patari.org

[Kostas oikodomos]

Η εμπειρία του αμερικάνικου κράτους ώς χώρας μεταναστών και οι συνέπειες της λαθρομετανάστευσης

Το αμερικάνικο κράτος, σαν χώρα μεταναστών από όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου, λειτούργησε αποτρεπτικά για την αμερικάνικη εργατική τάξη (παρότι η μεγαλύτερη στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο), δεν κατέστη δυνατόν, όπως στην Ευρώπη, να φτιάξει τα δικά της συνδικάτα (είναι μικτά εργοδοτικά) και δικό της, εργατικό κόμμα.

Στην Αμερική, χώρα λαθρομεταναστών και επομένως χωρίς ενιαία εθνική συνείδηση, η κάθε μεταναστευτική εθνότητα είναι σε αντίθεση με όλες τις άλλες και καταλαβαίνει μόνο τον εαυτό της, δεν είναι δυνατόν οι διαφορετικές εθνότητες, να δράσουν ενιαία και συντονισμένα, παρά μόνο κάτω από εξαιρετικά έκτακτες καταστάσεις, γενικής οικονομικής κατάρρευσης, που θα θίξει όλες τις εθνότητες. Και τότε ακόμα, θα υπάρξουν μεγάλες δυσκολίες. Αυτό λύνει και τον γρίφο, πως ενώ σήμερα στην Αμερική, που έχει πάνω από 50 εκατ. αμερικανούς, κάτω από τα όρια της φτώχιας, να τρέφονται με συσσίτια και να ζούν σε χαρτοκιβώτια, και να μην έχει γίνει επανάσταση, ή τουλάχιστον μια εξέγερση.

Το αμερικάνικο μοντέλο και την αμερικάνικη πείρα αποφάσισαν οι ευρωπαϊκές καπιταλιστικές κυβερνήσεις να μεταλαμπαδεύσουν με την συνθήκη του Μάαστριχ στην Ε.Ε. με το άνοιγμα των συνόρων σε κάθε είδους λαθρομεταναστών για να εξουδετερώσουν τις αντιδράσεις και των ευρωπαίων εργατών με την συνδρομή των ρεφορμιστικών εργατικών κομμάτων και αριστεριστών «αντιρατσιστών» σκουπιδιών.

Σήμερα στην την χειρότερη κρίση του καπιταλισμού, όλων των εποχών, που βρίσκεται σε εξέλιξη, οι εργατικές και οι κοινωνικές καταχτήσεις παίρνονται πίσω, η μία μετά την άλλη και με την ανεργία να έχει χτυπήσει κόκκινο. Οι άνεργοι με βάση τα τελευταία επίσημα στοιχεία, ξεπέρασαν τον ενεργό εργαζόμενο πληθυσμό. Οι οργανωμένες όμως αντιδράσεις της εργατικής τάξης είναι κατώτερες των περιστάσεων, από μηδενικές έως ανύπαρκτες.

Τα εργατικά συνδικάτα, όπως τα εργατικά κόμματα να έχουν απομαζικοποιηθεί, και οι εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις -για κλάματα- να είναι ασήμαντες σέχτες. Αυτό συνέβη σταδιακά με την «λαθρομετανάστευση», όσο περισσότεροι εισέρεαν στην χώρα και εκτόπιζαν τους ντόπιους εργάτες, τόσο τα κόμματα, τα συνδικάτα και οι οργανώσεις, απομαζικοποιούνταν.

Αποτέλεσμα της απομαζικοποίησης, ήταν να κυριαρχήσουν οι κομματικές, συνδικαλιστικές αντιδραστικές κλίκες, και οι εργατοπατέρες όλων των αποχρώσεων, χωρίς ιδιαιτέρα προβλήματα. Η πολιτική στήριξης που παρείχαν στους λαθρομετανάστες, εκτόπισε την υγιή οργανωμένη βάση, που τους εξασκούσε πίεση, για να δράσουν. Στην αντίθετη περίπτωση γίνονταν ζυμώσεις και δημιουργούνταν διαφορετικές οργανωμένες καταστάσεις (κεντρίστηκες ή επαναστατικές) και δρούσαν ανεξάρτητα από τις ρεφορμιστικές καθεστωτικές κλίκες. Γίνονταν οργανωμένες αντιδράσεις όταν οι εργατοπατέρες, δεν έμπαιναν μπροστά να υπερασπίσουν τα δίκια των εργαζομένων ή τα ξεπουλούσαν, με τις αναποτελεσματικές απεργίες. Κάτι που συνέβαινε πρίν την αθρόα έλευση της λαθρομετανάστευσης, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την Ευρώπη, προπολεμικά και μεταπολεμικά. Οι εργαζόμενοι, δεν είχαν μείνει μετέωροι οργανωτικά και είχαν μια μαγιά, και δεν έμπαινε το δίλλημα να ξεκινήσουν από την αρχή.

Η λαθρομετανάστευση απέδωσε θαυμάσια για τα αφεντικά, κατέστησε ανενεργά, συνδικάτα, κόμματα και εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, που με την πολιτική στήριξη, που παρέχουν στους ξένους εργάτες,μ οι οοίοι παίρνουν τις δουλειές των ντόποιων εργατών, που τους σιχάθηκαν και δεν θέλουν μαζικά, να τους βλέπουν ούτε ζωγραφιστούς.

Απαλλαγμένοι οι εργατοπατέρες και οι κομματικές κλίκες, από την βάση των εργαζομένων, εκφυλίστηκαν σε απίστευτο βαθμό, με αποτέλεσμα να μην υπολογίζουν κάν τον εργαζόμενο λαό, να είναι αποξενωμένοι και να έχουν γίνει έρμαια, τυχάρπαστοι, και εντελώς ξετσίπωτα δουλικά υποκείμενα, στις ορέξεις των υπερεθνικών ελίτ, στα αφεντικά, των αφεντικών.

Αυτό μπορεί να έχει και τα καλά του, καθώς ξεμπροστιάζονται οι πάντες και φαίνεται πλέον ξεκάθαρα, ποιοί είναι με τον λαό ή την νέα τάξη. Από την άλλη, έχει δημιουργήσει πρόσθετες δυσκολίες στην εργατική τάξη και στον λαό, να δράσει οργανωμένα, μέσα από τις παραδοσιακές οργανώσεις του, και προσωρινά να είναι ξεκρέμαστος.

¡Όμως η κρίση του καπιταλισμού, έχει εξαντλήσει και τα τελευταία όρια της ύπαρξης της, θα συνεχιστεί με χειρότερους ρυθμούς και θα αναγκάσει τον λαό, αν θέλει να επιβιώσει, να οργανωθεί σε νέα βάση, για να τον ανατρέψει.

Τα παλιά κόμματα, συνδικάτα και αριστερίστικες "αντιρατσιστικές" οργανώσεις, έχουν τελειώσει, και είναι πτώματα προς ταφή. Ο κύκλος τους, που είναι συνυφασμένος με την τύχη του καταρρέοντος καπιταλισμού, είναι προδιαγραμμένος και έχει κλείσει. Και γιαυτό πρέπει να είμαστε, όχι απλά αισιόδοξοι, αλλά σίγουροι.