patari.org

[Α-Ω]

Το μαχαίρι του γήρατος-Η λεπίδα της πανδημίας
Το φθινόπωρο οργισμένο και ο χειμώνας βαρύθυμος… και το δάκρυ των υπερήλικων βουβό.
Ένα καλοκαίρι σιωπηρό και ένα ακόμα πιο νωχελικό φθινόπωρο βρίσκεται στους πρόποδες του, με ατμόσφαιρα ακόμα ζεστή με κρούσματα να πολλαπλασιάζονται και με την τρίτη ηλικία σε κρίση πανικού και όχι μόνο. Τα παιδιά μας ετοιμάζονται φορώντας τις μάσκες και τις σάκες τους (ήκουσον ήκουσον) να ενταχθούν στο νέο σχολικό έτος. Τα ηλικιακά άκρα νοσούν από τον Μάρτιο και ο Γολγοθάς τους δεν έχει τέλος. Από την μία πλευρά το εκκρεμές ξεκινά από την αμφιταλαντευόμενη ψυχολογία των ανήλικων κι από την άλλη φτάνει με φόρα στην καταρρακωμένη ψυχή των υπερηλίκων. Ενώ κάπου λίγο πριν την μέση οι έφηβοι και οι νέοι αισθάνονται αγέρωχοι και άτρωτοι παρά τα νέα δεδομένα και ευτυχώς δηλαδή γιατί υπάρχει μια άτυπη μορφή ισορροπίας.
Σίγουρα οι εντατικές πήραν μια ανάσα.
Όμως δεν πήραν καμία ανάσα τα φαρμακευτικά σκευάσματα των ηρεμιστικών, των αγχολυτικών και των αντικαταθλιπτικών. Όσο η απόσταση μεγαλώνει και η ψαλίδα των μέτρων αυξάνεται, τόσο ο ηλικιακός ρατσισμός γίνεται πιο έντονος από ποτέ. Η τρίτη και η τέταρτη ηλικία ταλανίζονται ασταμάτητα. Η Γηριατρική ορίζει ως τέταρτη ηλικία τους υπερηλίκους άνω των 75 ετών. Στην χώρα μας και σε πολλές ακόμα μεσογειακές χώρες το ποσοστό των υπερηλίκων αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο με σημαντικότερες αιτιολογίες την διατροφή και το κλίμα.
Πάραυτα το γήρας από μόνο του είναι πληγή καθώς οι σωματικές αλλοιώσεις μας θυμίζουν ότι μεγαλώνουμε και οι απώλειες αγαπημένων προσώπων μας στοιχειώνουν.
«Το γέρασμα του σώματος και της μορφής μου
είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.

Δεν έχω εγκαρτέρηση καμιά.
(…) Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.-
Τα φάρμακα σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάμνουνε – για λίγο – να μη νοιώθετε η πληγή.»
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Σήμερα λοιπόν, οι λοιμωξιολόγοι όρισαν ως ευαίσθητες ομάδες τους υπερήλικες με σκοπό να τους προστατέψουν από τον καινούργιο κορωνοϊό.

Δεν μας είπαν όμως πως τους προστατεύουν από τον κοινωνικό ρατσισμό που βιώνουν το τελευταίο εξάμηνο και το χειρότερο. Δεν μας είπαν πώς να τους προστατέψουμε από την κατάθλιψη που υπάρχει έτσι και αλλιώς σε μεγάλο ποσοστό στους γηραιότερους. Επιπλέον με την απομόνωση και τον ηλικιακό ρατσισμό η γεροντική κατάθλιψη κορυφώθηκε. Συνακολούθως τα ΚΑΠΗ θα είναι κλειστά για πολλούς μήνες ακόμα, οι έξοδοί τους περιορισμένοι και οι επισκέψεις πίσω από τζάμια με κρυμμένα τα πρόσωπα…

Η επαφή που χάσαμε με τους απόμαχους εργασιακά και διόλου συναισθηματικά αυτούς ανθρώπους της τρίτης και της τέταρτης ηλικίας , εκτός από την συγκίνηση που προκαλεί το πάθος τους για επικοινωνία, δηλαδή για ζωή. Ακόμα μεγαλύτερο θαυμασμό προκαλεί η ανάγκη τους για κοινωνικότητα και το υποβόσκον άγχος τους για το άγνωστο. Το πιο συγκλονιστικό είναι όταν τολμούν να κάνουν την αυτοκριτική τους… Πόσο δύσκολο είναι να κοιτάς πίσω, αναγνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει αρκετός χρόνος μπροστά για αλλαγές και αναδομήσεις ειδικά όταν η πανδημία σου σφίγγει ακόμα περισσότερο τον κλοιό.

