patari.org

[axis_of_resistance]

# Η Συμφωνία της Μέκκας: Η νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας του Παγκόσμιου Νότου και η μάχη για το Ορμούζ

Τρεις άνδρες στάθηκαν στη Μέκκα, προσευχήθηκαν στραμμένοι προς την ιερή πόλη και υπέγραψαν μια συμφωνία αμοιβαίας άμυνας με ρήτρα αντίστοιχη του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ: μια επίθεση εναντίον ενός μέλους θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων.

Σαουδική Αραβία, Τουρκία και Πακιστάν.

Η εικόνα από μόνη της είναι αρκετά ισχυρή. Μια πυρηνική δύναμη συνδέεται πλέον θεσμικά με μια μοναρχία που για δεκαετίες αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες της αμερικανικής παρουσίας στον Κόλπο, αλλά και με μια Τουρκία που, παρά την ιδιότητά της ως μέλους του ΝΑΤΟ, τα τελευταία χρόνια διεκδικεί ολοένα μεγαλύτερο χώρο στρατηγικής αυτονομίας.

Όμως το πραγματικό ενδιαφέρον βρίσκεται αλλού.

Στη σιωπή.

Δεν υπήρξαν οι συνήθεις διαρροές από την Άγκυρα, το Ισλαμαμπάντ ή το Ριάντ. Δεν υπάρχει ακόμη στη δημοσιότητα το πλήρες κείμενο της συμφωνίας ούτε είναι γνωστό με ακρίβεια πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις ενεργοποιείται η ρήτρα αμοιβαίας άμυνας. Για μια συμφωνία τέτοιου μεγέθους, η απουσία διαρροών είναι από μόνη της ένα στοιχείο που απαιτεί προσοχή.

Και την ίδια ακριβώς ημέρα εμφανίζεται ένα δεύτερο γεγονός, φαινομενικά ανεξάρτητο αλλά γεωπολιτικά άμεσα συνδεδεμένο: το Ιράν και το Ομάν βρίσκονται πολύ κοντά στην ολοκλήρωση μιας ξεχωριστής συμφωνίας για τη διαχείριση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.

Εάν οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιωθούν, τότε η Τεχεράνη δεν αποκτά απλώς μεγαλύτερο λόγο σε ένα κρίσιμο θαλάσσιο πέρασμα. Αποκτά τη δυνατότητα να διαμορφώνει τους όρους υπό τους οποίους κινείται ένας από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαύλους του πλανήτη.

Ασφάλεια από τη μία πλευρά.

Ενέργεια από την άλλη.

Και πίσω από τα δύο, μια ευρύτερη μεταβολή ισχύος.

## Γιατί χρειαζόταν το Πακιστάν τη Συμφωνία της Μέκκας;

Το πρώτο ερώτημα είναι απλό: γιατί χρειαζόταν το Πακιστάν μια τέτοια συμφωνία;

Το Ισλαμαμπάντ είχε ήδη ισχυρές σχέσεις με το Ιράν, την Κίνα, την Τουρκία και τις χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου. Δεν χρειαζόταν μια νέα συμφωνία για να αποδείξει ότι αποτελεί περιφερειακή γέφυρα.

Άρα, η σημασία της συμφωνίας βρίσκεται πιθανότατα αλλού.

Το Πακιστάν φαίνεται να μετακινείται από τη θέση του απλού περιφερειακού παίκτη στη θέση του διαμεσολαβητή ενός νέου συστήματος ισορροπιών. Βρίσκεται στο σημείο όπου συναντώνται η Νότια Ασία, η Μέση Ανατολή και η ευρασιατική ενδοχώρα. Διατηρεί στρατηγική σχέση με την Κίνα, σύνορα και άμεσο δίαυλο με το Ιράν, στενούς δεσμούς με τις μοναρχίες του Κόλπου και ιδιαίτερη σχέση με την Τουρκία.

Αυτή η γεωγραφία αποκτά τεράστια αξία σε έναν κόσμο όπου οι παλιές συμμαχίες δεν εξαφανίζονται, αλλά παύουν να είναι αποκλειστικές.

Το Πακιστάν μπορεί να μιλά με όλους χωρίς να ανήκει ολοκληρωτικά σε κανέναν.

Και αυτό ίσως είναι το πραγματικό του στρατηγικό πλεονέκτημα.

## Μήπως γεννιέται μια νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας;

Το δεύτερο ερώτημα είναι ακόμη σημαντικότερο.

Μήπως η Συμφωνία της Μέκκας αποτελεί την αρχή ενός πραγματικού πλαισίου συλλογικής ασφάλειας για τη Δυτική Ασία;

Η ιδέα μιας αδιαίρετης ασφάλειας βασίζεται σε μια απλή αρχή: η ασφάλεια ενός κράτους δεν μπορεί να οικοδομείται μόνιμα πάνω στην ανασφάλεια όλων των γειτόνων του.

Για δεκαετίες, η Μέση Ανατολή οργανώθηκε μέσα από ένα σύστημα στο οποίο η εξωτερική δύναμη λειτουργούσε ως βασικός εγγυητής της περιφερειακής τάξης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διέθεταν βάσεις, στόλους, συμμαχίες και πολιτική επιρροή, ενώ οι περιφερειακοί σύμμαχοι προσαρμόζονταν σε ένα ευρύτερο αμερικανικό στρατηγικό πλαίσιο.

Αυτό όμως αρχίζει να αλλάζει.

Εάν τα ίδια τα κράτη της περιοχής δημιουργούν μηχανισμούς συλλογικής ασφάλειας, τότε για πρώτη φορά διαμορφώνεται η δυνατότητα μιας περιφερειακής τάξης που δεν χρειάζεται να σχεδιαστεί έξω από την περιοχή.

Δεν σημαίνει ότι Σαουδική Αραβία, Τουρκία και Πακιστάν έγιναν ξαφνικά ένα ενιαίο πολιτικό μπλοκ. Δεν είναι.

Σημαίνει κάτι πολύ πιο σημαντικό: ότι διαφορετικά κράτη μπορούν να συνεργάζονται σε στρατηγικό επίπεδο χωρίς να χρειάζεται να έχουν κοινή ιδεολογία, κοινή ιστορική εμπειρία ή κοινή εξωτερική πολιτική.

Αυτή είναι η ουσία της πολυπολικότητας.

## Και εδώ εμφανίζεται το τρίτο ερώτημα

Πώς μπορεί το Ισλαμαμπάντ να συμμετέχει σε ένα τέτοιο σύμφωνο, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί άμεσους διαύλους με την Τεχεράνη;

Και πώς μπορεί η Τουρκία να συμμετέχει σε μια νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική, ενώ παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ;

Η απάντηση βρίσκεται στη μετάβαση από τον κόσμο των κλειστών μπλοκ στον κόσμο των πολλαπλών κέντρων.

Η Τουρκία μπορεί να είναι μέλος του ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα να αναπτύσσει στρατηγικές σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν και τον αραβικό κόσμο.

Το Πακιστάν μπορεί να συνεργάζεται με την Κίνα και να διατηρεί σχέσεις με τη Δύση.

