patari.org

Επισκέπτης

Οι άνθρωποι στο μπλόκο της Κερατέας είναι ευτυχισμένοι

ΤΗΣ ΑΛΚΜΗΝΗΣ ΨΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

Εδώ και δύο μήνες πηγαίνω σχεδόν κάθε βράδυ στο μπλόκο της Κερατέας. Μου έχει γίνει κάτι σαν εξάρτηση. Και όχι μόνο σε μένα. Αλλά και στη φίλη μου που με «συνοδεύει», και στα ΚΑΠΗ της περιοχής που μαζεύονται γύρω από τη φουφού του «Άπαρτου Κάστρου», όπως ονομάζεται το στέκι που έχουν χτίσει με ξύλα και λαμαρίνες οι οικοδόμοι της Κερατέας, και στους νέους που έχουν αντικαταστήσει τα μπαράκια και τις καφετέριες με μια βόλτα στο μπλόκο, και στις γυναίκες που μέχρι χθες το επάγγελμά τους ήταν «οικιακά» και «μητέρες», και στους παππούδες που πηγαίνουν στο μπλόκο με τα εγγόνια τους το απόγευμα…

Το μπλόκο της Κερατέας έχει γίνει κάτι σαν το παλιό «νυφοπάζαρο» στην πλατεία του χωριού. Κάτι σαν κοινωνικός μαγνήτης. Όταν πηγαίνω εκεί, νιώθω ανάμεικτα συναισθήματα. Φόβο. Γιατί σε απόσταση 20 μέτρων είναι τα ΜΑΤ, εν πλήρη εξαρτύσει, και μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιτεθούν με δακρυγόνα, με βόμβες κρότου-λάμψης, με κανόνια νερού ή με πλαστικές σφαίρες. Νοσταλγία. Γιατί θυμάμαι τα νιάτα μου στη θρυλική κατάληψη του Πολυτεχνείου. Και βέβαια, συγκίνηση. Και βέβαια, ελπίδα. Ότι αυτό που έγινε κάποτε, μπορεί να ξαναγίνει. Διαφορετικά, όμως το ίδιο.

Οι άνθρωποι στο μπλόκο της Κερατέας είναι ευτυχισμένοι. Είναι πάλι όλοι μαζί. Οι μανάδες μπαίνουν μπροστάρησσες για να προστατεύσουν τα παιδιά τους από τις συλλήψεις -που αισίως έχουν ξεπεράσει τις 40. Οι παπάδες τις περιοχής, μόνο το ράσο τούς ξεχωρίζει από τον οποιονδήποτε. Οι γέροι κάθονται γύρω από τον μεγάλο πάγκο και συζητάνε. Για τον αγώνα, για το τι είπαν τα μίντια και η Τζάκρη και ο Ραγκούσης, τι έγραψαν οι εφημερίδες. Είναι και πάλι ζωντανοί, πιο ζωντανοί από ποτέ.

Πριν από την εισβολή στην πόλη, συνηθίζαμε να βολτάρουμε με τη φίλη μου στον μπαρουτοκαπνισμένο δρόμο, γεμάτο καμένα λάστιχα και βαρέλια με φωτιές. Και να θυμόμαστε τα παλιά. Εγώ το Πολυτεχνείο και τη Νομική, εκείνη τους εργατικούς αγώνες των Λαυριωτών. Τώρα δεν μπορούμε πια. «Απαγορεύεται». Τα ΜΑΤ έχουν έρθει πιο κοντά μας. Τόσο, που ο εχθρός έχει γίνει «φίλος». Οι γυναίκες τούς πλησιάζουν και τους λένε να τις αφήσουν να βολτάρουν στον δρόμο, τον δημόσιο δρόμο.

Όχι, «απαγορεύεται». Γίνονται «τζαρτζαρίσματα». Σκάνε δυναμιτάκια. Ακούγονται θόρυβοι. Μπορεί να είναι δακρυγόνα. Μπορεί μολότοφ. Φόβος. Για τραυματίες, ακόμα και για νεκρούς. Αλλά μαζί και νοσταλγία, και ελπίδα, ότι μπορεί να γίνει πάλι κάτι τόσο μεγάλο, όπως παλιά. Και τότε δεν υπάρχει φόβος. Δεν απορώ πια για τη γενναιότητα των γέρων και των μανάδων της Κερατέας. Δεν σκέφτομαι τη βία. Δεν ακούω τις εκρήξεις και τις φωνές. Ο αγώνας αυτός «είναι ιερός». Μαγνήτης. Φάρος.