Στην γειτονιά μου πριν από ένα μήνα ένας άνθρωπος στα 75 έτη, έγινε αυτόχειρας για λόγους που δεν θα μάθει ποτέ η οικογένεια του ή το προσφιλές περιβάλλον. Ήταν από αυτούς που από τον Μάρτιο μέχρι τότε, η μοναδική επικοινωνία τους με τον έξω κόσμο ήταν η οθόνη της τηλεόρασης. Ο φόβος, η θλίψη, η μοναξιά, ο πόνος ποιός άραγε ήταν το κίνητρο να αποχαιρετήσει την ζωή του? Την ζωή που άκουγε πως η Πολιτεία του προστάτευε κλείνοντας τον στο διαμέρισμα του και απομονώνοντας τον στο έπακρο;
Έστω και καθυστερημένα τώρα περισσότερο από ποτέ κρίνεται απαραίτητο να αλλάξουν τα περιεχόμενα της ειδησεογραφικής ενημέρωσης. Χρειάζεται ισορροπία στην πληροφόρηση γιατί αλλιώς η ελπίδα θα καταρρέει και η ψυχή θα απελπίζεται.

Το φθινόπωρο οργισμένο και ο χειμώνας βαρύθυμος… και το δάκρυ των υπερήλικων βουβό.

* Ηλέκτρα Σιαλμά MSc,Ψυχοθεραπεύτρια, www.elektrasialma.gr

Πηγή: https://www.skai.gr/news/opinions/to-maxairi-tou-giratos-i-lepida-tis-pandimias

[Επισκέπτης]

Ανθρωπο-απαγόρευση
09/09/2020 by Ηλέκτρα Σιαλμά Αρθρογραφία - Δημοσιεύσεις Ηλέκτρας Σιαλμά

Το στέρνο με το στέρνο πρέπει να κολλάει, η καρδιά με την καρδιά οφείλει να ακουμπά. Το δέρμα του προσώπου να αγγίζεται μόνο από δέρμα ή χείλη που ακουμπούν άλλοτε απαλά και άλλοτε με φόρα. Άντε τώρα εσύ κι εγώ στην εποχή της απομόνωσης, στον αποκαλοκαιριακό Σεπτέμβριο του 2020 να περιοριστούμε και άλλο.

Να διασκεδάσουμε τυπικά μέχρι τα μεσάνυχτα είτε σε εσωτερικό ή εξωτερικό χώρο, και μέσα σε όλα αυτά να προστεθεί και η ποτοαπαγόρευση. Προς μεγάλη μου έκπληξη ενώ το είχα πληροφορηθεί εγκαίρως, διασταύρωσα πως πλέον μετά τα μεσάνυχτα η πόλη εκτός από σιωπηρή οφείλει να είναι και απολύτως νηφάλια από αλκοόλ, καθότι οτιδήποτε άλλο που δεν πωλείται σε περίπτερο επιτρέπεται και μάλιστα με ιδιαίτερη ευκολία διακίνησης.

Εντυπωσιακό το κέντρο χωρίς ήχους μουσικής, ενώ περισσότερο εντυπωσιακή είναι η αστυνόμευσή του. Που να πηγαίνουν άραγε όλοι οι νέοι των ηλικιακών ανεμοστρόβιλων των 13, 15, 19-35, 40 και βάλε; Μάλλον, κουρνιάζουν νωρίς όπως επιβάλλει η πολιτεία. Ναι σίγουρα αυτό συμβαίνει.

Υπό τους αστεϊσμούς του Ερντογάν, η πόλη λουφάζει στον καναπέ της με δύο τρεις μπύρες που πρόλαβε να αρπάξει στο συνοικιακό ψιλικατζίδικο.