Η Σαουδική Αραβία μπορεί να παραμένει ιστορικός εταίρος των Ηνωμένων Πολιτειών και παράλληλα να εμβαθύνει τις σχέσεις της με το Πεκίνο και τη Μόσχα.

Το ίδιο το Ιράν μπορεί να βρίσκεται σε σκληρή αντιπαράθεση με την Ουάσιγκτον και ταυτόχρονα να αποτελεί κρίσιμο κόμβο μιας ευρασιατικής οικονομικής και ενεργειακής πραγματικότητας.

Δεν πρόκειται για αντίφαση.

Είναι το νέο μοντέλο.

Τα κράτη δεν επιλέγουν πλέον απαραίτητα ένα στρατόπεδο για όλα τα ζητήματα. Επιλέγουν συνεργασίες ανάλογα με το συμφέρον, τη γεωγραφία και την ανάγκη τους για στρατηγική αυτονομία.

## Η Συμφωνία της Μέκκας και η σιωπή που την περιβάλλει

Υπάρχει, βέβαια, ένας σοβαρός λόγος για να διατηρηθεί επιφύλαξη.

Το πλήρες περιεχόμενο της συμφωνίας δεν έχει γίνει γνωστό. Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα ποιες ακριβώς υποχρεώσεις αναλαμβάνει κάθε πλευρά και πότε ενεργοποιείται η ρήτρα αμοιβαίας άμυνας.

Επομένως, είναι πρόωρο να μιλήσουμε για «ΝΑΤΟ της Μέσης Ανατολής».

Όμως η απουσία διαρροών παραμένει αξιοσημείωτη. Σε συμφωνίες αυτού του μεγέθους, συνήθως κάποια στοιχεία γίνονται γνωστά ακόμη και πριν από την υπογραφή. Εδώ, αντίθετα, το πραγματικό περιεχόμενο παραμένει θολό.

Αυτό δεν αποδεικνύει ούτε ότι η συμφωνία είναι μεγαλύτερη απ' όσο παρουσιάζεται ούτε ότι είναι κενή περιεχομένου.

Σημαίνει απλώς ότι πρέπει να περιμένουμε το πραγματικό κείμενο.

Η γεωπολιτική δεν είναι χώρος για βεβαιότητες όταν δεν υπάρχουν ακόμη τα έγγραφα.

## Το Ορμούζ είναι η άλλη πλευρά της ίδιας ιστορίας

Την ίδια στιγμή, πολύ πιο συγκεκριμένη είναι η εξέλιξη γύρω από το Στενό του Ορμούζ.

Ιράν και Ομάν διαπραγματεύονται ένα ξεχωριστό τεχνικό πλαίσιο για τη διαχείριση της ναυσιπλοΐας. Οι πληροφορίες θέλουν τη συμφωνία να βρίσκεται πολύ κοντά στην ολοκλήρωσή της.

Το πλαίσιο που έχει περιγραφεί είναι ιδιαίτερα αυστηρό: τα πλοία που κινούνται μέσω του Στενού θα υπόκεινται σε ιρανικό έλεγχο, ενώ η εξερχόμενη κυκλοφορία θα συντονίζεται από το Ομάν υπό την κυρίαρχη εποπτεία της Τεχεράνης. Οι εκτιμήσεις τοποθετούν τον ιρανικό έλεγχο της εξερχόμενης κυκλοφορίας μεταξύ 50% και 70%.

Ακόμη πιο σημαντικός είναι ο ισχυρισμός ότι αμερικανικά πλοία δεν θα επιτρέπεται να εισέρχονται στο Στενό υπό το νέο καθεστώς.

Εάν αυτό επιβεβαιωθεί, τότε δεν μιλάμε για μια απλή τεχνική συμφωνία.

Μιλάμε για αλλαγή του συσχετισμού ισχύος σε έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς κόμβους του πλανήτη.

Το Ορμούζ δεν είναι απλώς μια στενή θαλάσσια λωρίδα.

Είναι ένας από τους βασικούς λαιμούς της παγκόσμιας ενεργειακής οικονομίας.

Όποιος μπορεί να επηρεάσει τη ροή της ενέργειας αποκτά επιρροή πολύ πέρα από τα σύνορά του.

## Η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και η παγίδα της Υεμένης

Η Συμφωνία της Μέκκας έχει όμως και μια πιο σκοτεινή πλευρά.

Το Πακιστάν φέρεται να έχει αναλάβει να διαβεβαιώσει τόσο το Ιράν όσο και τις δυνάμεις της Άνσαρ Αλλάχ στην Υεμένη ότι η συμφωνία δεν αποτελεί απειλή εναντίον τους.

Αυτό έχει σημασία, διότι δείχνει ότι ακόμη και μέσα στη νέα συμμαχία υπάρχουν διαφορετικές αντιλήψεις για το τι σημαίνει «συλλογική ασφάλεια».

Εάν η Σαουδική Αραβία δεχθεί εκ νέου επίθεση από την Άνσαρ Αλλάχ, δεν είναι δεδομένο ότι οι άλλες δύο χώρες θα οδηγηθούν αυτόματα σε πόλεμο.

Υπάρχει μάλιστα προηγούμενο: όταν το Ριάντ φέρεται να ζήτησε στο παρελθόν στρατιωτική υποστήριξη από το Πακιστάν, η απάντηση του Ασίμ Μουνίρ ήταν ότι το Πακιστάν δεν επρόκειτο να εμπλακεί στη συγκεκριμένη σύγκρουση.

Αυτό μας οδηγεί σε μια διαφορετική ερμηνεία της συμφωνίας.

Ίσως η πραγματική της λειτουργία να μην είναι η αυτόματη στρατιωτική εμπλοκή, αλλά η αποτροπή.

Να στέλνει το μήνυμα ότι η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν δεν είναι πλέον εύκολοι στόχοι για πίεση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεσμεύονται να πολεμήσουν κάθε πόλεμο που μπορεί να ξεσπάσει στην περιοχή.

Υπάρχει επίσης το ενδεχόμενο το Ριάντ να επιδίωξε να χρησιμοποιήσει τη συμφωνία για να εξασφαλίσει την τουρκική και πακιστανική υποστήριξη σε μια νέα εκστρατεία κατά της Υεμένης.

Αν αυτό ήταν πράγματι ο στόχος, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ θα δεχθούν να μπουν σε μια τέτοια παγίδα.

## Το πετροδολάριο μπαίνει στο κάδρο

Πίσω από το Ορμούζ βρίσκεται ένα ακόμη μεγαλύτερο ζήτημα: το μέλλον του συστήματος του πετροδολαρίου.

Η αμερικανική ισχύς δεν στηρίχθηκε μόνο στη στρατιωτική υπεροχή. Στηρίχθηκε επίσης στη σύνδεση της παγκόσμιας αγοράς ενέργειας με το δολάριο.

Αν όμως οι ενεργειακές συναλλαγές της Ευρασίας αρχίσουν να οργανώνονται ολοένα περισσότερο μέσα από διμερείς συμφωνίες, εναλλακτικούς μηχανισμούς πληρωμών, κινεζικά δίκτυα και περιφερειακά νομίσματα, τότε το ζήτημα δεν είναι αν το δολάριο θα εξαφανιστεί αύριο.