Μια κοινωνία που παλεύει χωρίς να στηρίζεται πουθενά. Ούτε σε «νόμους», ούτε σε «σωτήρες», ούτε σε «κόμματα». Με την προδοσία και τη συκοφαντία πίσω από την πλάτη της. Μια κοινωνία που αυτοοργανώνεται. Που αυτοπροστατεύεται. Με αλληλεγγύη ο ένας για τον άλλον. Με την αμετάκλητη απόφασή της να πάρει τα πράγματα στα χέρια της αναβιώνοντας παλιές, ξεχασμένες αξίες. Μια κοινωνία με θύματα. Τραυματισμούς, προπηλακισμούς, εισβολές σε σπίτια, ξυλοδαρμούς, συλλήψεις νέων παιδιών, κακουργιοδικεία. Μια κοινωνία που έχει ξεπεράσει το δίλημμα της «βίας» ή της «μη βίας». Πιστή στον σκοπό της, να πάρει την ελευθερία των αποφάσεων στα χέρια της.
Και ο φόβος; Και η βία; Τίποτα. Γιατί ο δρόμος της επανάστασης είναι μονόδρομος. Και δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα.

forkeratea

του σπανού τα γένια · Επισκέπτης

Το ενδεχόμενο να αποσυρθούν οι αστυνομικές δυνάμεις από τον χώρο όπου προγραμματίζεται να δημιουργηθεί χώρος υγειονομικής ταφής απορριμμάτων στην Κερατέα φέρεται να εξετάζει η ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Οι δικαστικές εκκρεμότητες δεν επιτρέπουν την εκτέλεση εργασιών και η αστυνομία καλείται να προστατεύει σκαπτικά μηχανήματα που δεν εκτελούν κανένα έργο. Στα παραπάνω πρέπει να προστεθούν η κόπωση και τα παράπονα των αστυνομικών στην Κερατέα που εμπλέκονται σε καθημερινές συγκρούσεις με τους κατοίκους καθώς και οι φόβοι ότι ένας νέος κύκλος συγκρούσεων θα δημιουργήσει ακραίες καταστάσεις με απρόβλεπτη κατάληξη.

on-news

μόνο με κρέμασμα. · Επισκέπτης

Ψωμί, παιδία, ελευθερία, με την χούντα δεν τελειώσαμε το1973. Ο Παπαδόπουλος σάπισε στην φυλακή οι μεταπολιτευτικοί δωσίλογοι θα κρεμαστούν,στο Γουδί.

Επισκέπτης

γκεσταποαδερφάρες · Επισκέπτης

Ο Τζέφρυ και οι νεοχιτλερικοί του στην κερατέα

http://www.youtube.com/watch?v=piQ1OlBb94w&feature=related

είναι πράγματι ηλίθιοι · Επισκέπτης

Νέα ένταση στην Κερατέα.
http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=261720&cid=4

Οι δωσίλογοι του ΔΝΤ επιμένουν κόντρα στους κατοίκους. Και άλλοι τα ίδια έκαναν στην Τυνησία και Αίγυπτο της «σοσιαλιστικής» διεθνούς φίλοι του Γιωργάκη. Και πού είναι τώρα; Ο ένας ο Μπεν Άλι αργοπεθαίνει εκτός Τυνησίας (το τέλος των προδοτών από τα αφεντικά τους είναι να τους δολοφονούν) και ό άλλος ο Χόσνι που ο ίδιος θάνατος τον περιμένει.

Τζεφρύνο αρχιηλίθιε δες έχεις συνειδητοποιήσει τι σε περιμένει;

Μικροαστοί εν δράσει · Επισκέπτης

Tί ηλιθιότητε είναι αυτές ?

Για μικροαστούς πρόκειται που, υπό το κράτος του φόβου ότι η μικροϊδιοκτησία τους (εκεί υπάρχουν και πολλά αυθαίρετα εξοχικά) μελλοντικά θα χάσει την προσδοκόμενη υπεραξία της, αντιδρούν στο αυτονόητο : Στη διαχείριση των απορριμμάτων του καταναλωτισμού τους και του καταναλωτοισμού μας.

Ολοι κάνουν σκουπίδια, αλλά όλοι τα θέλουν στην αυλή του αλλουνού !

Επισκέπτης

[quote:e779f4afee="Μικροαστοί εν δράσει"]Tί ηλιθιότητε είναι αυτές ?

Για μικροαστούς πρόκειται που, υπό το κράτος του φόβου ότι η μικροϊδιοκτησία τους (εκεί υπάρχουν και πολλά αυθαίρετα εξοχικά) μελλοντικά θα χάσει την προσδοκόμενη υπεραξία της, αντιδρούν στο αυτονόητο : Στη διαχείριση των απορριμμάτων του καταναλωτισμού τους και του καταναλωτοισμού μας.

Ολοι κάνουν σκουπίδια, αλλά όλοι τα θέλουν στην αυλή του αλλουνού !

	patari.org Αρχική σελίδα -> Πολιτική συζήτηση	Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Σελίδα 1 από 1