Αράζουν και ξαναράζουν με τα social media αγκαλιά οι νέοι κι αν είναι τυχεροί ίσως προλάβουν να συνευρεθούν με ένα φλερτ ή μια τύπου μόνιμη σχέση, αν υφίσταται αυτό πλέον. Οι τούρκοι περιφέρονται στο Αιγαίο και ένας πόλεμος εκεί που φαίνεται να ξεκινά εκεί που τελειώνει.

Όπως όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα το τελευταίο διάστημα. Με αποκορύφωμα τα σχολεία και την λειτουργία τους. Το υπουργείο παιδείας πανηγυρίζει για τις μάσκες και τα παγούρια που κατάφερε να κερδίσει ως χορηγία από ευαισθητοποιημένους εφοπλιστές- επιχειρηματίες.

Ενώ οι προσλήψεις των εκπαιδευτικών σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα φαντάζει υπερβολή για να μην πω πλεονασμός μπροστά στα 600.000 παγούρια! Και τα παιδιά μας σε εποχές πανδημίας θα βρίσκονται όλα μαζί με πάνω από 25 στο σύνολο συμμαθητές, στοιβαγμένα στην ίδια αίθουσα. Κατά τα άλλα όπως έλεγε και ο Βολταίρος (1694-1778).

«Αυτοί που μπορούν να σε κάνουν να πιστέψεις απιθανότητες είναι ικανοί να σε πείσουν να διαπράξεις φρικαλεότητες».

Σε μια πιο ελεύθερη μετάφραση αρκετά μετά τον Διαφωτισμό και την νεότερη ιστορία, έρχεται ένας καινούργιος σκοταδισμός, όπου αργά. ή γρήγορα θα μας ωθήσει στην αντίδραση και μεταγενέστερα στην εκτόνωση.

Απαγορεύεται να κυκλοφορείς χωρίς μάσκα, κρύψε και άλλο το χαμογελάκι σου. Πίνε με όριο και μην συνωστίζεσαι, μάθε να ζεις μόνος επιτέλους, τι δεν καταλαβαίνεις. Θύμισε μου πότε ήταν η τελευταία φορά που χόρεψες;

Χμ… δεν θυμάσαι;

Υπάρχει ενέργεια που δεν ανεβαίνει στην επιφάνεια. Υπάρχει ορμή που πνίγεται μαζί με την λίμπιντο και την κοινωνικότητα με αποτέλεσμα να χάνεται η επαφή. Υπάρχουν σημεία στην Αθήνα που παρά την πίεση των μέτρων και των απαγορεύσεων επιλέγουν να χαμογελούν με τα χίλια ζόρια γιατί οι άνθρωποι που τα πλαισιώνουν δεν ξεχνούν την ανθρώπινη τους υπόσταση και επιμένουν να είναι προσιτοί και αισιόδοξοι.

«Η Τελευταία νύχτα της Αδέρας» είναι ένα βιβλίο του Μιχάλη Δαγκλή, που μου δώρισε ένα φίλος αγορασμένο από ένα από αυτά τα φανταστικά βιβλιοπωλεία του κέντρου της Αθήνας.

Μέσα σε αυτά τα βιβλιοπωλεία όπως και σε όλα φυσικά τα βιβλιοπωλεία υπάρχουν τόσοι παράλληλοι κόσμοι που καμία φορά σαστίζεις ενώπιον τους. Θέλεις και λίγο πόνο, αναζητάς και λίγο φιλοσοφία, βρίθεις για έρωτα και πάθος. Ωστόσο η «Αδέρα» είναι ένα βιβλίο θρίλερ, με πάρα-πάρα πολλά συστατικά του σήμερα και της καθημερινής ζωής στην πόλη, αλλά πολύ περισσότερα στην επαρχία.

Φλερτάροντας στην ιδέα να σας αποκαλύψω ακόμα περισσότερα για το βιβλίο, λέω να μην υποκύψω καθώς ζούμε ήδη μια Αδέρα, και εύχομαι να γλιτώσουμε πριν είναι πολύ αργά για όλους μας.

«Αχ να τη φαίνεται η μικρή Ουρανία»

Θέλω να είμαι στην άλλη άκρη ανάμεσα σε αυτούς που την κοιτούν να κατεβαίνει την πλαγία με βλέμμα κενό και το γάτο ως μοναδική της ελπίδα τυλιγμένο γύρω της.