Το ζήτημα είναι αν θα παραμείνει αναντικατάστατο.

Η διαφορά είναι τεράστια.

Η αποδολαριοποίηση δεν χρειάζεται να εμφανιστεί ως μια θεαματική κατάρρευση. Μπορεί να έρθει ως σταδιακή μείωση της εξάρτησης από το αμερικανικό νόμισμα.

Και όσο περισσότερο η ενέργεια αποσυνδέεται από ένα μοναδικό χρηματοπιστωτικό κέντρο, τόσο περισσότερο περιορίζεται ένα από τα θεμέλια της αμερικανικής οικονομικής ισχύος.

## Ο Παγκόσμιος Νότος δεν θέλει νέο αφεντικό

Εδώ βρίσκεται ίσως το βαθύτερο νόημα όλων αυτών.

Ο Παγκόσμιος Νότος δεν αποτελεί ενιαίο μπλοκ.

Δεν υπάρχει μία ιδεολογία που ενώνει το Ιράν, την Τουρκία, το Πακιστάν, τη Σαουδική Αραβία, την Κίνα και τις υπόλοιπες χώρες που επιχειρούν να διευρύνουν τη στρατηγική τους αυτονομία.

Υπάρχει όμως ένα κοινό αίτημα: η δυνατότητα να αποφασίζουν οι ίδιοι για τον χώρο τους.

Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της πολυπολικότητας.

Δεν σημαίνει ότι όλοι θα συμφωνούν.

Δεν σημαίνει ότι θα σταματήσουν οι ανταγωνισμοί.

Δεν σημαίνει ότι η Κίνα θα γίνει ο νέος παγκόσμιος ηγεμόνας αντί των Ηνωμένων Πολιτειών.

Σημαίνει ότι περισσότερα κέντρα ισχύος αποκτούν τη δυνατότητα να χαράσσουν τη δική τους πορεία.

Η Μέση Ανατολή μπορεί να γίνει ένα από τα πρώτα μεγάλα εργαστήρια αυτής της νέας πραγματικότητας.

## Η Κίνα και η δύναμη της διασύνδεσης

Και εδώ βρίσκεται ο ρόλος του Πεκίνου.

Η Κίνα δεν χρειάζεται να στείλει στρατεύματα στον Περσικό Κόλπο για να αλλάξει τους συσχετισμούς.

Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας-Πακιστάν, οι επενδύσεις της στο Ιράν, η Belt and Road Initiative, τα λιμάνια, οι ενεργειακές υποδομές και τα εμπορικά δίκτυα δημιουργούν ένα διαφορετικό είδος ισχύος.

Τη δύναμη της διασύνδεσης.

Όσο περισσότερο συνδέεται το Ιράν με την Κίνα, το Πακιστάν με την Κίνα, η Κεντρική Ασία με τον Περσικό Κόλπο και ο αραβικός κόσμος με την ευρασιατική οικονομία, τόσο δυσκολότερο γίνεται να απομονωθεί ένας κρίκος χωρίς να επηρεαστεί ολόκληρο το δίκτυο.

Η Κίνα, επομένως, δεν χρειάζεται να αντικαταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως νέα αυτοκρατορική δύναμη.

Αρκεί να συμβάλει στη δημιουργία ενός κόσμου όπου καμία δύναμη δεν μπορεί να λειτουργεί ως μοναδικός διαχειριστής της Ευρασίας.

## Το αμερικανικό απόθεμα και τα όρια της στρατιωτικής ισχύος

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον πρέπει να εξεταστούν και οι πληροφορίες για το αμερικανικό Στρατηγικό Απόθεμα Πετρελαίου και το στρατιωτικό δίκτυο βάσεων στη Δυτική Ασία.

Οι αναφερόμενοι αριθμοί για την κατάσταση των βάσεων και την εξάντληση των αποθεμάτων δεν έχουν μέχρι στιγμής ανεξάρτητη επιβεβαίωση και επομένως δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν ως δεδομένα.

Η αρχή, όμως, παραμένει σημαντική.

Η στρατιωτική ισχύς μιας υπερδύναμης δεν μετριέται μόνο σε πυραύλους και αεροπλανοφόρα.

Μετριέται επίσης σε καύσιμα, εφοδιασμό, βάσεις, πρόσβαση στον εναέριο χώρο, πολιτική συνεργασία και δυνατότητα διατήρησης μιας επιχείρησης στον χρόνο.

Αν μια χώρα διαθέτει τεράστια στρατιωτική ισχύ αλλά οι περιφερειακοί της σύμμαχοι αρχίζουν να αρνούνται την πρόσβαση, τότε η ισχύς αυτή παραμένει πραγματική, αλλά παύει να είναι απεριόριστη.

Και αυτό ακριβώς είναι που αλλάζει τη γεωπολιτική εξίσωση.

## Μια νέα Μέση Ανατολή

Η Συμφωνία της Μέκκας μπορεί τελικά να αποδειχθεί μικρότερη από όσο φαίνεται σήμερα.

Μπορεί επίσης να αποδειχθεί πολύ μεγαλύτερη.

Το ίδιο ισχύει για τη συμφωνία Ιράν-Ομάν.

Γι' αυτό οι επόμενες ημέρες είναι κρίσιμες.

Αν επιβεβαιωθεί επίσημα το νέο καθεστώς στο Ορμούζ, αν η επίσκεψη του Γκαλιμπάφ στο Ισλαμαμπάντ πραγματοποιηθεί γύρω από την Ημέρα Ανεξαρτησίας του Πακιστάν και αν αρχίσουν να γίνονται γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες για τη Συμφωνία της Μέκκας, τότε θα έχουμε πολύ πιο καθαρή εικόνα για το εάν βρισκόμαστε μπροστά σε μια πραγματική νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας ή σε μια περιορισμένη συμφωνία που απλώς παρουσιάζεται ως κάτι μεγαλύτερο.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, το βαθύτερο ζήτημα έχει ήδη τεθεί.

Η Μέση Ανατολή δεν φαίνεται πλέον διατεθειμένη να αντιμετωπίζει την ασφάλειά της ως ζήτημα που αποφασίζεται αποκλειστικά στην Ουάσιγκτον.

Το Πακιστάν επιχειρεί να λειτουργήσει ως γέφυρα.

Η Τουρκία διεκδικεί στρατηγική αυτονομία.

Η Σαουδική Αραβία αναζητά μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών.

Το Ιράν αξιοποιεί τη γεωγραφία και την ενεργειακή του θέση.

Το Ομάν λειτουργεί ως δίαυλος.

Και η Κίνα συνδέει όλο και περισσότερους από αυτούς τους χώρους σε ένα ευρύτερο ευρασιατικό δίκτυο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δημιουργήθηκε ήδη μια νέα τάξη.

Σημαίνει ότι η παλιά τάξη δεν είναι πλέον η μόνη δυνατή.

Και ίσως αυτή να είναι η πραγματική σημασία της Συμφωνίας της Μέκκας.

