα (Σουδάν, Αφγανιστάν) αλλά και μη κυβερνητικές οργανώσεις, φιλανθρωπικά ιδρύματα κλπ. Αυτός ο ιδιόμορφος «δανεισμός» αφορά τη μη αναγνώριση από το ισλαμικό «έθνος» των «κρατών - εθνών» ως «ιμπεριαλιστικά κατασκευάσματα»» (Ριζοσπάστης, όπ.π.).

Μετά τη σοβιετική και την αμερικάνικη επέμβαση, οι αντιφάσεις του καπιταλισμού στη Μ. Ανατολή έχουν λάβει εκρηκτική μορφή. Πίσω από το θρησκευτικό ζήτημα, υπάρχει το εθνικό ζήτημα και με τη σειρά του αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ιδιαίτερη έκφραση της πάλης των τάξεων στα πλαίσια του ξαναμοιράσματος του κόσμου από την αμερικάνικη υπερδύναμη και τη χρησιμοποίηση του Αφγανιστάν σαν προωθημένης βάσης ενάντια στην Κίνα, τη Ρωσία κλπ αλλά και ως προωθημένης υπερεθνικής βάσης με στόχο τον έλεγχο του ναρκο-εμπορίου στα πλαίσια της «νέας οικονομίας».

Οι εκρηκτικές αντιφάσεις του καπιταλισμού δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για «αστικοδημοκρατικές λύσεις», τη δημιουργία «δημοκρατικών» θεσμών κλπ. Από τις δήθεν «θρησκευτικές» και «δημοκρατικές» λύσεις σε χώρες όπως το Αφγανιστάν, το Ιράκ και το Ιράν αναδεικνύεται η ίδια η αναγκαιότητα της διαρκούς επανάστασης κάτω από την ηγεσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της και μένει ν’ αποδειχθεί το παλιό, καλό συμπέρασμα του Λένιν πως η εποχή μας δεν είναι παρά η εποχή των ιμπεριαλιστικών επαναστάσεων και των προλεταριακών επαναστάσεων.

[απελατης.]

[quote:1a347602d4="Anonymous"]Εκλογικές παρωδίες έχουμε δει πολλές, ακόμη και σε τούτη δω τη χώρα. Οι Ταλιμπάν με τις ακρότητές τους είναι φυσικό να μην θέλουν μια δημοκρατική διαδικασία, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η κατάσταση είναι αντικειμενικά τέτοια που θα "ήταν καλύτερο" να τα βρουν οι φύλαρχοι μεταξύ τους, δηλ. να ξαναγυρίσουμε στο φεουδαρχικό καθεστώς του Αφγανιστάν ή την αντιδραστική δικτατορία των Ταλιμπάν.

Αντικειμενικά, αυτό δεν μπορεί να γίνει και οι Ταλιμπάν μετράνε μέρες παρά τη στρατιωτική τους παρουσία. Η εργατική τάξη είναι αυτή που θα τους συμπαρασύρει και θα τους θάψει μαζί με όλους τους νεκροθάφτες της δημοκρατίας στο Αφγνανιστάν.

[Nikoss]

Το κείμενο αυτό βρισκεται εδώ είναι του θεωρητικού τους Κ. Τζούμα, ξέρετε αυτού που έλεγε ότι γίνεται επανάσταση στο Ιράν και γενικά παίρνει τέτοιες θέσεις, που απλώς τυχαίνει, να συμφωνούν και οι ...Αμερικάνοι...

[Επισκέπτης]

[quote:edfefff517="Anonymous"]και μένει ν’ αποδειχθεί το παλιό, καλό συμπέρασμα του Λένιν πως η εποχή μας δεν είναι παρά η εποχή των ιμπεριαλιστικών επαναστάσεων και των προλεταριακών επαναστάσεων.