Όχι η δημιουργία ενός νέου ΝΑΤΟ.

Αλλά η εμφάνιση μιας περιοχής που αρχίζει να διεκδικεί το δικαίωμα να οργανώσει μόνη της την ασφάλεια, την ενέργεια και τις στρατηγικές της σχέσεις.

Ο αγώνας γύρω από το Ορμούζ, επομένως, δεν αφορά μόνο το πετρέλαιο.

Η μάχη γύρω από τη Συμφωνία της Μέκκας δεν αφορά μόνο τρεις χώρες.

Το πραγματικό διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο:

**ποιος θα έχει το δικαίωμα να διαμορφώνει τους κανόνες της Ευρασίας στον κόσμο που έρχεται.**

[kaGiannis]

Ας δούμε λίγο τις χώρες που αποτελούν την συμφωνία της Μέκκας.

Η Τουρκία: Είναι μια χώρα που ενώ την παρουσιάζουν ώς δεύτερη μεγαλύτερη σε στρατιωτές στο σύμπλεγμα του ΝΑΤΟ (μετά τις ΗΠΑ) εν τούτοις αντιμετωπίζει μύρια προβλήματα στο εσωτερικό αλλα και στα συνορά της. Ο πληθωρισμός καλπάζει, και ο ερντογάν γερνάει...ο πληθυσμός στην ηπειρωτική χώρα πεινάει και εξαγριώνεται, και περιφερειακά η αστάθεια αυξάνεται. Το Αζερμπαϊτζάν χάνει ισχύς αφού το στοχοποίησαν οι Ρώσοι, και η Αρμενία που σε λίγο δεν θα "κάνει" για αποδιοπομπαίος τράγος του ΝΑΤΟ θα αφεθεί να καταρρεύσει και ο προδότης που βρίσκεται σήμερα στην καρέκλα της ηγεσίας θα έχει την τύχη του γείτονα του, Μιχαήλ Σαακασβίλι, και τα δεδομένα στην εκεί γειτονία θα αλλάζουν μαζί με τις ισσοροπίες. Λίγο δεξιότερα το Ιράν δείχνει να καθαρίζει την λάσπη που έριζχναν οι ΗΠΑ τόσα χρόνια και να δυναμώνει ως μια τεράστις περιφερειακή δύναμη που ακόμα και το πυρηνικό της πρόγραμμα να γίνεται αντάξιο των μεγάλων δυνάμεων. Ακριβώς δίπλα στο Ιράκ τα πολιτικά δρώμενα δείχνουν να ξεκαθαρίζουν και να ξεσκαρτάρουν απο τις δυτικές κατσαρίδες και να παίρνουν στα χέρια τους την εξουσία οι Ιρακινοί μετά από δεκάδες χρόνια και πάλι. Ανάμεσα εκεί στο μεσοανατολίτικο τριεθνές οι Κούρδοι φαίνεται και να αποκαλύπτεται ο βρώμικος ρόλος τους όλα αυτά τα χρόνια αλλά και να προσπαθούν να σωθούν στην αγκαλιά των Ιρανών και Ιρακινών. Η Τουρκία με λίγα λόγια θα αναγκαστεί να αναθεωρήσει την πολιτική της σε αυτήν την πλευρά των συνόρων της, και επίσης θα ναγκαστεί να κάνει μια ακόμη απο τις χιλιάδες πολιτικές κωλοτούμπες της σε συμφωνίες που έχει λάβει μέρος στο παρελθόν. Απο τις δύο (πολιτικές) βάρκες που ισορροπεί ο γεροΕρντογάν θα κινδυνεύει να βρεθει στα νερά της Κασπίας...και αν αποκατασταθεί η πολιτική ζωή στην Συρία και ο Τζολανί βρεθεί κρεμασμένος στα τείχη του Κρακ των Ιπποτών στην Μπόσρα, θα αναγκαστεί να κλειστεί στα στενά του Μαρμαρά ακόμα μια φορά, και να μιλάει για ουδετερότητα όπως κάνουν οι Τούρκοι απο ιδρύσεως. Μην ξεχνάμε την θέση τους στον Β.Π.Π...

Η Σαουδική Αραβία απο την άλλη, έχει γύρω στα 34 εκ πληθυσμό, με το 44,4% των οποίων είναι μη Σαουδάραβες πολίτες, αλλά διωκόμενοι απο τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Είναι Σουνίτες που μετά το θρησκευτικό άνοιγμα του Μακαρίτη Χαμενεϊ βρίσκονται σε ετοιμότητα, και το καθεστώς εκεί είναι Απόλυτη Μοναρχία που οι δυτικοί ηγεμόνες έχουν ορίσει απο τα χρόνια των Βρετανών. Ο λαός ο αυτόχθονος πεινάει και περιμένει την στιγμή που θα στήσει τον Σαλμάν Αλ Σαούντ στην αγχόνη στις πύλες της Μέκκας...

Δίπλα του τα κρατίδια-μορφώματα Κατάρ, Κουβέιτ, θα επιστρέψουν άκλαφτα στους προγενέστερους τους ιδιοκτήτες, Ιρανούς και Ιρακινούς και το Ομάν με την Υεμένη να είναι ήδη στο πλευρό των ΙρανοΙρακινών τα πράγματα θα δυσκολεύουν ώρα την ώρα, και η συστοιχία των Patriot που η Ελλάδα έχει αποστείλει μαζί με το Ελληνικό πλήρωμα της δεν είναι ικανό να προσφέρει πλέον ούτε σκιά...

Το Πακιστάν απο την άλλη μια περιφερειακή πυρηνική δύναμη, σήμερα ακροβατεί μεταξύ Δύσης και Ανατολής, μετά την φυλάκιση του Χάν που προσπάθησε να αυτονομήσει την χώρα απο τον Ηγεμόνα ΗΠΑ. Παρόλα αυτά και η στρατιωτική ηγεσία που ανέλαβε την εξουσία με τις οδηγίες των ΗΠΑ δείχνει να μην μπορεί να διαχειριστεί τα εγχώρια θέματα της, ωστέ να γίνει και εξωτερικός συνεργάτης της συμφωνίας της Μέκκας. Με την Ινδία δίπλα του και το Κασμίρ αναμεσά τους που άφησαν παρακαταθήκη οι Βρετανοί αποχωρώντας, θα έχουν πάντα ένα"Κυπριακό" να λύνουν. Και με την Κίνα στα ανατολικά, να ανεβαίνει κατακόρυφα και τους Ταλιμπάν να είναι πλέον ανεξάρτητοι δεν νομίζω ότι αποτελούν δύναμη που μπορεί να προσφέρει λύσεις στην Αραβική θάλασσα, και ειδικά στο Ορμούζ που ούτε καν το βλέπει!!!

Είναι μια κίνηση που ουσιαστικά γίνεται για να αποφασίσουν που να αγκιστρωθούν, και με ποιόν να συνεργαστούν σαν υποτελείς εννοείται, και απλά να ζητήσουν μια μικρή φέτα, απο το νέο καρβέλι που διαφαίνεται να βγαίνει απο τον φούρνο της πολιτικής, μετά τις ΗΠΑ που φαίνεται ξεκάθαρα πλέον ότι τα "ψωμιά " τους τελείωσαν.

Προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο στο εσωτερικό τους και προσευχήθηκαν όλοι αυτοί στην Μέκκα , να τους φωτίσει ο προφήτης Μωάμεθ να σώσουν τα τομάρια τους. Η Μέση Ανατολή μετά την ήττα (ακόμη μία) των Αμερικάνων θα αλλάξει προφίλ και τα απολυταρχικά καθεστώτα θα εξαφανιστούν μετα απο χρόνια εξαθλίωσης των λαών της. Οι Πέρσες είχαν καταλάβει τι πρόκειται να πάθουν και ποιες ήταν οι προθέσεις της παγκόσμιας ηγεμονίας απο τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου και λειτουργούσαν σαν μια καλοκουρδισμένη υπόγεια μηχανη για την σωτηρία τους. Και τα έχουν καταφέρει στο απόλυτο.

Μετά την ήττα των Αμερικάνων στο Βιετνάμ, εμφανίστηκε στο παγκόσμιο προσκήνιο η Κίνα (με την βοήθεια βέβαια των ΗΠΑ). Μετά την ήττα (οσονούπω) των Αμερικάνων στον Περσικό Κόλπο θα εμφανιστεί στο προσκήνιο σύσσωμη η Μέση Ανατολή ενωμένη θρησκευτικά , πολιτικά και κοινωνικά.

Το περιεχόμενο της συμφωνίας δεν έγινε γνωστό γιατί δεν είναι συμφωνία, αλλά συνάντηση σωτηρίας. Και σανίδα σωτηρίας πλέον δεν είναι ούτε οι ΗΠΑ ούτε το Ισραήλ. Και μόλις τα κράτη του Κόλπου διώξουν τους απόλυτους Μονάρχες τους ο σημερινός βρώμικος ρόλος του Ερντογάν, θα βγεί στην επιφάνεια, όπως αυτός του Αιγύπτιου και Ιορδανού Μονάρχη...

Με την Ρωσσία να καθαρίζει τα παράσιτα στα βόρεια το Ιράν αυτά στα Ανατολικά, και την Υεμένη στα νότια, το μόνο "στενό" που θα είναι διαθέσιμο σε σύντομο χρόνο θα είναι αυτό του Γιβραλτάρ, εξ ού και τα γεγονότα στον θύλακα της Θέουτα στη Βόρεια Αφρική, που προσπάθησαν οι ΗΠΑ να υφαρπάξουν απο τους Ισπανούς με βρώμικο τρόπο και κυρίως χωρίς αυτοί να φαίνονται ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ. Τα επόμενα έτη θα είναι άκρως πολιτικού ενδιαφέροντος.


Ο Μοτζταμπά Χαμενεΐ θα είναι ο νέος απελευθερωτής, και ο Λώρενς της Αραβίας θα εξαφανιστεί στα νερά του Ευφράτη μια για πάντα μαζί με την Συνθήκη του Μούδρου, και η "συμφωνία της Μέκκας" όπως και όσες θα επακολουθήσουν απο τους ηγέτες του καταρρέοντος καπιταλισμού θα είναι ανάλογες με την συνδιάσκεψη των Βερσαλλιών όπου οι συμμαχικές δυνάμεις αθετούσαν τις υποσχέσεις τους προς τον αραβικό λαό...

Το πολεμικό αφήγημα με τα στενά του Ορμούζ και τις συμφωνίες της Μέκκας θα λυθούν σύντομα και θα μεταφερθούν στην λεκάνη της Μεσογείου, και όσες χώρες πλένονται σε αυτήν θα αναγκαστούν να πάρουν μέρος...

[kaGiannis]

Οι Συμφωνίες των "Μπόρατ"( Πολιτιστική εκμάθηση της Αμερικής)

Το παλιό πορνείο της Δυτικής Ασίας δουλεύει για τους Ιουδαιοηγεμόνες της με ένα υποτιθέμενο τριμερές «αμυντικό σύμφωνο» μεταξύ Πακιστάν, Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας, με αποτέλεσμα μια φτηνή, τολμηρή κωμωδία.

Δεν μας εκπλήσσει καθόλου η συμπεριφορά αυτών των δουλικών κρατών αλλά αυτή η τελευταία εξέλιξη φέρνει στο προσκήνιο μια αναδυόμενη τάση, η οποία είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιδίωξαν να επιτύχουν οι 3 υπογράφοντες.

Βλέπετε, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, οι Συμφωνίες Μπόρατ καταδεικνύουν πόσο ανασφαλή και ανήσυχα είναι τα ανόητα αποικιακά λείψανα στην περιοχή μπροστά στην ανατρεπτική, συγκλονιστική ενέργεια και ισχύ του Ιράν (και του ευρύτερου Άξονα της Αντίστασης).

Εννοώ: θα πρέπει να είναι προφανές ότι αυτή η συμφωνία απευθύνεται στο Ιράν και τον Άξονα, και όχι στο Ισραήλ ή τις ΗΠΑ.

Αλλά τι μπορούν να προσφέρουν που θα βάλει τέλος στο απελευθερωτικό ευαγγέλιο της Ισλαμικής Δημοκρατίας; Μπορούν τα τείχη της σουνιτικής Βαστίλης να αντέξουν την εκρηκτική δύναμη των σιιτών αντιαποικιακών επαναστατών;
Φυσικά και όχι.

Ένας πύργος θεμελιωμένος σε χαρτί...ή άμμο.
Οι ηθοποιοί της σκηνής θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι, συνεργαζόμενοι, το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία αποτελούν ένα ισχυρό εμπόδιο για ανεπιθύμητες περιφερειακές αλλαγές.

Το Πακιστάν θα παρέχει φθηνό εργατικό δυναμικό. Η Σαουδική Αραβία θα φροντίσει για τα οικονομικά και η Τουρκία θα δώσει σε όλα μια ψεύτικη λευκή, ευρωπαϊκή πρόσοψη και μερικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, και έτσι αυτό το νέο τρίπτυχο θα τα έχει όλα: ανθρώπους, χρήματα, όπλα και μια σωστή αποικιακή αρχιτεκτονική, mashaAllah.

Το μόνο (αστείο) πρόβλημα είναι ότι η πηγή κεφαλαίου για αυτό το δονκιχωτικό νέο εγχείρημα μπορεί να φτάσει σε ένα αποφασιστικά κινηματογραφικό τέλος ανά πάσα στιγμή, χάρη στην τελευταία (και αρκετά μοντέρνα) συλλογή βλημάτων που παράγονται ανεξάρτητα σε αφθονία από τους ίδιους ανθρώπους των οποίων τις φιλοδοξίες υποτίθεται ότι περιορίζει.

Η Σαουδική Αραβία δεν μπορεί να αντέξει μια επίθεση από τον Άξονα. Μόλις βγει εκτός παιχνιδιού (κάτι που θα συμβεί όποτε το Ιράν αποφασίσει ότι πρέπει να γίνει), η Τουρκία και το Πακιστάν δεν θα έχουν ούτε καν αρκετά χρήματα για να οδηγήσουν τα τανκς τους και να παραλάβουν φορτηγά στα ιρανικά σύνορα.

Και αυτό είναι το θλιβερό κομμάτι αυτής της κωμωδίας: το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία είναι αποτυχημένα, σχεδόν μη λειτουργικά κράτη όπου παράνομα και μη εκλεγμένα καθεστώτα κατέχουν την εξουσία μέσω της απειλής βίας κατά του λαού. Η Τουρκία τα πάει λίγο καλύτερα σε σύγκριση με τις άλλες δύο, αλλά εξακολουθεί να υστερεί σε σχέση με τις χώρες του ΟΟΣΑ σε πολλούς σημαντικούς παράγοντες και προσφέρει πολύ χαμηλή κοινωνική παροχή στους πολίτες της.

Ωστόσο, η Τουρκία δεν μπορεί να συγκρατηθεί, υπό την ηγεσία του Ερντογάν, από το να συμμετέχει ξανά και ξανά σε στρατιωτικές περιπέτειες και γεωπολιτικές αταξίες στις οποίες ο λαός της Τουρκίας δεν έχει κανένα συμφέρον. Από την αποστολή μη επανδρωμένων αεροσκαφών στην Ουκρανία μέχρι την εισβολή στη Συρία μαζί με το Ισραήλ ή την προσπάθεια να βοηθήσει στην αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003 και την προβολή ενός χαζού, πομπώδους και διπρόσωπου εθνικιστικού πολιτικού στίγματος, η Τουρκία δίνει σε κάποιον την εντύπωση ότι καθοδηγείται από έναν πραγματικό Μπόρατ.

Και τώρα, σε μια προσπάθεια να διατηρήσει την φιλική προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ ηγεμονία στη Δυτική Ασία, η Τουρκία ενώνεται με δύο από τα πιο αντιδημοφιλή και αντιδημοκρατικά καθεστώτα στην περιοχή, τα οποία έχουν ουσιαστικά μηδενικές πιθανότητες να επιβιώσουν μακροπρόθεσμα.

Τι θα κάνει η Τουρκία όταν αποσυνδεθεί από τα χρήματα του Κόλπου από ένα ενεργητικό και απίστευτα κινητικό Ιράν; Τι θα πει στον λαό της όταν σαφώς, ξανά και ξανά, έχει επιλέξει τα συμφέροντα του δυτικού και εβραϊκού κεφαλαίου έναντι της βούλησης των λαών της περιοχής και της πολιτικής βούλησης του ίδιου του τουρκικού λαού;

Όλοι έχουμε δει πώς η Τουρκία επέλεξε το Ισραήλ αντί της Παλαιστίνης και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό αντί της ανεξαρτησίας, σωστά;

Πώς να καταλάβετε ότι κοιτάτε έναν Μπόρατ διορισμένο από τη CIA;

Αυτό το φαινόμενο δεν είναι μοναδικό στην Τουρκία: η Ινδονησία είναι ένα άλλο σαφές παράδειγμα, όπως και οι Φιλιππίνες, και, βεβαίως, το Πακιστάν και η Ουκρανία (μεταξύ άλλων). Υπάρχει μια ολόκληρη ομάδα εθνών που θα μπορούσαν και θα έπρεπε να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στον παγκόσμιο αγώνα για ελευθερία και αξιοπρέπεια (δηλαδή, Γιάνκηδες, πηγαίνετε σπίτι σας), αλλά επιλέγουν αντ' αυτού να λειτουργούν ως φύλακες της ίδιας τάξης...

[Επισκέπτης]

Το Πακιστάν βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε σύγκρουση με τον λαό Παστούν στην ίδια του τη χώρα, καθώς και με τους αδελφούς τους στο Αφγανιστάν. Πρόσφατα είχε μια σύγκρουση με την Ινδία, η οποία θα μπορούσε σύντομα να επαναληφθεί. Η Ινδία εργάζεται για την εκτροπή των υδάτινων πόρων των Ιμαλαΐων που χρειάζεται το Πακιστάν για να επιβιώσει ως κράτος. Εάν αυτό δεν σταματήσει, το Πακιστάν θα αναγκαστεί, σε λίγα χρόνια από τώρα, να πάει σε πόλεμο για την επιβίωσή του. Η Ινδία, όπως και το Πακιστάν, είναι πυρηνικες δυνάμεις .

Ούτε η Τουρκία ούτε η Σαουδική Αραβία έχουν κανένα συμφέρον να πολεμήσουν εναντίον της Ινδίας ή του Αφγανιστάν.

Οι Σαουδάραβες βρίσκονται σε πόλεμο με τους Χούθι Ανσαράλα στην Υεμένη. Οι «Χούθι» ανακοίνωσαν πρόσφατα ότι θα αποκλείσουν όλα τα λιμάνια της Σαουδικής Αραβίας μέχρι οι Σαουδάραβες να άρουν τον μακροχρόνιο αεροπορικό και θαλάσσιο αποκλεισμό που έχουν επιβάλει στην Υεμένη. Μόλις χθες επιτέθηκαν σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις εντός της Σαουδικής Αραβίας, καθώς και σε δυνάμεις πληρεξουσίου της Σαουδικής Αραβίας στη νοτιοανατολική Υεμένη.

Το Πακιστάν έχει ήδη στείλει δυνάμεις στη Σαουδική Αραβία. Αλλά αυτές, μέχρι στιγμής, έγιναν για καθαρά (αερο)αμυντικούς σκοπούς. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το Πακιστάν ή η Τουρκία θα έστελναν τους στρατιώτες τους για να συμμετάσχουν σε έναν πόλεμο στην Υεμένη που δεν θα κερδηθεί. (Θα θυμούνται ότι τη δεκαετία του 1960 η Αίγυπτος δέχτηκε αιματηρές επιθέσεις όταν έστειλε χερσαία στρατεύματα στην Υεμένη.)

Η Σαουδική Αραβία φιλοξενεί επίσης αμερικανικές δυνάμεις, οι οποίες έχουν γίνει στόχοι ιρανικών επιθέσεων. Εάν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να επιχειρήσουν μια ακόμη βομβαρδιστική εκστρατεία κατά του Ιράν, οι επιθέσεις εκδίκησης θα πλήξουν σαουδαραβικά περιουσιακά στοιχεία. Αυτό θα μπορούσε, θεωρητικά, να πυροδοτήσει τη νέα συμφωνία. Αλλά η Τουρκία, καθώς και το Πακιστάν, έχουν πολύ καλές σχέσεις με την Τεχεράνη. Οποιαδήποτε παρέμβαση από την πλευρά τους θα ήταν μια επικίνδυνη και υψηλού κόστους προσπάθεια. Οι πληθυσμοί τους θα αντιλαμβάνονταν έναν πόλεμο κατά του Ιράν ως συμμετοχή στην (πολύ μισητή) πλευρά των ΗΠΑ.

Είναι επομένως απίθανο το νέο αμυντικό σύμφωνο να προορίζεται ή να έχει οποιαδήποτε επιρροή στις τρέχουσες συγκρούσεις.

Το ενδιαφέρον του Πακιστάν για τη συμφωνία περιορίζεται στα χρήματα της Σαουδικής Αραβίας, τα οποία χρειάζεται για να στηρίξει το κράτος του.

Η Τουρκία θέλει να πουλήσει όπλα. Η ρήτρα για την «ανάπτυξη της αμυντικής συνεργασίας» στο πλαίσιο της νέας συμφωνίας πιθανότατα θα σημαίνει νέες συμβάσεις για τους Τούρκους κατασκευαστές μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Η Σαουδική Αραβία έχει αρχίσει να δυσπιστεί απέναντι στη συμμαχία της με τις ΗΠΑ. Προετοιμάζεται για την αποχώρηση των ΗΠΑ και αναζητά άλλους ισχυρούς εταίρους. Μακροπρόθεσμα, ο πιθανός εχθρός της πιθανότατα δεν είναι το Ιράν, αλλά το Ισραήλ ή ίσως ακόμη και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα οποία έχουν την υποστήριξη του Ισραήλ.

Ενώ αυτή η νέα συμφωνία μπορεί να μην έχει βραχυπρόθεσμες συνέπειες, ενδέχεται ωστόσο, με την πάροδο των ετών, να εξελιχθεί σε κάτι ισχυρότερο.

Ένα σημάδι για αυτό θα ήταν η στάθμευση τουρκικών στρατευμάτων στη Σαουδική Αραβία για να καταλάβουν τις βάσεις από τις οποίες σύντομα θα εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ.

Η συνεχιζόμενη κατάρρευση της pax Americana είναι χαοτική. Υπήρχαν πολλές συμμαχίες πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο που δεν κατέληξαν πουθενά, και άλλες που σήμαιναν τα πάντα.

[axis_of_resistance]

Η παρατήρησή σου είναι πολύ σημαντική, κυρίως επειδή δείχνει κάτι που ίσως χρειάζεται να διευκρινίσουμε περισσότερο: μια αμυντική συμφωνία δεν σημαίνει αυτομάτως ότι τα τρία κράτη έχουν κοινό εχθρό ή ότι είναι διατεθειμένα να πολεμήσουν μαζί σε κάθε περιφερειακή σύγκρουση.

Το Πακιστάν έχει πολύ πιο άμεσες και υπαρξιακές προτεραιότητες. Το ζήτημα της Ινδίας, οι σχέσεις με το Αφγανιστάν και το παστούν ζήτημα, αλλά και η ανάγκη οικονομικής στήριξης από τη Σαουδική Αραβία είναι παράγοντες που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Ιδιαίτερα απέναντι στην Ινδία, μια νέα στρατιωτική αντιπαράθεση θα μπορούσε να έχει τεράστιο κόστος, δεδομένου ότι πρόκειται για δύο πυρηνικές δυνάμεις.

Για τον ίδιο λόγο, δεν θεωρώ καθόλου αυτονόητο ότι η Τουρκία ή το Πακιστάν θα έστελναν στρατεύματα στην Υεμένη για να υπερασπιστούν τη Σαουδική Αραβία. Η ιστορία της Υεμένης έχει ήδη δείξει πόσο εύκολα μια περιφερειακή επέμβαση μπορεί να μετατραπεί σε στρατηγική παγίδα. Και ούτε η Άγκυρα ούτε το Ισλαμαμπάντ έχουν συμφέρον να μετατρέψουν τις σχέσεις τους με το Ιράν σε ανοιχτή πολεμική αντιπαράθεση.

Αυτό όμως δεν ακυρώνει τη γεωπολιτική σημασία της Συμφωνίας της Μέκκας. Αντίθετα, την κάνει πιο ενδιαφέρουσα.

Το βασικό λάθος θα ήταν να τη διαβάσουμε σαν να δημιουργήθηκε ένα νέο «ΝΑΤΟ της Μέσης Ανατολής», με την έννοια ενός συμπαγούς στρατιωτικού μπλοκ που έχει ήδη καθορισμένο εχθρό. Δεν βλέπω τα πράγματα έτσι.

Η πραγματική σημασία της συμφωνίας βρίσκεται στο ότι τρία κράτη με διαφορετικά συμφέροντα δημιουργούν έναν νέο μηχανισμό ασφαλείας χωρίς να χρειάζονται έναν κοινό ιδεολογικό εχθρό.

Η Σαουδική Αραβία θέλει να μειώσει την εξάρτησή της από την αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας.

Η Τουρκία θέλει να ενισχύσει τον δικό της στρατηγικό χώρο και ταυτόχρονα να αξιοποιήσει την αμυντική της βιομηχανία και την αυξανόμενη επιρροή της στον ισλαμικό κόσμο.

Το Πακιστάν χρειάζεται οικονομική στήριξη, αλλά ταυτόχρονα βρίσκεται σε μια μοναδική γεωπολιτική θέση ανάμεσα στην Κίνα, το Ιράν, τον Κόλπο και τη Νότια Ασία.

Επομένως, τα συμφέροντά τους δεν ταυτίζονται. Συγκλίνουν όμως σε ένα σημείο: κανένα από αυτά τα κράτη δεν θέλει να εξαρτάται αποκλειστικά από μία εξωτερική δύναμη για την ασφάλειά του.

Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η βαθύτερη σημασία της συμφωνίας.

Δεν χρειάζεται να δημιουργείται ένας νέος πόλος επειδή όλοι συμφωνούν μεταξύ τους. Ένας πολυπολικός κόσμος δημιουργείται όταν διαφορετικά κράτη αποκτούν τη δυνατότητα να διαχειρίζονται τις στρατηγικές τους ανάγκες χωρίς να υπάγονται σε μία μοναδική ιεραρχία.

Αυτό είναι και το σημείο όπου η Συμφωνία της Μέκκας συνδέεται με την ευρύτερη άνοδο του Παγκόσμιου Νότου.

Ο Παγκόσμιος Νότος δεν είναι ένα ενιαίο μπλοκ. Δεν υπάρχει κοινή ιδεολογία ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία, το Πακιστάν, το Ιράν, την Κίνα ή άλλες δυνάμεις. Υπάρχει όμως μια κοινή τάση: η προσπάθεια να αποκτήσουν μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία και να μην καθορίζεται η ασφάλεια και η οικονομική τους πολιτική αποκλειστικά από τη Δύση.

Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από την προσπάθεια δημιουργίας ενός νέου «αντιδυτικού μπλοκ».

Και ακριβώς γι' αυτό θεωρώ σημαντικό να μην αντιμετωπίζουμε τη Συμφωνία της Μέκκας μόνο με το ερώτημα «ποιον θα πολεμήσουν;».

Το σημαντικότερο ερώτημα είναι: **ποιος θα εγγυάται την ασφάλεια της περιοχής όταν η αμερικανική εγγύηση πάψει να θεωρείται αυτονόητη;**

Εκεί βρίσκεται η πραγματική αλλαγή.

Η Σαουδική Αραβία μπορεί να χρειάζεται σήμερα την αμερικανική προστασία, αλλά ταυτόχρονα φαίνεται να προετοιμάζεται για έναν κόσμο στον οποίο οι ΗΠΑ δεν θα είναι ο μοναδικός εγγυητής της ασφάλειάς της.

Η Τουρκία παραμένει στο ΝΑΤΟ, αλλά ταυτόχρονα οικοδομεί σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν και τον αραβικό κόσμο.

Το Πακιστάν διατηρεί στενή σχέση με την Κίνα, έχει δίαυλο με το Ιράν και οικονομικούς δεσμούς με τη Σαουδική Αραβία.

Αυτό δεν είναι χάος χωρίς λογική. Είναι η λογική της πολυπολικότητας.

Και εδώ θα συμφωνούσα μαζί σου σε ένα ακόμη σημείο: η συμφωνία μπορεί πράγματι να μην έχει μεγάλες άμεσες στρατιωτικές συνέπειες.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να έχει μεγάλη μακροπρόθεσμη σημασία.

Αν τα επόμενα χρόνια δούμε τουρκικές δυνάμεις να αποκτούν μόνιμη παρουσία στη Σαουδική Αραβία, εάν το Πακιστάν αναλάβει μεγαλύτερο ρόλο στην ασφάλεια του Κόλπου και εάν παράλληλα μειωθεί η αμερικανική στρατιωτική παρουσία, τότε η σημερινή συμφωνία μπορεί να αποδειχθεί η αρχή μιας πολύ μεγαλύτερης μεταβολής.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο της παρατήρησής σου: η αποσύνθεση της Pax Americana δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εξαφανίζονται. Σημαίνει ότι παύουν σταδιακά να είναι ο μοναδικός οργανωτής της διεθνούς τάξης.

Αυτό είναι το κρίσιμο.

Δεν αντικαθίσταται απαραίτητα ένας ηγεμόνας από έναν άλλον. Δημιουργούνται περισσότερα κέντρα ισχύος.

Η Σαουδική Αραβία δεν χρειάζεται να γίνει «φιλοκινεζική».

Η Τουρκία δεν χρειάζεται να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ.

Το Πακιστάν δεν χρειάζεται να γίνει σύμμαχος του Ιράν.

Αρκεί να μπορούν όλοι αυτοί οι παίκτες να αναπτύσσουν παράλληλες σχέσεις και να δημιουργούν μηχανισμούς ασφαλείας που δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από την Ουάσιγκτον.

Και αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το βαθύτερο γεωπολιτικό νόημα της Συμφωνίας της Μέκκας.

Όχι ότι δημιουργήθηκε ήδη ένας νέος στρατιωτικός άξονας.

Αλλά ότι αρχίζουν να εμφανίζονται οι θεσμικές και στρατηγικές υποδομές ενός κόσμου στον οποίο η Δύση δεν θα είναι πλέον το μοναδικό κέντρο που αποφασίζει για την ασφάλεια της Ευρασίας.

Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να δούμε και τον λεγόμενο Άξονα της Αντίστασης. Το Ιράν, η Χεζμπολάχ, η Ανσάρ Αλλάχ και οι διάφορες ιρακινές και συριακές δυνάμεις που συνδέονται με αυτόν δεν αποτελούν απλώς ένα στρατιωτικό δίκτυο. Αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας αμφισβήτησης της αμερικανικής και ισραηλινής πρωτοκαθεδρίας στη Δυτική Ασία.

Η Συμφωνία της Μέκκας δεν είναι απαραίτητα τμήμα αυτού του Άξονα και δεν πρέπει να την παρουσιάσουμε έτσι. Μπορεί όμως να λειτουργήσει μέσα στην ίδια ευρύτερη ιστορική διαδικασία: την αποδυνάμωση της δυνατότητας ενός εξωτερικού κέντρου να επιβάλλει μόνο του τους κανόνες στην περιοχή.

Γι' αυτό θεωρώ ότι η σωστή ανάγνωση δεν είναι «Σαουδική Αραβία, Τουρκία και Πακιστάν ετοιμάζονται να πολεμήσουν το Ιράν».

Η πιο ενδιαφέρουσα ανάγνωση είναι ότι η Μέση Ανατολή και ευρύτερα ο Παγκόσμιος Νότος αρχίζουν να δημιουργούν πολλαπλές, αλληλοεπικαλυπτόμενες δομές ισχύος, ώστε κανένας παίκτης να μην μπορεί πλέον να θεωρεί δεδομένο ότι θα επιβάλει μόνος του τη βούλησή του.

Και αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι πολύ σημαντικότερη από την ίδια τη συμφωνία.

[Επισκέπτης]

[ΛΔ]

Αυτη η συμφωνία ,αν αποδειχτει στέρεη φερνει μεγάλες αλλαγες στη παγκοσμια σκακιέρα.Δεν ειναι μονο μια στρατιωτικη συμμαχια κρατων αλλα εχει και ενα βαρυ ιδεολογικο περιεχομενο που μπορει να συμπαρασυρει άλλες χωρες να συμμετεχουν.Επιπλεον το εγχείρημα μπορει να ενθουσιασει λαικες μάζες ακόμα και στην Ευρώπη.Πρακτικά τωρα η συμφωνια της μέκκας σιγουρα βαζει ενα καποιο φρενο στην επιθετικοτητα του Ισραήλ το οποιο θα πρεπει καπως να συμμαζευτει ( ή να το μαζεψουν οι ΗΠΑ) αν δεν θελει να προκληθουν εκτος ελεγχου συγκρουσεις.Ταυτοχρονα το εγχειρημα θα ασκησει κ μεγσλη πιεση στην ΕΕ αφου το νοτιοανατολικο της ακρο θα δεχθει πίεση με μεγαλυτερη αυτη στην Ελλαδα οι οποία θα εχει να αντιμετωπισει εκτος της τουρκικης επιθετικοτητας αλλες δυο χωρες η μια με σημαντικους πληθυσμους εντος ελληνικου εδαφους( Πακισταν) και η άλλη με σημαντικο έλεγχο του πολιτικου συστηματος της Ελλαδας( Σ Αραβια) .
Ποια είναι τα αδυναμα σημεία της συμφωνίας που μπορει να την καταστησουν ανενεργή; Πρωτον η αναξιοπιστεία των ηγεσιων της Τουρκιας κ της Σ Αραβιας που αρεσκονται σε κωλοτουμπες κ μια επαμφωτεριζουσα σταση απεναντι στο δυτικο μπλοκ.Δευτερον τα πολλα ανοικτα μετωπα που εχουν οι χωρες.Δηλαδη θα βοηθησει η Τουρκια ή η Σ,Αραβια σε περιπτωση συρραξης με την Ινδία; Σε εξαρση της συγκρουσης με τους Ταλιμπαν ή τους βαλούχους αυτονομιστες Λαδ; Θα κινηθουν κατα των χουθι οι τουρκοι κ οι πακιστανοί; Θα βοηθησουν την Τουρκια οι αλλες δυο χωρες στα τυχοδιωκτικα παιχνιδια που παιζει στο Αιγαιο ,στη Σομαλία ,στη Λιβυη ή ακομα χειροτερα στη Συρια;
Ο χρόνος θα δειξει

[Επισκέπτης]